Arhive kategorija: Fotografije

1.mtb 27.mtbr u fotografijama

30 godina od formiranja i ratnog puta 1.mtb 27.mtbr VRS Derventa

ZABILJEŽENO FOTO OBJEKTIVOM

Ratni put 1.motajičkog bataljona 27.mtbr  zabilježen je, manje-više u nekoliko novinskih članaka, knjiga (npr.Hranioci ratnika, Nedeljko Sančanin, Laktaši 2008.), video materijala, kroz bilten 27.mtbr, fejzbuk stranicu 27.mtbr Soko, Naš zavičaj Prnjavor, list Glas borca lpbr, veb sajt: lpbr-prnjavor.info i dr.

Komandant bataljona je više puta govorio o ratnom putu bataljona.

Za Dan opštine 20.3.2017. godine organizovana je izložba ratnih fotografija, pored Prnjavorske brigade i Motajički bataljon 27.mtbr Derventa. I danas  se mogu vidjeti te ratne fotografije na zidovima u novoj lokaciji Boračke organizacije u Prnjavoru.

linije odbrane koje su povjerene Motajičkom bataljonu su granitno čvrste.

I ovo je prilika da kroz fotografiju prikažemo ratni put bataljona  i sjetimo se njenih boraca, da mlađe generacije ne zaborave, a počelo se:

26.3.1992. godine mobilizacijom i izilaskom jedinica odreda TO opštine na Motajicu:

Borbena dejstva u 1992. godini

1.mtb na Vozućkom ratištu maj-septembar 1994. godine

1.mtb na Vučijoj planini Tesličko ratište 1994.- 1995. godine

Zdužene jedinice 27.mtbr

3.mtb i okč 27.mtbr-video

Izložba ratnih fotografija 1.mtb na Dan opštine 20.3.2017. godine

Predsjednik opštinske Boračke organizacije i komandant lpbr Vlado Živković rekao je nakon otvaranja izložbe da je došlo vrijeme da borci iz Prnjavora stanu na mjesto koje im pripada u samom vrhu stvaralaca Republike Srpske. On je istakao da Prnjavor, osim fotografija, ima i veliko bogatstvo u video-zapisima sa ratišta.
„Do građe za izložbu bilo je teško doći, ali osim fotografija imamo veliko bogatstvo od 48 časova zapisa direktno sa ratišta. Pozvao bih sve borce koji imaju fotografije da ih donesu u Boračku organizaciju jer je u toku priprema dokumentacije za Spomen-sobu prnjavorskih boraca“, naglasio je Živković. On je podsjetio da su borci sa područja ove opštine prošli kroz 124 ratne jedinice, te učestvovali u najznačajnijim borbama za stvaranje Republike Srpske.

Načelnik opštine Prnjavor Darko Tomaš koji je naglasio da je ova opština ponosna na svoje borce, jer su svojim ratnim zadacima odgovorili časno i pošteno. „Sa područja Prnjavora 626 boraca dalo je život za stvaranje Republike Srpske, što se nikada ne smije zaboraviti. Večerašnji događaj je dobar potez Boračke organizacije koja sakupljajući sve fotografije iz ratnog perioda dokumentuje jedan period u razvoju naše lokalne zajednice, ali i svih ovih ljudi koji su učestvovali u tim događajima“, rekao je Tomaš.

Tomić Srđan/ lpbr-prnjavor.info

 

Vukovi sa Vučijaka u fotografijama

31 godina od formiranja i ratnog puta Vukova sa Vučijaka

ZABILJEŽENO FOTO OBJEKTIVOM

Dokumentarni film RTRS

Ratni put  Prve dobrovoljačke jedinice i Udarnog bataljona 1.KK VRS  zabilježen je, u više novinskih članaka, knjiga (npr.Hranioci ratnika, Nedeljko Sančanin, Laktaši 2008.), video materijala,  Naš zavičaj Prnjavor, list Glas borca lpbr, veb sajt: lpbr-prnjavor.info i dr.

Komandant bataljona je više puta govorio o ratnom putu bataljona.

Za Dan opštine 20.3.2017. godine organizovana je izložba ratnih fotografija, pored Prnjavorske brigade i Motajičkog bataljon 27.mtbr Derventa prikazane su i ratne fotografije jedinice „Vukova sa Vučijaka“. I danas  se mogu vidjeti te ratne fotografije na zidovima u novoj lokaciji Boračke organizacije u Prnjavoru.

Gdje god je otvaran front bili su vrh koplja Prvog krajiškog korpusa, prvi na braniku otadžbine.

I ovo je prilika da kroz fotografiju prikažemo ratni put bataljona-odreda  i sjetimo se njenih boraca, da mlađe generacije ne zaborave, a počelo se:

22.6.1991. godine prikupljenjem i odlaskom na borbenu obuku u Golubić, Knin:

Formiranje jedinice i b/d u 1992. godini

Borbena dejstva u 1993-1995. godine

Demobilizacija Vukova 1996. godine

Izložba ratnih fotografija Vukova na Dan opštine 20.3.2017. godine

Predsjednik opštinske Boračke organizacije i komandant lpbr Vlado Živković rekao je nakon otvaranja izložbe da je došlo vrijeme da borci iz Prnjavora stanu na mjesto koje im pripada u samom vrhu stvaralaca Republike Srpske. On je istakao da Prnjavor, osim fotografija, ima i veliko bogatstvo u video-zapisima sa ratišta.
„Do građe za izložbu bilo je teško doći, ali osim fotografija imamo veliko bogatstvo od 48 časova zapisa direktno sa ratišta. Pozvao bih sve borce koji imaju fotografije da ih donesu u Boračku organizaciju jer je u toku priprema dokumentacije za Spomen-sobu prnjavorskih boraca“, naglasio je Živković. On je podsjetio da su borci sa područja ove opštine prošli kroz 124 ratne jedinice, te učestvovali u najznačajnijim borbama za stvaranje Republike Srpske.

Načelnik opštine Prnjavor Darko Tomaš koji je naglasio da je ova opština ponosna na svoje borce, jer su svojim ratnim zadacima odgovorili časno i pošteno. „Sa područja Prnjavora 626 boraca dalo je život za stvaranje Republike Srpske, što se nikada ne smije zaboraviti. Večerašnji događaj je dobar potez Boračke organizacije koja sakupljajući sve fotografije iz ratnog perioda dokumentuje jedan period u razvoju naše lokalne zajednice, ali i svih ovih ljudi koji su učestvovali u tim događajima“, rekao je Tomaš.

Tomić Srđan/ lpbr-prnjavor.info

233 borca Prnjavorske brigade ostala na braniku otadžbine Republike Srpske

SJEĆANJE NA POGINULE SABORCE

Svake godine na godišnjicu otkrivanja spomenika poginulim borcima VRS sa područja opštine vrši se pomen i parastos svim poginulim borcima VRS u svim mjesnim zajednicama opštine Prnjavor

Nјihove godine rođenja, nedvosmisleno ukazuju da je život prekinut u njihovoj najbolјoj snazi. Godina i datum smrti, ukazuju da neprijatelјa nikakva primirja ne obavezuju. Tako je i u toku ovog, a tako je bilo i u toku svih, do sada potpisanih. Brigada ih nosi u sjećanju kao skromne, poštene i dostojne pamćenja i poštovanja.        Neka im je Bogom prosto i od naroda nezaboravlјeno. Borci i komanda 1. LPBrP (Glas borca lpbr 3)

Sve me rane moga roda bole, rekao je jednom jedan pjesnik, a misao ponavlјa svaka generacija srpskog roda. Istorija govori da ni jednu rat nije mimoišao i poštedio žrtava, nakon  kojih ostaju samo tužna sjećanja i nebrojeno puta ponovlјena nadanja da su očevi izginuli kako bi sinovi   živjeli.

Sa istom nadom, živote položiše na srpskom Ozrenu i ovi mladi i čestiti lјudi. Sa istom nadom i  želјom, sudbinski predodređeni za žlvot koji ne trpi jaram, Ozren i srpsku zemlјu, uspješno brane i smrti ponosno prkose istinski Srbi. Sveštenik bi rekao neka im je Bog od pomoći i od milosti. Običnom smrtniku ne ostaje drugo do da se uči na ovakvim primjerima čojstva i junaštva. Za lošeg sina kažu da je od loša oca. Venama ovih junaka, tekla je krv  dobrih roditelјa. Dobra i plemenita krv, sigurno teče i venama njihovih srodnika i potomaka.

Treba li veći dokaz da srpski narod ima pravo na život u budućnosti?! Nije li izdajstvo i zločin makar i na momenat dovoditi u sumnju budućnost jednog takvog naroda? (Glas borca lpbr, broj 4)

1991. godina

Ducan (Bogdan) Tomislav

1992. godina

1993. godina

1994. godina

1995. godina

Iduće godine je 30 godina od formiranja Prnjavorske brigade, i pokušaću da postavim sve slike poginulih, ako drugi ne mogu ili neće.

Prnjavorska brigada u fotografijama

30 godina od mobilizacije TO opštine, i iduće godine i prnjavorske brigade VRS

ZABILJEŽENO FOTO OBJEKTIVOM

Ratni put Prnjavorske brigade  zabilježen je, manje-više u nekoliko novinskih članaka, knjiga (Hranioci ratnika, Nedeljko Sančanin, Laktaši 2008.), video materijala, kroz list Glas borca lpbr, veb sajt: lpbr-prnjavor.info i dr.

Komandant brigade je više puta govorio o ratnom putu brigade.

Za Dan opštine 20.3.2017. godine organizovana je izložba ratnih fotografija Prnjavorske brigade i Motajički bataljon 27.mtbr Derventa. I danas  se mogu vidjeti te ratne fotografije na zidovima u novoj lokaciji Boračke organizacije u Prnjavoru.

Ostala je iz rata rečenica generala Talića „RAME UZ RAME, ŠESNAESTA I PRNJAVORSKA“

I ovo je prilika da kroz fotografiju prikažemo ratni put prnjavorske brigade i sjetimo se njenih boraca, da mlađe generacije ne zaborave, a počelo se:

1991. godine mobilizacijom i odlaskom odreda TO opštine na Zapadno- slavonsko ratište sa oznakama:

1992. godina, nosili smo na rukavima naših uniformi ambleme brigade:

 

Izilazak na planinu Motajicu i zauzimanje položaja za odbranu

Borbe za oslobođenje Cera i početak borbe za koridor:

Borbe na obodnom kanalu i oslobođenje Broda

Borbe za proboj Koridora 1992. godine

Prelazak r.Bosne i borbe za oslobođenje Odžaka

Polaganje zakletve pripadnika lpbr 13.10.1992. godne na stadionu FK Ljubića:

Borbe brigade u 1993. godini

Borbe u 1994. godini

Borbe u 1995. godini

Demobilizacija brigade 1996. godine

Izložba ratnih fotografija za dan opštine 20.3.2017. godine

Predsjednik opštinske Boračke organizacije i komandant lpbr Vlado Živković rekao je nakon otvaranja izložbe da je došlo vrijeme da borci iz Prnjavora stanu na mjesto koje im pripada u samom vrhu stvaralaca Republike Srpske. On je istakao da Prnjavor, osim fotografija, ima i veliko bogatstvo u video-zapisima sa ratišta.
„Do građe za izložbu bilo je teško doći, ali osim fotografija imamo veliko bogatstvo od 48 časova zapisa direktno sa ratišta. Pozvao bih sve borce koji imaju fotografije da ih donesu u Boračku organizaciju jer je u toku priprema dokumentacije za Spomen-sobu prnjavorskih boraca“, naglasio je Živković. On je podsjetio da su borci sa područja ove opštine prošli kroz 124 ratne jedinice, te učestvovali u najznačajnijim borbama za stvaranje Republike Srpske.

Načelnik opštine Prnjavor Darko Tomaš koji je naglasio da je ova opština ponosna na svoje borce, jer su svojim ratnim zadacima odgovorili časno i pošteno. „Sa područja Prnjavora 626 boraca dalo je život za stvaranje Republike Srpske, što se nikada ne smije zaboraviti. Večerašnji događaj je dobar potez Boračke organizacije koja sakupljajući sve fotografije iz ratnog perioda dokumentuje jedan period u razvoju naše lokalne zajednice, ali i svih ovih ljudi koji su učestvovali u tim događajima“, rekao je Tomaš.

Tomić Srđan/ lpbr-prnjavor.info

1.11.2021.

Nestali

Prema dostupnim podacima utvrđen je spisak od 14 nestalnih boraca Prnjavorske brigade:

Nestali pripadnici lpbr VRS

BLAŽ (Josip) PETAR iz Hrvaćani, rođ. 1944. vodnik 1 klase 1.čete, 1.bataljona,, nestao 27.5.1995, Podsijelovo, Zavidovići. stupio u jedinicu 15.4.1994.godine. Proglašen za umrlim 13.2.2006. godine.
ĐURĐEVIĆ (Nikola) ĐURO iz Donja Mravica, rođ. 1966. vojnik , nestao 27.5.1995, Podsijelovo, Zavidovići. stupio u jedinicu 25.7.1993.godine. Proglašen umrlim dana 22.11.2011. godine.
HLADUN (Vlado) MIHAJLO iz Gornja Mravica, rođ. 1971. vojnik 1.čete, 1.bataljona,, nestao 27.5.1995, Podsijelovo, Zavidovići. stupio u jedinicu 12.8.1992.godine. Prograšen umrlog 26.6. 2009.godine.
KALABIĆ (Živko) MILOMIR iz Gusak, rođ. 1975. vojnik 2.čete, 3.bataljona,nestao 21.7.1995, Krčevine, Zavidovići. stupio u jedinicu 3.5.1995.godine. .
KUSIĆ (Savo) STANIMIR iz Gornji Vijačani, rođ. 1953. vojnik pozadinac 2.bataljon, nestao 1.7.1992, Duge njive, Modriča. stupio u jedinicu 10.6.1992.godine. Proglašen za umrlim 15.9.1998. godine
PEULIĆ (Veljko) DUŠKO iz Gornji Vijačani, rođ. 1969. vojnik pozadinac 2.bataljon, nestao 1.7.1992, Duge njive, Modriča. stupio u jedinicu 10.6.1992.godine. Proglašen za umrlog 16.3.1999. godine.
SAMAC (Čedo) RANKO iz Grabik Ilova, rođ. 1958. vojnik 1.čete, 3.bataljona,, nestao 21.7.1995, Krčevine, Zavidovići. stupio u jedinicu 8.6.1995.godine. Proglašen za umrlog dana 17.3.2008. godine.
SEJDIĆ (Himzo) ESIM iz Prnjavor, rođ. 1964. vojnik 1.čete, 3.bataljona,, nestao 21.7.1995, Podsijelovo, Zavidovići. stupio u jedinicu 13.3.1994.godine. .
TOPIĆ (Spasoje) BOGOLJUB iz Gornja Ilova, rođ. 1967. vojnik 3.čete, 3.bataljona, nestao 21.7.1995, Krčevine, Zavidovići. stupio u jedinicu 7.9.1994.godine. Prograšen umrlim 31.12.1999.godine.
VASIĆ (Ratko) Slobodan iz Gornja Mravica, rođ. 1962. vojnik 2.čete, 4.bataljona, nestao 27.5.1995, Podsijelovo, Zavidovići. stupio u jedinicu 22.5.1995.godine. Proglašen za umrlog dana 18.04.2003. godine
VUJASINOVIĆ (Živko) RANKO iz Šarinci, rođ. 1954. vojnik 3.čete, 2.bataljona, nestao 27.5.1995, Podsijelovo, Zavidovići. stupio u jedinicu 11.8.1992.godine. Proglašen za umrlog dana 13.11.2007. godine
VUJIČIĆ (Risto) GOJKO iz Donji Vijačani, rođ. 1955. vojnik 3.čete, 2.bataljona, nestao 21.7.1995, Krčevine, Zavidovići. stupio u jedinicu 20.4.1994.godine. .
VUKOMANOVIĆ (Janko) ŽELjKO iz Drenova, rođ. 1972. vojnik 1.čete, 1.bataljona,, nestao 27.5.1995, Podsijelovo, Zavidovići. stupio u jedinicu 20.7.1994.godine. Prograšen za umrlog dana 18.5.2000. godine.
ŽIVKOVIĆ (Sredoje) MILAN iz Donja Mravica, rođ. 1957. razvodnik 1.čete, 3.bataljona,, nestao 21.7.1995, Podsijelovo, Zavidovići. stupio u jedinicu 15.12.1994.godine. Proglašen za umrlog 4.5.2000. godine

15.9.2017.

Vidi Dan nestalih i poginulih RS

Koridor 26.6.2021.

29 godina od operacije  „Koridor 1992“. godine

PRVI SUSRET PRIPADNIKA PRNJAVORSKE BRIGADE SA PRIPADNICIMA IBK VRS U ČARDAKU

Nekoliko pripadnika Prnjavorske brigade danas su obišli položaje 3.pješadijske čete 2. bataljona Prnjavorske brigade u Skugriću, Živkovom Polju, Čardaku i Garevcu, u opštini Modriča. Sjećanje  na borbe prnjavorskog bataljona sa 2.tč 2.okb 1.okbr, kapetana Panića, na proboju koridora koji se ne mogu zaboraviti, i zahvalnost i poštovanje borcima Prnjavorske brigade na značajnim borbama na oslobađanju Odžaka, Broda, odbrani Doboja, Brčkog, Ozrena i Vozuće i velike odbrane Novog Grada.

Posjeta spomeniku u Skugriću gdje je 26.6.1992. godine obilježen susret boraca Prvog krajiškog korpusa sa borcima  Druge posavske brigade Istočnobosanskog korpusa VRS.

Živković Milorad, Nevenko Kusić, Slavko Malešević i Tomić Srđan

Sa sajta lpbr-prnjavor.info

Sjećanje pripadnika 3. pješadijske čete 2.lpb Prnjavorske brigade vojnika Slavka Maleševića , Nevenka Kusića , Malić Bobana, Dane Savića i Velo Vasić iz Donjih Vijačana , na prvi susret sa jedinicama IBK na pravcu napada Skugrić- Živkovo Polje – Čardak.  Susret se desio prije podne 26.6.1992. godine kada su potisnute snage HVO na položajima u Živkovom Polju naprijed prema Čardaku. Susret je dogovoren radio vezom, a znaci raspoznavanja podignuta puška u lijevoj ruci i bijela traka na lijevom ramenu. Susretanje se odigrao u polju ispred kuća u Živkovom Polju prema Čardaku blizu jednog hrasta.

Mjesto susreta VRS Čardak, ali nema velikog hrasta.

 

 

 

 

Slavko Malešević pripadnik drugog bataljona, kasnije raspoređen u brigadni sanitet, kaže:

– Stvarno je krajnje vrijeme da se da značajno mjesto Prnjavorskoj brigadi i drugom njenom bataljonu u probijanju koridora i spajanje sa maticom Srbijom. Za mene je to velika stvar i nezaboravna kroz sav moj život. I mislim da dijelim mišljenje svih mojih kolega i saboraca iskrenih prvoboraca kroz Odbrambeno otadžbinski rat RS. Zahvalnost bivšem načelniku odjeljenja za BIZ za ovaj događaj.

Nevenko Kusić, zastavnik, pripadnik 3. čete, kasnije i komandir čete, kaže:

Zahvalnost bivšem načelniku odjeljenja za BIZ  što je organizovao baš na današnji dan da obiđemo neke od mnogih destinacija  Odbrambeno  otadžbinskog rata RS. Na današnji dan  smo učestvovali na probijanju koridora, Vidovdan 92, te tako obišli skupa sa načelnikom neke od destinacija iz 1992. godine tj. Probijanje koridora na pravcu  Skugrić, Kladari, Čardak, Garevac s čim je zvanično probijen koridor za Republiku Srpsku na Vidovdan 1992. godine, gdje je učestvovao dio Prnjavorske brigade tj. Drugi bataljon. Lični utisci su fenomenalni.

Milorad Živković, KIK, tadašnji zamjenik komandanta Drugog bataljona Prnjavorske brigade, kaže:

– Danas, na današnji dan 29 godina od dana proboja „Koridora života“ kako su nazvali ovu bitku, a ja bih rekao: Od bitke  za pravo na život. Pravo da nam najmlađi, djeca i unuci,   žive na ognjištima djedova. Na mjestu proboja podijeljena osjećanja.  Osjećenje uzvišenosti, ponosa i tuge. Uzvišenosti zbog odbrane prava na život. Ponosa zbog povjerenja i spremnosti svih onih mladića koji u odbrani života, staviše nam na raspolaganje svoj život. I iskrenu tugu za svima koji su poginulu u ovoj borbi. Neka im je vječna SLAVA i HVALA.

Tomić Srđan, kapetan, komandir 1.pč 1.lpb lpbr Prnjavor:

–  Veliko je zadovoljstvo i ponos što smo danas obišli mjesta proboja koridora gdje su pripadnici 3.pješadijske čete 2.pješadijskog bataljona lpbr Prnjavor sa polaznih položaja u Skugriću izbili u rejon prvih kuća u s.Živkovom Polju, a nakon protjerivanja pripadnika HVO krenuli naprijed prema s.Čardaku i u polju se susreli sa pripadnicima VRS iz IBK. Ovo susretanje je za istorijsko pamćenje, jer je probijen toliko željeni koridor za Srbiju i spas Krajine.

Zahvalnost pripadnicima 3.čete 2.bataljona vojnicima Slavku Maleševiću i Nevenku Kusiću i drugim saborcima iz Donjih Vijačana, koji su prvi stupili u kontakt sa drugom stranom VRS. Tu je i tadašnji zamjenik komandanta 2. bataljona KIK Milorad Živković.

Ja sam u to vrijeme bio komandir 1. čete u 1.pješadijskom bataljonu majora Živojina Kuzmanovića,koji je bio u rezervi 1.KK i na koridor dolazimo nakon proboja, na komandantsko izviđanje, i zajedno sa brigadom učestvujemo u oslobođenju Odžaka i izbijanja na rijeku Savu. Prvi sam sa kurirom izbio na desnu obalu r.Save, čime je završena druga faza operacije Koridor 1992.

Kapetan 1 klase Kuzmanović Milolad, Kuzmo o borbama za probijanje koridora u Glasu borca Plpbr, broj 4. kaže:

U kontaktima sa borcima i starješinama više jedinica VRS. sada nakon tri godine, stiče se utisak da su svi probijali koridor kroz Srpsku Posavinu, što svakako ne odgovara istini. Tačno se zna koje su jedinice neposredno učestvovale u probijanju koridora, i koje su jedinice sadejstvovale i na takav način omogućile uspješan završetak ukupne operacije. Sticajem okolnosti, u probijanju koridora, neposredno je učestvovao i batalјon pod mojom komandom. Nakon brilјantne borbe u Mišincima borcima drugog batalјona je dat sedmodnevni odmor. Po isteku odmora, ponovo smo se okupili u Donjim Ceranima. Bez saopštavanja borbenog zadatka, naređen je pokret u pravcu Doboja, a zatim je stiglo i naređenje da produžimo za duge Nјive i selo Skugrić kod Modriče. Na želјezničkoj pruzi u Skugriću bila je neprijatelјska odbrana šireg rejona odžačkog ratišta. Jedan batalјon iz 16. kmtbr dva puta je prethodno pokušavao proboj ove odbrane, ali bez uspjeha. Komandant TG„1 , Novica Simić, sada komandant IBK, odlučio je da novi proboj pokuša Drugi batalјon

major Kuzmanović Milorad – Kuzmo 1947. – 2003.

Prnjavorske brigade. Batalјon je za ovaj proboj ojačan tenkovskom četom i jednim vodom „praga“. Nakon kratkih i temelјitih priprema, 26.6.1992. godine, u ranim jutarnjim časovima, krenuli smo u silovit napad. Poslije tročasovne borbe operacija je obustavlјena bez vidnijih pomaka i rezultata. U toku tročasovne borbe imao sam priliku da sagledam slabosti neprijatelјske odbrane i našeg napada, zbog čega sam pregrupisao lјudstvo i sredstva, promijenio taktiku i ponovo smo krenuli. Ponovni pokušaj je iznenadio neprijatelјa. Očekivao je da smo i mi definitivno odustali. Ustaška linija je popustila i ponovo uspostavlјena na rezervnom položaju u Čardaku, gde im je bila i glavna komanda. Mi smo nastavili u tom pravcu, zbog terena i ustaškog otpora. uglavnom puzeći. Kombinovanim artilјerijsko-tenkovskim i pješadijskim napadom i novim manevrisanjem jedinicama u sastavu Drugog batalјona, protivnika smo doveli u zabludu. U popodnevnim časovima vatra je potpuno utihnula. Naređujem pokret bez vatre. Puzeći stižemo do ustaškog rezervnog položar. Već su se dali u bijeg. Mi nastavlјamo i izbijamo na glavnu komunikaciju, koja vodi kroz selo Čardak. Oko 17 časova. 27. juna 1992. godine, iz pravca Donjih Kladara, primijetili smo da se prema nama kreće jedna jedinica za koju nismo mogli pretpostavlјati ništa drugo. osim da je neprijatelјska. Međutim, kada su prišli bliže. primijetili smo žute trake na lijevom ramenu. Mi smo na desnom imali crvene. Putem sredstava veze, komandant Taktičke grupe nam je potvrdio da se radi o našim Posavcima, koji su krenuli sa namjerom da se spoje sa našim snagama. Nastupilo je opšte veselјe. Lijevo od nas. batalјon Vojne policije pod komandom majora Lakića, takođe se spojio sa posavskim borcima. Sutradan. na Vidovdan, kroz dubinu odbrane našeg batalјona, iz pravca Dugih Nјiva, pa preko Skugrića, Čardaka. Kladara i Pelagićeva, potekao je saobraćaj za Beograd i natrag prema, do tada odsječenoj, Banjaluci i našim Krajinama. Bilo je zaista pravo zadovolјstvo gledati kako za Banjaluku putuju cisterne sa gorivom i kamioni sa kiseonikom, bez kojeg je, uslјed blokade, u Banjaluci podleglo i 12 beba.

na izviđaju

Komandant lpbr major Vlado Živković , govor na prvoj godišnjici lpbr: 25.6.1996. godine drugi bataljon čiju komandu je preuzeo k1k Milorad Kuzmanović – Kuzmo iz Cerana je izmješten na područje modričke opštine s.Gornji Skugrići, a već sljedećeg dana zajedno sa vojnom policijom i protivdiverzantskim vodom (naše brigade ) učestvovao je u probijanju koridora i spojio se u Čardaku sa jedinicama iz pravca Bijeljine. Slijede borbe oko Garevca i Miloševca, gdje se brigada kompletira. Pristigli su prvi a zatim i treći bataljon.

Govor na drugoj godišnjici brigade 13.10.1993.godine :

Slijede nove naredbe i dalji borbeni zadaci. Na osnovu naredbe 1.KK Brigada odlazi na ratište u G.Skugrić gdje preuzima polazni položaj koga je do tada držao poznati Pajin bataljon iz 16.kmtbr, a koji je prethodno pretpio velike gubitke. U sadejstvu sa pridodatom tenkovskom četom 2. bataljon ,je 26.6.1992.godine krenuo u napad na Čardak. U žestokom napadu bataljon istog dana izbija na glavnu komunikuciju u Čardaku gjde se spaja sa semberskim jedinicama. Koridor je probijen u sadejstvu sa bataljonom Vodne policije 1.KK. Nije bilo gubitaka u živoj sili. Nastalo je opšte slavlje. Na Vidovdan, 28.6.1992. godine, krenuli su prvi konvoji u Krajinu sa kiseonikom i lijekovima za oboljelu djecu. Ojačana vodom vojne policije i PDV, Brigada je krenula u dalja dejstva, na Vidovdan izbija na r. Bosnu gdje se utvrđuje za odbranu, oslobodivši selo Garevac. Na modričko ratište stižu i prvi, a zatim i 3. bataljon i ovdje se prvi put brigada komptirala 6.7.1992. godine.

U prvom broju Glasa Borca lpbr, komandant brigade:

Gotovo u hodu, Brigada je krenula na izvršavanje novih borbenih zadataka, prvo na Ceru (Mišinci), a po završetku operacije. po naredbi više komande, u Modriču, gdje učestvuje u proboju “koridora”. Zadatak je ponovo uspješno obavlјen. Nastavlјene su borbe prema rijeci Bosni. Slijedi oslobađanje Odžaka i Pruda. Brigada je. ovde prvi put kompletirana. izbila na Savu.

Tomić Srđan/lpbr-prnjavor.info

23.6.2019.

„Koridor života“ najveća uspješna operacija VRS

Objavljeno: 

Ministar rada i boračko-invalidske zaštite Republike Srpske Duško Milunović izjavio je da je u akciji „Koridor života“ srpska strana u jednom trentuku angažovala više od 54.000 vojnika i da je to bila najveća uspješna borbena operacija Vojske Republike Srpske /VRS/ u odbrambeno-otadžbinskom ratu.
Milunović je danas na Dugoj Njivi kod Modriče, na obilježavanju 27 godina od probijanja „Koridora života“ u Posavini, napomenuo da je ova akcija tako nazvana, jer je trebalo odblokirati oko milion ljudi koji su bili u okruženju i izgubili vezu sa maticom Srbijom.

„Prijetila nam je humanitarna katastrofa“, rekao je Milunović novinarima.

Prema njegovim riječima, snage VRS i SAO Krajine dobile su bitku protiv hrvatsko-muslimanskih snaga, jer su se borile za svoje najbliže, ognjišta, čast i slobodu.

„Neprijatelj je bio osuđen na neuspjeh. Htjeli su da nam uzmu slobodu i teritorije, a i živote“, rekao je Milunović, koji je bio ranjen u proboju Koridora.

Milunović je rekao da su u akciji deblokade učestvovali VRS i snage SAO Krajine.

„Neprijatelj je imao od 20.000 do 25.000 vojnika, od čega je poginulo njih 1.261, dok su imali 6.250 ranjenih. VRS i snage SAO Krajine su imali 413 poginulih i 1.505 ranjenih“, rekao je Milunović.

Vojna operacija „Koridor 92“ trajala je od 14. do 28. juna na području Posavine i omogućila je spajanje zapadnih dijelova Srpske i RSK sa ostalim djelovima Srpske i Srbijom.

Ovom akcijom, čiji je direktan povod smrt 12 beba u banjalučkom porodilištu zbog nedostatka kiseonika, okončana je 42 dana duga kopneno-vazdušna blokada zapadnog dijela Srpske i RSK.

Akciju „Koridor 1992“ izvele su združene jedinice VRS i RSK protiv vojnih i paravojnih snaga muslimansko-hrvatske koalicije. Ovom bitkom oslobođeni su Modriča, Odžak, Derventa i Brod, a kompletna vojna operacija proboja i obezbjeđivanje „Koridora“ završena je 6. oktobra 1992. godine.

U akciji „Koridor 92“, koja je označena kao sudbonosna, poginula su 273 borca Vojske Republike Srpske, 70 boraca Ministarstva unutrašnjih poslova Srpske i 70 boraca Vojske Republike Srpske Krajine, dok je ranjeno 1.505 boraca.

KOMENTAR

Duge njive

Mjesto na Dugim njivama kod Modriče, gdje je bio IKM 1.KK, na kome je general Talić , 1.7.1992. godine, izdao zadatke starješinama Prnjavorske lake pješadiske brigade za realizaciju druge faze Koridora, za oslobađanje Odžaka i proboj prema r.Savi.

Iz knjige Operacija Koridor-92

Mišinci 16.6.2019. godine

 

Na pravcu napada prema Ceru:

Komandno mjesto HVO, mjesni udred u Mišincima.

Cer 2019.godine

Godišnjica formiranja „Vukovi sa Vučijaka“

Obilježavanje 30 godina od osnivanje ratne jedinice “Vukovi s Vučijaka” događaj od opštinskog značaj

Sutra obilježavanje 30 godina od osnivanje jedinice “Vukovi s Vučijaka”

U Prnjavoru će sutra biti obilježeno 30 godina od formiranja jedinice “Vukovi s Vučjaka”, prve srpske dobrovoljačke jedinice i Prvog udarnog bataljona Prvog krajiškog korpusa Vojske Republike Srpske.

DF iz 2015.g. https://www.youtube.com/watch?v=5w4DQ93LG2g

Prema programu obilježavanja, u 11:30 časova u prostorijama Spomen-sobe na Vučijaku biće služeni parastos i pomen poginulim i umrlim borcima, a u 12:00 časova će se obaviti postrojavanje jedinice.

Kroz ovu jedinicu je prošlo oko 1.000 boraca, poginula su 43, a ranjeno oko 200 pripadnika.

Uoči proboja Koridora jedinica je proglašena za Prvi udarni bataljon Prvog krajiškog korpusa Vojske Republike Srpske.

Ratni komandant “Vukova s Vučijaka” Veljko Milanković preminuo je 14. februara 1993. godine od posljedica ranjavanja u borbama u Republici Srpskoj Krajini. Posmrtno je odlikovan Ordenom Miloša Obilića.

Ukazom predsjednika Republike Srpske jedinica “Vukovi s Vučijaka” odlikovana je 1993. godine Ordenom Miloša Obilića i 2018. godine Ordenom Karađorđeve zvijezde Republike Srpske prvog reda.

SRNA

Dokumentarni film “Vukovi sa Vučijaka” (VIDEO)

U susret 30. godišnjice formiranja ove jedinice donosimo vam dokumentarni film Vukovi sa Vučijaka sastavljen od arhivskih snimaka sa prve borbene linije.

Ima još vukova na Vučijaku

Ponosan je čovjek koji drugome spasi život, a “Vukovi sa Vučijaka”, mladići sa tek navršenih dvadesetak godina, bitkom za koridor spasili su mnoge živote, cijeli narod. Svi kao braća, pod komandom Veljka Milankovića, borili su se za slobodu, život i ognjište, bili i ostali ponos i prkos Krajine.

Gdje god je otvaran front bili su vrh koplja Prvog krajiškog korpusa, prvi na braniku otadžbine, jedinica koja je prva oslobodila Jasenovac, najveći srpski podzemni grad koji danas nije u sastavu Srpske i zbog toga je Jasenovac ostao najveći žal “Vukova”, koji će 22. juna obilježiti 30 godina od osnivanja.

Jedan od prvoboraca “Vukova sa Vučijaka” Borko Cvijanović prisjetio se početaka slavne jedinice koja je iz Prnjavora započela ratni put. U to vrijeme već se “kuvalo” u bivšoj Jugoslaviji i njih 23 mladića, tek stasala da pušku uprte na ramena, krenuli su u Kninsku Krajinu, u Golubić, gdje su proveli dvadesetak dana na obuci. Po završetku obuke, vrativši se na Vučijak, izabrali su najstarijeg i najsposobnijeg među njima za vođu. To je bio Veljko Milanković, a s obzirom na naziv mjesta sa kojeg kreću, dileme oko naziva jedinice nije bilo. Ispostavilo se kasnije da su svi do jednog bili pravi vukovi u borbi.

– Veljko je bio jedan od najboljih vođa. Znao je kako treba voditi vojsku, kako osposobiti jedinicu u svim uslovima. Vodio nas je tako što je on uvijek išao naprijed. Njegova komanda uvijek je bila “Za mnom”. Bio je izvanredan borac. Svojim postupcima davao nam je moral da ne pokleknemo – prisjetio se Cvijanović početaka i prvoga među jednakima koji je život dao za slobodu.

Ratni put “Vukova” ispisale su borbe uvijek na prvoj liniji i uvijek tamo gdje je najteže. Bitka za koridor je bila jedna od najtežih. Spomen-soba na Vučijaku u Prnjavoru, iz koje su kretali u najveće bitke, danas čuva uspomenu na pale saborce, na njihove junačke podvige i viteštvo kakvo se rijetko sreće.

– Ovdje se probude sve uspomene i emocije. Sjetimo se drugova, borbi, ranjavanja i lijepih trenutaka iz mladosti – priča Cvijanović, koji je šest puta ranjen.

Rat nikada nikome ništa dobro nije donio, ali između borbi za slobodu i straha za svoj i živote svojih saboraca, priča Cvijanović, ponekad bi se i nasmijali i zaboravili sve muke.

– Pamtim ulazak u Jasenovac. Prelazili smo prugu, minsko polje i tada mi je jedan moj borac rekao: “Pa zar ja prvi da uđem u Jasenovac, a ni vojsku služio nisam.” Bio je maloljetan – prisjetio se Cvijanović.

Hrabrošću se istakao i Vojko Duronjić zvani Janša, koji je bio zamjenik komandanta. Na početku ratnog puta bili su okarakterisani kao paravojna jedinica, preživjeli su hapšenja, a potom kao najhrabriji i najspremniji stali na branik otadžbine. Prisjeća se i ranjavanja komandanta Milankovića, koji se sa gipsom na nozi vratio da vodi svoje saborce. Dok priča o počecima, glas mu drhti, a oči se u sekundi ispuniše suzama. Desetak dana prije našeg razgovora, priznaje, prvi put je kročio u Spomen-sobu na Vučijaku.

– Bitka za koridor bila je bitka našeg života. Jedna od ključnih bitaka bila je ona za Cer, kada smo tu tačku zauzeli, borba za koridor mogla je da počne. Proboj koridora bio je najveličanstveniji dan za sve nas – kazuje Janša.

Najteže mu je da gleda fotografije palih saboraca na zidu Spomen-sobe, a još teže bilo je nositi se sa pogibijom saboraca, biti sabran dovoljno da čuvaš glavu i da nikoga ne ostaviš iza neprijateljske linije.

– Prvi pripadnik jedinice koji je poginuo je bukvalno raznesen u paramparčad. Skupljali smo ga u šatorsko krilo. Imali smo dvadeset i koju godinu. To nas je obilježilo za sav život – prisjetio se Duronjić.

Među “Vukovima” bilo je i maloljetnika, iako se komandant tome protivio, ali želja da budu na braniku otadžbine bila je jača čak i od toga.

– Nakon jednog postrojavanja na Vučijaku, iako je komandant bio izričit da ne idu u borbu, njih trojica maloljetnika sjeli su u kamion pod ceradu. Kada smo se iskrcavali, pitao sam komandira Šikarca otkud mu ta trojica, jer su bili kod njega u četi. On je slegnuo ramenima i kazao da će se pobrinuti za njih. Teško je bilo u ratu da vodiš računa o sebi, a kamoli o nekome drugom, ali ti momci su bili toliko hrabri da su ponekad možda oni čuvali nas, a ne mi njih – rekao je Duronjić.

Goran Prodanović već je bio odslužio vojni rok kada je pristupio “Vukovima”. Na pitanje šta je tjeralo mladiće od dvadesetak godina da dobrovoljno idu u rat, znajući da nikome ništa dobro nije donio, kaže da je borba za slobodu, život i ognjište bila vodilja. Prvi put je ranjen tokom odsluženja vojnog roka, a inače bio je i prvi ranjeni “vuk” sa Vučijaka.

– U jedinici sam bio s bratom, a osim toga, svi smo mi jedni drugima bili braća. Bilo je teško i pomisliti da se neko neće vratiti, a sa druge strane znao sam, brat mi čuva leđa. Najteže sam podnio pogibiju našeg prvog druga u Slavoniji. Raznijela ga je zolja i to je bio šok za sve nas – priča Prodanović.

Mladost i ideal slobode za koji su se borili držali su ih da ne pokleknu. Ni on nije propustio da naglasi, po ko zna koji put, da je ponosan na ratni put “Vukova”, a posebno na slavnu bitku za koridor.

Jedan od najmlađih bio je Dalibor Perišić iz Banjaluke. Bio je maloljetan kada je došao u jedinicu.

– Puno je emocija danas kada gledam fotografije braće koja su dala svoje živote za slobodu – kazuje Perišić.

Sjeća se bitaka koje su obilježile njegovo sazrijevanje, od Gradačca, Bijelog brda do koridora. Najteže mu je bilo na Bijelom brdu, gdje su “Vukovi” pretrpjeli velike gubitke.

– Gledao sam saborce koji su umirali u mukama, izranjavane. I sada mi te slike dolaze pred oči – kaže.

Nakon pogibije prvog, Veljka Milankovića, “Vukove” je u nove bitke vodio Miro Šikarac, koji je odlikovan zlatnom medaljom za hrabrost.

– Ratni put “Vukova” bio je težak. Bili smo prva srpska jedinica koja je organizovana na ovim prostorima. “Vukovi” su bili i ponos i prkos Krajine – ponosno ističe Šikarac.

Prisjeća se da su Veljko i on imali neku svoju životnu priču. Zajedno su ratovali, zajedno su i ranjeni. Nakon što je nastradao komandant, Šikarac se pobrinuo da jedinica opstane.

– Teško je pričati o tim godinama, u ratu je sve teško, a najteža su stradanja. U ratu sam izgubio najboljeg druga. Taj događaj me je polomio i od tada plačem. I dan-danas teško podnosim ljudske tragedije. Moja četa je na koridoru bila bukvalno izmasakrirana, a onda nam je na Bijelom brdu zadat završni udarac, četvorica su poginula u jednom trenutku – sa suzama u očima priča Šikarac i dodaje da je najponosniji bio kada je na kraju rata vidio da Vukova ipak ima još.

Dokumentarac

“Vukove s Vučijaka” u ratu je vodio Veljko Milanković, a danas se njegov sin Slaviša Milanković nalazi na čelu Udruženja “Vukovi sa Vučijaka”, koji vodi računa o tome da vukovi koji su preživjeli ratne strahote, a kojih ima od Prnjavora do Australije, uvijek ostanu zajedno.

– Priča o “Vukovima s Vučijaka” je priča o opstanku i preživljavanju srpskog naroda i oni su u tome odigrali ključnu ulogu. Premijerno ćemo ove godine prikazati dokumentarni film “Ratni put jedinice” – rekao je Milanković.

Jedinicu je predsjednik RS 1993. godine odlikovao Ordenom Miloša Obilića za junačke podvige, a 2018. Ordenom Karađorđeve zvijezde Republike Srpske prvog reda.

Glas Srpske

Prnjavor: Obilježeno 30. godina od osnivanja jedinice ,,Vukovi sa Vučijaka”

U Prnjavoru je obilježeno 30 godina od formiranja jedinice “Vukovi s Vučjaka”, prve srpske dobrovoljačke jedinice i Prvog udarnog bataljona Prvog krajiškog korpusa Vojske Republike Srpske. Tom prilikom u prostorijama Spomen-sobe na Vučijaku služen je parastos i pomen poginulim i umrlim borcima a izvršeno je i postrojavanje jedinice.

Ustanička krv hrabrih ljudi iz prnjavorskog kraja probudila se tih junskih dana 1991. godine, kada je u mjestu Vučijak osnovao prva dobrovoljačka jedinica, koja je hrabro gazeći naprijed otišla u odbranu srpskog življa. I danas nakon trideset godina, sjećanja kod mnogih veterana ne blijede. Navode da su to bili teški dani, puni krvi i suza, koje je trebalo pustiti kako bi se odbranio narod i zemlja.

Svoje prisustvo su upriličili I srpski član I presjedavajući predjedništva BiH Milorad Dodik kao I predsjednik Srpske Željka Cvijanović. Poručuju kako je obaveza društva I institucija da poštuju ove ljude. Navode da ovi ljudi dali mnogo u temelje Republike Srpske.

Vijence i cvijeće položile su opštinske delegacije prnjavora na čelu sa prvim čovjekom Prnjavora Darkom Tomašem i zamjenikom načelnika i predsjednikom udruženje ,,Vukova sa Vučijaka” Slavišom Milankovićem. Za veterane i zvanice upriličen je i svečani ručak.

Kroz ovu jedinicu je prošlo oko 1.000 boraca koji su bili u mnogim ratnim žarištima Slavonije, Krajine, Posavine i drugih mjesta. Poginula su 43, a ranjeno oko 200 pripadnika.Uoči proboja Koridora jedinica je proglašena za Prvi udarni bataljon Prvog krajiškog korpusa Vojske Republike Srpske.

Ratni komandant ove jedinice Veljko Milanković preminuo je 14. februara 1993. godine od posljedica ranjavanja u borbama u Republici Srpskoj Krajini. Ukazom predsjednika Republike Srpske ova jedinica odlikovana je 1993. godine Ordenom Miloša Obilića i 2018. godine Ordenom Karađorđeve zvijezde Republike Srpske prvog reda.

TV K3

“Vukovi s Vučjaka” uz svoj narod kad je bilo najpotrebnije FOTO

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Обиљежавање 30 година од формирања јединице „Вукови с Вучјака“, којем присуствују предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић и српски члан и предсједавајући Предсједништва БиХ Милорад Додик.

Predsjednik Republike Srpske Željka Cvijanović izjavila je da je jedinica “Vukovi s Vučijaka”, koja danas obilježava 30 godina od formiranja, bila uz svoj narod kada je to bilo najpotrebnije, a da su njeni pripadnici iskazali patriotizam, hrabrost i požrtvovanost.

Ona je istakla da je ovo veliki dan koji podsjeća na slavna vremena formiranja jedinice.

“To su bili ljudi koji se prvi, kao velike patriote, stali na liniju odbrane Republike Srpske. U to ratno vrijeme imala sam priliku da živim u Prnjavoru, da sa građanima dijelim sve što se događalo i svi smo bili ponosni na ono što su radili `Vukovi s Vučijaka`”, rekla je Cvijanovićeva na Vučijaku, gdje je prisustvovala obilježavanju 30 godina od formiranja jedinice “Vukovi s Vučjaka”.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Обиљежавање 30 година од формирања јединице “Вукови с Вучјака”, којем присуствују предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић и српски члан и предсједавајући Предсједништва БиХ Милорад Додик.

Ona je istakla da je nažalost bilo i mnogo teških momenata, ljudskih gubitaka, ranjenih.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Српски члан и предсједавајући Предсједништва БиХ Милорад Додик.
ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Обиљежавање 30 година од формирања јединице “Вукови с Вучјака”, којем присуствују предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић и српски члан и предсједавајући Предсједништва БиХ Милорад Додик.

Cvijanovićeva kaže da je bilo važno što su postojali ljudi koji su se odlikovali svojim patriotizmom, hrabrošću i požrtvovanošću i koji su kao pojedinci i patriote mnogo dali Republici Srpskoj.

Srpski član i predsjedavajući Predsjedništva BiH Milorad Dodik kaže da su borci sa Vučijaka branili srpski narod kada je trebalo stvarati Republiku Srpsku.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Обиљежавање 30 година од формирања јединице “Вукови с Вучјака”, којем присуствују предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић и српски члан и предсједавајући Предсједништва БиХ Милорад Додик.

Danas, 30 godina poslije, sjećamo se tih ljudi, slavnog komandanta Veljka Milankovića, koji zaslužuju sve društvene pohvale i priznanja”, rekao je Dodik na Vučijaku, gdje je prisustvovao obilježavanju 30 godina od formiranja jedinice “Vukovi s Vučjaka”.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић.

On je istakao da su veliki patriotizam koji su imali i imaju vrhunska odlika junaštva.

“Zato smo danas ovdje da odamo priznanje za sve što su učinili i da se prisjetimo njihovih ratnih drugova koji su dali život za Republiku Srpsku”, rekao je Dodik.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић.

Predsjednik Udruženja “Vukovi s Vučijaka” Siniša Milanković kaže da je priča o “Vukovima” priča o opstanku i preživljavanju srpskog naroda u kojoj su oni odigrali ključnu ulogu.

Predsjednik Republike Srpske Željka Cvijanović je položila vijenac u Spomen sobi gdje su služeni parastos i pomen poginulim i umrlim borcima, a nakon toga je pozdravila preživjele pripadnike i obavila postrojavanje jedinice.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић изјавила је да је јединица “Вукови с Вучијака”, која данас обиљежава 30 година од формирања, била уз свој народ када је то било најпотребније, а да су њени припадници исказали патриотизам, храброст и пожртвованост.

Kroz prvu srpsku dobrovoljačku jedinicu “Vukovi s Vučjaka” prošlo je oko 1.000 boraca, poginula su 43, a ranjeno oko 200 pripadnika.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Српски члан и предсједавајући Предсједништва БиХ Милорад Додик каже да су борци са Вучијака бранили српски народ када је требало стварати Републику Српску.

Uoči proboja Koridora jedinica je proglašena za Prvi udarni bataljon Prvog krajiškog korpusa Vojske Republike Srpske.

Predsjednici Republike Srpske odlikovali su jedinicu “Vukovi s Vučijaka” Ordenom Miloša Obilića i Ordenom Karađorđeve zvijezde Republike Srpske prvog reda.

SRNA

Milanković: Priča o “Vukovima” – priča o opstanku srpskog naroda

 

Istraživanje sa sajta lpbr-prnjavor.info

Brojno stanje pripadnika koji su prošli jednom kroz jedinicu Vukova po vojnim poštama i godinama rata „Vukovi sa Vučijaka“ VRS

PrviOdVojnaPosta svega % 1991 1992 1993 1994 1995
3164 Derventa 17 2,65% 17
7001/45 Prnjavor 152 23,71% 82 43 25 2
7007 Banja Luka 14 2,18% 14
7127 Derventa 68 10,61% 49 19
7519 Prnjavor 264 41,19% 87 30 78 69
8840 Banja Luka 8 1,25% 6 2
T-22206 Prnjavor 107 16,69% 107
TO Okučani 11 1,72% 11
Ukupno 641 100,00% 17 344 106 103 71

Prema prikupljenim podacima 641 pripadnik. Najviše bilo raspoređeno u lpbr Prnjavor 416 ili 65% pripadnika

Sigurno je da je brojno stanje Vukova bilo veće, jer su dolazili dobrovoljci koji su isti dan napuštali jedinicu, pripadnici jedinice koji su bili na obuci, pripadnici koji nisu bili  punoljetni, tako da četne starješine i referenti komande Vukova nisu evidentirali i upisivali vojnu poštu u kojoj su bili pridodati.

Muzej 1.KKVRS

U kasarni „Kozara“ Banja Luka otvoren muzej naoružanja VRS

ORUŽJEM ODBRANILI REPUBLIKU SRPSKU

kasarna „Kozara“ 12.maj 2012. godine

Na Dan VRS 12.5.2012. godine, otvorena je stalna izložba eksponata naoružanja koje je koristila TO i Vojska Republike Srpske u odbrani teritorija i srpskog naroda u RS i RSK.

TO opštine, a kasnije i lpbr bila je naoružana sredstvima za blisku POB ( BsT, B-1), za podršku pješadije sa minobacačima, i pridodatim baterijama haubica 122mm, 105mm, vodovima tenkova, pragama, SO 57/2..

vidi https://potkozarje.net/prvi-krajiski-korpus-vojske-republike-srpske/

 

Proboj koridora 1992.

27.6.2021.

Obilježavanje 29 godina od proboja „Koridora života“

Na Dugoj Njivi kod Modriče danas je obilježeno 29 godina od proboja „Koridora života“ čime je prekinuta 42 dana duga blokada zapadnog dijela Republike Srpske i Republike Srpske Krajine sa oko 1,5 miliona stanovnika i omogućena veza sa maticom Srbijom.

Cvijanović: Snaga Srpske u jedinstvu

Srna
 Cvijanović: Snaga Srpske u jedinstvu
MODRIČA – Predsjednik Republike Srpske Željka Cvijanović istakla je danas u Dugoj Njivi kod Modriče da je snaga Republike Srpske u jedinstvu, što je pokazala za vrijeme odbrambeno-otadžbinskog rata, ali i u mirnodopsko vrijeme.

21.6.2020.

Obilježavanje 28 godina od proboja „Koridora života“

Na Dugoj Njivi kod Modriče danas je obilježeno 28 godina od proboja „Koridora života“ čime je prekinuta 42 dana duga blokada zapadnog dijela Republike Srpske i Republike Srpske Krajine sa oko 1,5 miliona stanovnika i omogućena veza sa maticom Srbijom.

Susret Prvog krajiškog i Istočnobosanskog korpusa u operaciji Koridor 1992, kojim su spojeni istočni i zapadni dijelovi Republike Srpske, dogodio se 26. juna 1992. godine oko 16.00 časova, na liniji Živkovo Polje-Filomena-rječica Tolisa.

Jedinice TG-1 25.06.1992. neprijateljski napad su dočekale spremne i odbile ga u jednosatnoj borbi, bez sopstvenih gubitaka. Komanda TG-1 je zbog pretpljenih gubitaka i pada morala izvukla iz borbe 7/16. Kmtbr i postavila ga na desni bok radi zaštite od eventuvalnog napada iz pravca Gradačca. Umjesto ove jedinice u napad  su uvedeni : 1.bataljon VP (-1) (dvije čete vojne policije) i 1. prnjavorska lpbr, popunjena sa 340 boraca. Odluka za napad nije mijenjana. Nakon odbijenog protivnapada i izvršenih priprema, dio glavnih snaga TG-1 nastavi je sa napadom i oslobodio selo Živkovo Polje, a sa pomoćnim snagamaje potpuno oslobođena Kužnjača i izbilo se na prednji kraj odbrane sela Tartevci i Riječani Donji. Gubici:jedan lakše ranjen. (iz knjige Operacija koridor-92 , general Novica Simić, Boračka organizacija RS Banja luka, mart 2011. godine, str.178)

23.6.2019.

„Koridor života“ najveća uspješna operacija VRS

Objavljeno: 

Ministar rada i boračko-invalidske zaštite Republike Srpske Duško Milunović izjavio je da je u akciji „Koridor života“ srpska strana u jednom trentuku angažovala više od 54.000 vojnika i da je to bila najveća uspješna borbena operacija Vojske Republike Srpske /VRS/ u odbrambeno-otadžbinskom ratu.
Milunović je danas na Dugoj Njivi kod Modriče, na obilježavanju 27 godina od probijanja „Koridora života“ u Posavini, napomenuo da je ova akcija tako nazvana, jer je trebalo odblokirati oko milion ljudi koji su bili u okruženju i izgubili vezu sa maticom Srbijom.

„Prijetila nam je humanitarna katastrofa“, rekao je Milunović novinarima.

Prema njegovim riječima, snage VRS i SAO Krajine dobile su bitku protiv hrvatsko-muslimanskih snaga, jer su se borile za svoje najbliže, ognjišta, čast i slobodu.

„Neprijatelj je bio osuđen na neuspjeh. Htjeli su da nam uzmu slobodu i teritorije, a i živote“, rekao je Milunović, koji je bio ranjen u proboju Koridora.

Milunović je rekao da su u akciji deblokade učestvovali VRS i snage SAO Krajine.

„Neprijatelj je imao od 20.000 do 25.000 vojnika, od čega je poginulo njih 1.261, dok su imali 6.250 ranjenih. VRS i snage SAO Krajine su imali 413 poginulih i 1.505 ranjenih“, rekao je Milunović.

Vojna operacija „Koridor 92“ trajala je od 14. do 28. juna na području Posavine i omogućila je spajanje zapadnih dijelova Srpske i RSK sa ostalim djelovima Srpske i Srbijom.

Ovom akcijom, čiji je direktan povod smrt 12 beba u banjalučkom porodilištu zbog nedostatka kiseonika, okončana je 42 dana duga kopneno-vazdušna blokada zapadnog dijela Srpske i RSK.

Akciju „Koridor 1992“ izvele su združene jedinice VRS i RSK protiv vojnih i paravojnih snaga muslimansko-hrvatske koalicije. Ovom bitkom oslobođeni su Modriča, Odžak, Derventa i Brod, a kompletna vojna operacija proboja i obezbjeđivanje „Koridora“ završena je 6. oktobra 1992. godine.

U akciji „Koridor 92“, koja je označena kao sudbonosna, poginula su 273 borca Vojske Republike Srpske, 70 boraca Ministarstva unutrašnjih poslova Srpske i 70 boraca Vojske Republike Srpske Krajine, dok je ranjeno 1.505 boraca.

KOMENTAR

Mjesto na Dugim njivama kod Modriče, gdje je bio IKM 1.KK, na kome je general Talić , 1.7.1992. godine, izdao zadatke starješinama Prnjavorske lake pješadiske brigade za realizaciju druge faze Koridora, za oslobađanje Odžaka i proboj prema r.Savi.

Mišinci 16.6.2019. godine

Veza

Prnjavorska brigada u odbrani Novog Grada

Ratna  1995. godina bila je za Prnjavorsku brigadu veoma tragična, posebno borbe na Ozrenskom ratištu,  gdje je 27. 5.1995. godine u kodnoj oružanoj akciji „Proljeće“ do 21. 7.1995. godine  vodila najteže borbe na Ozrenu, i doživjela strahovite gubitke u rejonu Podsjelova. Bile su to teške i krvave borbe sa muhadžedinskim snagama  i jedinicama Armije BiH .

U septembru mjesecu Prnjavorska brigada, po naredbi komande 1. KK VRS odlazi na Novogradsko ratište u zonu rejona  Tunjica-Vodičevo, gdje sa ostalim jedinicama Vojske Republike Srpske i Policije organizuje odbranu Novоg  Grada. U dobro primpremljenoj hrvatskoj operaciji Una 95 tokom 18. i 19. septembra učestvuje u žestokim borbama na zaustavljanju operacije, i sprečavanje prodora HV na prostor Novog Grada i dalje prema Prijedoru, te kasnije u kontranapadu nanosi teške gubitke Hrvatskoj vojsci. Trajala je samo dva dana. Cilj HV je bio da razbiju naše snage na granici r.Une. Nisu uspjeli, a brigada je, zbog svega  što su njeni pripadnici učinili tokom odbrane Novog Grada, odlikovana medaljom Petra Mrkonjića, a komandat brigade Ordenom  Miloša Obilića.[8]

Na novogradsko ratište glavnina brigade je došla 12.8.1995. godine bez drugog bataljona. Borci su smješteni po kućama i veoma dobro su primljeni od strane mještana.

Zadatak nam je jasan, najkraće organizovati odbranu na ogledalu rijeke Une. Zadatak izvršen, brigada odbranila Novi Grad od agresije HV 18. i 19.9.1995. godine[9]

Prvi i 3. pješadijski bataljon posjedaju liniju odbrane na rijeci Uni od ušća Sane u Unu do Vodičeva.

Drugi pješadijski bataljon sa pridodatim jedinica za podršku i dalje je ostao na Ozrenu u rejonu Nikolinog Brda i to samo do preuzimanja ovih položaja od strane  Vučijačke brigade 6.9.1995. godine.

Prednji kraj z/o lpbr na r.Uni

1.lpbr Prnjavor u sastavu OG 10 Prijedor sa prednjim krajem na r. Uni od Sane u Unu do s. D.Vodičevo (uključno), lijevo Odred MUP-a RS sa prednjim krajem na r.Uni od s.Rudice do ušća Sane u Unu, i desno Borbena grupa „Balj“ sastava 1.i 2.pb iz sastava 143.mtbr i 1.pbr Novi Grad, sa divizionom za podršku iz 1.mpoabr sa prednjim krajem na liniji s. Vodičevo – s. Babinac

Linija odbrane ranije nije bila organizovana, sada je rijeka Una granica između RS  i Hrvatske. Odmah smo pristupili uređenju položaja, kako na samoj obali rijeke Une, tako i po dubini, gdje su nam raspoređena sredstva podrške. Komanda Brigade smještena je u selu Vodičevo na desnom krilu odbrane Brigade. Nikada do sada nismo bili organizovani na tolikoj širini i dubini zona odgovornosti Brigade. Najviše problema u ovom momentu ima načelnik veze poručnik Tošić Dragan , kako uvezati sve jedinice u sistem veze, da možemo kontrolisati rad i komandovanje sa jedinicama.

Sasvim novi uslovi života i rada u odnosu na ozrensko ratište, treba nam samo malo vremena da se organizujemo i sigurno će sve funkcionisati.

O neprijatelju veoma malo znamo. [10] Na lijevoj obali Une uočavamo slobodno kretanje vojnika i civila , saobraćaj se odvija sasvim normalno, baš sve kao i na našoj strani. Sve izgleda kao da je u najboljem redu, a tako ipak nije. Rečeno nam je da ne otvaramo vatru i ne provociramo, poštujemo primirje. Naša zona odgovornosti je velika od Novog Grada do Kostajnice, pridodat nam je i radnički bataljon 43. mt brigade, komandanta majora Đenadije.[11]

Postepeno se utvrđujemo, ali kao da se nikome ne žuri. Ovaj i ovakav mir nismo doživjeli, pa su se borci opustili.

Treći pješadijski bataljon bolje i brže se utvrđuje od prvog bataljona. Jedinice podrške solidno su se utvrdile, ali veza još ne zadovoljava. Kontrolišemo rad neprijatelja na lijevoj obali, najčešće koncentracija ljudstva i tehnike u rejonu Dvora, tu se i utvrđuju, ali i na putu Dvor – Kostajnica izgrađuju utvrđenja. Neprijatelj ohrabren uspjesima u RSK očigledno ima povećane apetite, a na to upozoravaju i obavještajni podaci koje dobijamo od OG-10. Za relativno kratko vrijeme uspostavljena je solidna linija odbrane, urađeni su bunkeri, tranšeje i osmatračnice i dalje radimo na uređenju rezervnih položaja.

Konačno, sa ozrenskog ratišta 11.09.1995. godine i dijelovi 2.pješadijskog bataljona dolaze u sastav brigade na novigradsko ratište. Sada je brigada kompletna, linija odbrane zaposjednuta, imamo rezervne snage, “Vukovi”, izviđače i vojnu policiju. Bataljoni takođe imaju vlastitu rezervu najmanje u jačini jednog voda.

U večernjim satima 12.9.1995. godine oko 23.00 časova dobijamo naređenje OG-10 da se u rejon Jajca uputi 150 do 200 boraca radi intervencije. Načelnik brigade major Srđan Tomić, sa komandantom 1.lpb i „Vukova“,  vodi “Vukove”, 27 boraca 1. bataljona i sanitet.

BG sa NŠ od 13. do 17.9. u rejonu grada Jajca kao ojačanje gdje učestvuje u borbenim aktivnostima u rejonima HE Jajce I i II, z. Zdanjevac, s. Vlasinje sa IKM u s. Bjelajci. Zadatak praćenje izvlačenje stanovništva i preostalih snaga VRS i obezbjeđenje linije odbrane Crna Rijeka- Bjelajci- Mrkonjić Grad.

Postavlja se ekslpoziv na most iza HE Jajce,

kada se usporava nadiranje neprijatelja. Povlačimo se i nakon toga Vukovi se upućuju u rejon Manjače u z. Stričići, gdje ih obilazi NŠ, uspostavljanje linije odbrane i sprečavanje prodora neprijatelja prema kasarni  na Manjači i dalje prema  Banja Luci, a potom produžuju dejstva prema Ključu, Petrovac i Sanski Most. Odbrana pravca i protivnapad prema Sitnici u sadejstvu sa Orlovima Grmeča, u borbama gine jedan pripadnik Vukova.

Razočaranje, iz Jajca dobijamo vijesti da su Hrvati uzeli Jajce i Šipovo, nismo mogli pomoći.

Obaveštajni podaci za ne povjerovati. Gubimo teritoriju, padaju gradovi, izgubljen je Drvar, Mrkonjić Grad, Jajce, Šipovo…, a čuli smo da je pao i Ozren. Nevjerovatno šta se dešava sa nama. Naša brigada stabilna, moral zadovoljavajući, sigurno smo spremni da prihvatimo borbu i da se žestoko tučemo, nećemo bježati, svi su odlučni. Kod nas borbenih dejstava nema, ali naši borci doživljavaju teške trenutke. Muslimani i Hrvati uz podršku NATO avijacije bilježe uspjehe na svim ratištima a to nas pogađa. Neprijatelj sigurno nije toliko jak koliko smo mi slabo organizovani, izgleda da nema odgovornosti za neodgovornost.

Kolone izbjeglica kreću se prema Banjaluci i dalje.

Stanje 16. i 17. 9.1995. godine

Ponovo naredba OG-10, 16.09.95. godine uputiti jednu jedinicu jačine pješadijske čete u rejon Sanskog Mosta, sa njim je i komandant brigade ppuk Vlado, razočarenje, nigdje organizovane odbrane, i Sanski Most je ugrožen.

Sutradan pješadijska četa se vratila jer su položaje oko Banskog Mosta zaposjeli borci Sanske brigade, Novo naređenje OG-10 da se uputi pojačanje u rejon Krupe na Uni. Jedna pješadijska četa (3.pč) 2. bataljona koju vodi zamjenik komandanta 2. pb ppor Subić i izviđači brigade odlaze u rejon Krupe, s. Orasi, Donji Petrovići preko Budimlić Japre. Jedinica  “Vukovi” i 27 boraca 1. bataljona još uvijek su u rejonu Jajca.

Ostali dio jedinica brigade na prednjem kraju uz desnu obalu r. Une u stalnom izviđanju i osmatranju i pored smanjenje vidljivosti zbog česte magle lijeve obale r.Une i pokrete ustaških jedinica, kao i na dodatnom utvrđivanju položaja.

Tunjica naselje, mjesto forsiranja HV

Izvođenje b/d-Tunjice mjesto forsiranja Hrvatske Vojske 18.9.1995. godine

U jutarnjim satima oko 07.00 časova 18.09.1995. godine zamjenik  komandanta 3. bataljona javlja “ U rejon Tunjica upala diverzantska grupa, imamo poginulih i ranjenih .” Tamna noć i izuzetno jaka magla omogućila je neprijateljskim izviđačko-diverzantskim jedinicama 1.gbr „Tigrovi“ HV, najverovatnije u noći 17/18.9.1995.godine, da neprimećeni pređu rijeku Unu u prigradskom naselju Tunjica, na lijevom krilu prednjeg kraja brigade,  i upadnu u prve rovove naše brigade, borba je počela. [12]

Najvjerovatnije  namjere IDG HV, da početkom opšteg napada HV na opštem odsjeku fronta, omogući stvaranje mostobrana na desnoj obali r. Une, a potom da prihvati snage 1.gbr HV, djelova 4.gbr  i dr, prošire mostobran, uvedu sveže gotove oklopne jeddinice u rejonu Dvora, i da nastave napad na pravcu Novi Grad – Prijedor.

Treći bataljon se dobro organizuje, a iz 2. bataljona odmah upućujemo rezervu kao pojačanje u rejon Tunjica.

Oko 9.30 sati [3]  počinje žestoki artiljerijski i tenkovski napad iz rejona Dvora na Novi Grad i Tunjice, sve do “Lignošpera”, tuku i po dubini. Neprijatelj tuče VBR-om, a o artiljerijskim granatama da i ne govorimo, tu kao da nema broja, koriste isprobanu tehniku “Spržena zemlja” . Iz pravca baze UNPROFORA-a  u Dvoru tuku nas žestoko, i oni pomažu Hrvatima. Uzvraćamo iz raspoloživih oruđa. T-12 tuče u pravce baze UNPROFOR-a kao i minobacači 120mm, tučemo iz haubica 122mm, 105mm,  PRAG-a, trocijevaca, uzvraćamo vatrom, Dvor gori. Ovakav artiljerijski dvoboj neviđen je. Neprijatelj težište artiljeriskih destava prenosi na grafdsko područje  Novi Grad, Tunjice, Kulu, ali i po dubini okolna saseljena mjesta.

Odmah, zatim u  Tunjicama , rejon Londža, neprijatelj je uspostavio mostobran,  stisli smo ih, ne mogu pješadijski dalje. Rječicom Žirovnica iz Dvora, spuštaju se desantnim čamcima, jačine pješadiskog bataljona iz 1.gbr i izbijaju na putnu komunikaciju Novi Grad – Kostajnica. Sada ih kontrolišemo, upali smo im u vezu , slušamo njihove razgovore, oni nas navode na ciljeve, imaju veliki broj poginulih i ranjenih boraca koje teško zbrinjavaju, ali od početnog uspjeha ne odustaju. Nastoje obezbjediti mostobran zauzećem dio naselja Tunjica, kotu Mešinovac, uspjeli su da potisnu snage 3.lpb na liniju brdo Kula – zaselak Vakule – tvornica „Lignošper“.  Iz OG-10 dolazi potpukovnik Peulić i major Brdar, ništa nam ne treba samo tražimo artiljerijsku municiju da nam se hitno dostavi, sigurni smo u svoje mogućnosti.

Iz Prnjavora nam dovoze granate za minobacače. Dobijamo obavještajne podatke iz kojih saznajemo da je napadnuta linija odbrane od Sanskog Mosta do Dubice.[13]

Borbe u rejonu Tunjica 18. i 19.9.

Borba se vodi cijeli dan. Izuzetno žestoka borba. Na brdu iznad Tunjica, na ključnom objektu za odbranu grada kota Mešinovac, [4]   u rejonu tt. 242,  neposredne bliske borbe 3.pb sa pomoćnikom komandanta za OBP uz minobacačku podršku, uz ranjavanje komandira 2. pješadijske čete 2.pb.Neprijatelj nije u stanju da nas pomjeri ni koraka nazad, u toku noći 18/19. – 09.95. uvodimo i izviđače i još jednu četu 2. bataljona, tu je i komandant 2. bataljona [5], zamjenik komandanta 3. bataljona, načelnik bezbjednosti,  gdje u borbama gine pomoćnik komandanta 2.pb za OBP, a na ušću r.Sane u Unu, položaj željezničke stanice, je i interventni vod sa zamjenikom komandanta iz 1. bataljona, praktično neprijatelj je u poluokruženju priklješten. Cijelu noć neprijatelj čamcima niz rijeku Žirovnicu nastoji uvesti što veći broj vojnika u borbu, precizno ih tučemo, trpe gubitke, u otvorenom razgovoru preko radio uređaja žale se i traže povlačenje. Tokom noći nema mnogo pješadijske borbe, ali artiljerija radi neprekidno i strahovito tuče Kulu, te kotu 242 i Gavrino Brdo kota 262. Borba ne jenjava a na naš zahtjev nadlijeće naša avijacija i tuče Dvor i Matijeviće i spremne oklopne jedinice za napredovanje. Osjeti se panika u redovima neprijatelja. Rezultati bombardovanja kratko su se pokazali uspješni, nakratko je prestala i artiljerijska vatra.

Po naređenju komandanta brigade NŠ [7],odlazi u komandu OG – 10 po pomoć u ljudstvu i tehnici. General Zec  šalje dva tenka T- 55 i avijaciju kao podršku na mjesto prelaza HV koja dejstvuje u pravcu toka riječice  Žirovica i mjesto forsiranja i proboja linije u Tunjicama. Hrvati su uspjeli pogoditi jedan naš avion (super galeb 4), pilot je uspio katapultirati se i za kratko vrijeme, NŠ pronalazi pored puta pilota, i doveli u našu komandu. Borba je neprekidna već satima, imamo ranjenih koji su uspješno zbrinuti. Komanda hrvatske vojske iz Dvora stalno traži da se pješadijski krene prema Kuli. Očigledno Hrvati nisu u posljednje vrijeme navikli na neuspjeh, ne mogu da shvate da su naišli na tako žestok otpor, da ih tako precizno tučemo artiljerijom, a pješadija se ne povlači, već steže obruč.

Cilj HV nije ostvaren

Iznenađenje, u 18.10 časova naređenje sa lijeve obale Une “Počnite sa povlačenjem, akcija je propala.” Zbog snažnog djestva  prnjavorske brigade, jedinice HV otpočele su izvlačenje svijih jedinica iz mostobrana na lijevu obalu r. Une

Oko 23.00 časova sve je utišalo, jer naši borci padom mraka , ponovo zaposjeli rovove na ogledalu Une. Krvava borba, žestoko smo se borili dva dana i noć, zaustavili smo ofanzivu neprijatelja, odbranjen je Novi Grad. Stanovništvo je ostalo na svojim ognjištima, a u ovim borbama, za dva dana, naših 6 boraca je poginulo, 8 teško i 20 lakše ranjeno, 15 boraca razbila je detonacija[1]. Podaci nisu precizni ali ističe se da je oko 20 civila poginulo. U Tunicama pucali su u civile metak u čelo. Ovo je naš krvavi bilans.

Neprijatelj ostaje neprijatelj, ali mu ponekad moraš odati priznanje, izvanredno su akciju planirali, dobro su počeli, napravili su samo veliku grešku, kao da nisu znali, a dobro su znali da napadaju na 1. Prnjavorsku laku pješadijsku brigadu koja zna da se bori, a ne bježi.

Stanje b/d 20.9.1995. godine

Sutradan, kao da se ništa nije desilo, 20.9.1995. godine miran dan, ni jedan ispaljeni metak, sumiramo posljedice. Na desnoj obali r. Une i Sane nema jedinica HV, naše jedinice brigade ponovo su posjele predhone prednje krajeve obrane bataljona.Sa svih strana stižu nam čestitke, pismena od komandanta OG-10 generala Zeca, zahvalnost, svi smatraju da smo odbranili Novi Grad, mnogi smatraju da padom Novog Grada bio bi ugrožen Prijedor i dalje.

Znamo samo da smo učinili sve što smo mogli, dobili smo još jednu bitku, a mjesno stanovništvo vjeruje nam da smo tu da ih zaštitimo, a to smo i dokazali.

Sve je tako mirno, ne možemo da vjerujemo da smo samo prije dva dana tako žestoko ratovali. Uglavnom saniramo posljedice, bataljoni su na liniji odbrane, nastavljaju sa uređenjem rezervnih položaja.

U toku napada HV na objekte u Novom Gradu , prema procjeni opštinskih komisija, šteta se procjenjuje na preko 83 miliona KM.

Komandant lake prnjavorske brigade o borbama za odbranu Novog Grada, 21.7.2019.g.:(14.45)

Stanje u zoni odgovornosti brigade

Kod stanovništva odjednom se pojavila uznemirenost, neke porodice se pakuju i napuštaju svoje domove, pokušavamo ih sprječiti , mnoge nismo uspjeli zadržati. Kolone izbjeglica se povećavaju, ništa nam nije jasno. Na ovim prostorima ima dosta jedinica, ali izgleda da ima i dezorganizacije, jer se vide i borci koji su napustili svoje jedinice.

Još veće iznenađenje doživjeli smo 22.9.1995.godine u 03.05. časova, zove major Sekulić komandant  odbrane grada i kratko saopštava: “Grad je pust. U gradu više nema ni jednog stanovnika, i predjsjedništvo je napustilo grad, radite šta znate.Most je miniran” [6].  Sazvana je komanda načelnik štaba, pomoćnici komandanta, vezisti  donosimo odluku da ojačamo lijevo krilo naše odbrane, izviđače i policiju, koji se spajaju sa policijom Novog Grada na Kuli, a u ranim jutarnjim satima ulaze u Novi Grad “oslobađaju ga”, grad je bio bez i jednog stanovnika. Kasnije pristižu Arkanove jedinice, hapse borce koji bježe sa fronta. Toliko nejasnoća da zdrav razum razum sve to nemože da poveže. Još jednom prnjavorčani spašavaju Novi Grad. Treba zabilježiti da je most preko Sane bio miniran, obezbjeđivao ga je inžinjerski vod naše brigade, komandir Stanoje Radić i samo je trebala još jedna budala da komanduje da se most digne u vazduh i sve ove glubosti bile bi sačinjene.

Ojačana BG izviđača brigade sa PK za moral brigade upućuje se kao ojačanje na pravac s. Sasine – Razboj i po naređenju NŠ po obilasku izvlači grupu u sastav brigade.

Za sve ovo vrijeme “oslobađanja” Novog Grada nismo čuli a ni vidjeli neprijateljskog vojnika, ako je trebalo predati neprijatelju Novi Grad, onda je napravljena greška. Nije trebalo dovoditi Prnjavorsku brigadu na ove prostore. Neka se neko stidi za sve postuke koje je učinio svom narodu.

Dani na novigradskom ratištu prolaze mirno, Hrvati su se smirili, ne ispale ni jedan metak prema desnoj obali Une. Mi obavljamo svakodnevne aktivnosti, još bolje smo se utvrdili. Izradili smo i rezervne položaje, za sada smo još spremniji da dočekamo neprijatelja. Moral boraca što je izuzetno bitno, na visokom je nivou, svjesni smo svjojih mogućnosti.

Politička situacija je totalno nezadovoljavajuća, ništa nam nije jasno, imamo dovoljno snaga, ali nismo najbolje organizovani. Pao je Sanski Most. Jasno nam je da možemo izgubiti rob, može i linija pasti, ali da gradovi se tako gube ništa nam nije jasno.

Naša brigada je kompletna. Mali broj boraca pušteno na odmor, očekujemo potpisivanje primirja, treba rat privoditi kraju, iscrpljeni smo u svakom pogledu, borci su umorni, materijalni rezervi više nema, sve teže obezbjeđujemo normalan rad brigade.

Dobijamo dosta obavještajnih podataka, Muslimani i Hrvati nisu zadovoljni ostvarenim, žele mnogo više, pa se tako i pripremaju. Posjećuje nas general Kelečević 18.10.1995. godine. Upoznali smo ga sa stanjem u brigadi kao i na liniji odbrane, zadovoljan je.

Završetak u zoni Novog Grada

Već 21.10.1995. godine dobili smo naređenje 1. KK koje glasi: “Brigadu izvući iz dosadašnje zone borbenih dejstava u rejon Lomovita – Omarska – Kozarac. Brigada će biti u ulozi interventne rezerve OG-10 za intervenciju na ugroženim pravcima. Zonu odgovornosti 1. Prnjavorske lake pbr. Posjesti će  bataljon 11. pbr. Kozarska Dubica, koji se izvlači iz rejona Krepšića zaposjedanja položaja 25.10.1995. godine

Ovo naređenje nije nas oduševilo. Uradili smo velik dio posla da formiramo čvrstu  i organizovanu odbranu, mjesno stanovništvo nas je prihvatilo, stekli smo povjerenje naroda novigradskog kraja. Najmanje smo željeli da budemo u rezervi, to je sigurno i najteži zadatak. Pribojavamo se mogućnosti razbijanja jedinice, jer na intervenciju sigurno neće ići kompletna brigada već čete ili bataljon.

Komandovanje, snabdijevanje i kontrola jedinica sada je otežana.

Na novogradskom ratištu proveli smo dva i po mjeseca, u borbama smo imali velikih gubitaka. 35 lakše ranjenih, 7 teže ranjenih i 6 poginulih pripadnika brigade.[2]

Naređenje smo ispoštovali i brigada je 27.10.95. godine napustila novogradsko ratište, razmješteni smo u širem rejonu Omarske.

 

Razmjere ljudskih i materijalnih gubitaka prikazani su studiji Agresija Republike Hrvatske na Republiku Srpsku- posljedice u opštinama Novi Grad, Kostajnica i Kozarska Dubica- septembar 1995. Republički sekretarijat za odnose sa MKS u Hagu i istraživanje ratnih zločina Banja Luka , 2008. godine str.199

Tokom izvođenja b/d hrtvatski vojnici su sa velikom brutalnošću ubijali civilno stanovništo (U Tunjicama neporeedno pucali u glavu), zarobljene  vojnike VRS i pripadnike MUP-a RS. Nisu pošteđena  ni djeca, žene i starci. U toku napada napada na teritoriji opština Novi Grad, Kostajnica i Kozarska Dubica ukupno su poginula 104 lica, od čega 54 civila, 44 vojnika i 6 pripadnika MUP-a RS.    Ranjeno je 101 lice, od čega 39 civila, 53 vojnika i 9 pripadnika MUP-a RS i 9 pripadnika MUP-a RS. U toku b/d zarobljeno je 6 civila i 3 vojnika.

Načinjena je velika materijalna šteta, isključivo na civilnim privrednim i stambenim objektima.      Prema procjeni opštinskih komisija materijalna šteta u Novog Gradu iznosila je 83.312.590 KM, u Kostajnici 40.000.000 KM i u Kozarskoj Dubici 504.1‚29.800 KM. Ukupna materijalna šteta na ovom području iznosi 627.442.390 KM. Tokom agresije 18. i 19.9.1995. godina HV izvršila je ratni zločin prema tadašnjem Krivičnom zakonu.

GLAS BORCA lpbr Prnjavor U 2. BATALJONU

U 3. BATALJONU

[1] Isto str, 62

[2] Borbeni put Prve prnjavorske lake pješadijske brigade 1991-1995. iz 1997. godine, str.57-63

[4] Borbe na objektu Mešinovac, opisao je pomoćnik komandanta 3. pješadijskog bataljona stariji vodnik Miroslav Vojvodić u svojim memoarima iz 2020. godine.

[5] Sjećanje komandanta 2. pješadiskog bataljona ppor Ranka Popovića- Pop,

komandanti

na prijem zadatka od komandanta prnjavorske brigade i njegova odlučnost da po svaku cijenu odbrani Novi Grad: „Po pozivu komandanta da je neprijatelj probio liniju u rejonu s. Tunjice kod 3. bataljoina i naređenju koje je glasilo ovako „Pope povedi jednu četu, povedi dvije čete, uzmi sve što imaš od vojske  na kamione i dođi do komandnog mjesta, tu ćeš dobiti zadatak“.                                                                       Vrlo brzo smo bili kod komande gdje je komandant ppuk Vlado Živković meni izdao naređenje koje je glasio  doslovno ovako: “ Pope tu i tu je probilo liniju ima žrtava civila i naših iz 3. bataljona. Neprijatelj želi da se domogne Kule. Zatvori to, blokiraj i zaustavi napad kako znaš i umiješ, odvje se brane naše kuće. Ako to  ne uspijete bolje se poubijate sami nego da vas oni mrcvare. Pope je li ti jasno sve. Rekao sam da komandante. Rekao mi je vojničkim riječnikom :“Na izvršenje, a ja njemu razumijem komandante. Ostalo je sve poznato manje više“

[6] poziv je primio dežurni u komandi, načelnik štaba i vezom naređuje da se na most uputi raspoloživi brigadni izviđači i vojna policija.

[7], Prema zapažanju načelnika štaba koji na novogradsko ratište dolazi 18.9.1995. u prijepodnevnim satima. Nakon odmora, gdje 6.9. 1995. godine, konačno, predaju položaje dijelova 2.pb na Nikolinom brdu na Podsijelovu jedinicama Vučijačke brigade. 10.9.1995. godine počinje velika ofanziva Armije BiH i ti položaji padaju.

Dolaskom u s.Buljuk, blizu Novog Grada, pod udarima zaprečne vatre artiljerije, u brigadnu sanitetsku prihvatnicu, gdje načelnik saniteta obrađuje poginulog borca, i kaže:“ Pogledaj nigde nema ogrebotine“. Bio je to pomoćnik komandanta 2.pb za OBP. Zatim nastavljam put i u rejonu Kule  zatičem zamjenika komandanta 1.pb sa interventnim vodom. Poslije kratke situacije odlazim na KM brigade, gdje nakon upoznavanja situacije, jer nisam bio dugo na KM, komandant mi naređuje da odmah idem u komanadu OG kod generala Zeca i tražim pomoć.

[3] U prvom ešalonu Hrvatske vojske bile Prva gardijska brigada „Tigrovi“, Druga gardijska brigada „Gromovi“, 57. i 17 domobranska pukovnija, u drugom ešalonu Sedma gardijska „Pume“ i Četvrta Gardijska „Pauci“, a u širem području Siska u pripravnosti su bile sve rezervne jedinice.

Iz pravca Bosanske Krupe i Petrovca napad su izvršile 505, 511. i 517. brigada Petog korpusa tzv. Armije BiH.

Diverzantska jedinica regularne Hrvatske vojske je uoči 18. 9.1995. godine prešla preko Une u ovo naselje i potpomognuta artiljerijom s druge strane rijeke i ujutro zaposjela saobraćajnicu. Živote su izgubili civili koji su se tu zatekli, nesvjesni šta se događa. http://www.srna.rs/novosti1/826861/u-septembru-se-una-zavije-u-tugu.htm

Operacija Una jedina je operacija HV-a tijekom 1995. koja nije završila pobjedom hrvatskih snaga. Odvijala se od 18. rujna do 19. rujna 1995., svega 1 dan. U operaciji “Una” se hrvatska vojska suočila s organiziranim i vrlo odlučnim otporom snaga bosanskih Srba, te je zbog objektivnog neuspjeha da se probije neprijateljsku obranu i zbog znatnih hrvatskih žrtava, neki ubrajaju među najtragičnije vojne akcija HV-a: riječ je zapravo o prvom ozbiljnom uspjehu srpskih snaga u borbama protiv HV-a nakon 1992. godine. https://hr.wikipedia.org/wiki/Operacija_Una#Pogre%C5%A1ne_pretpostavke

Veliki gubici u ljudstvu HV, čak 8 viših starješina HV poginula u rejonu tunjica, uništena znatna oklopna borbena i neborbena vozila koja su bila spremna za nastavak operacije.

HV ispalila preko 18000 komada raznih minskoeksplozivnih sredstava u rejonu Novigrada.

Zapažanje pomoćnika NŠ za obavještajne poslove majora. V.Trivičevića na praćenju njihovih veza: “ Ne možemo dalje. Imamo mnogo mrtvaka. A, zapovjed poglavnika ? Dobro, idemo dalje. “

[8]Napad je bio sastavni dio ofanzive HV radi definitivne okupacije, razbijanja i uništenja RS, a baziran je na osnovu splitskog sastanka i dogovora Alije Izetbegovića i Franje Tuđmana sredinom godine u Splitu. Prije ovoga napada pokušan je napad na Gradišku, izvođenjem operacije „Birbir“# u kojoj su učestvovali muslimani izbjegli iz BiH u Hrvatsku, kao i svi drugi prikupljeni po Evropi i šire. Ekvivalent ovih snaga je bio 1-2 brigade ortodoksnih Muslimana, sa ciljem da energičnom akcijom na pravcu Gradiška – Topila – Laktaši – Banja Luka, rasjekla teritoriju RS na dva  dijela, počine masovan pokolj i prisile stanovništvo na egzodus. Akcija je u potpunosti osujećena snagama lpbr Gradiška, ostalih dijelova 1. KK i stanovništva brigada. Operacija „Birbir“ razbijena i snage odbačene preko r. Save nazad u Hrvatsku uz velike gubitke, ostale na teritoriji RS.#“Bibir“ je latinski naziv za Gradišku. (Zapažanja potpukovnika

pukovnik Boško Peulić

Boška Peulića, člana Operativne grupe 10 Prijedor, Prnjavor,  maj 2021. godine).

[9] U samom gradu Novi Grad i oko njega su b/d izvodile snage 1.lpbr Novi Grad, dok je veći dio snaga brigade bio angažovan na protivnapadu na pravcu: Vješala – Krupa na Uni, sa ciljem da sa dijelovima 16.kmtbr izvrši protivnapad i odbaci dijelove 5.K tzv. ABiH preko Une i vrati privremeno zauzete dijelove i grad Krupa na Uni. Zbog niza slabosti u RiK, moralu i dr. ova akcija nije uspjela, a dijelovi snaga novigradske brigade koji su posjedali položaje na desnoj obali r. Una su ostavili naoružanje i pobjegli, što je energično otklonjeno angažovanjem manjih snaga iz lpbr Prnjavor i Novi Grad je spašen od zauzimanja. (Zapažanja potpukovnika Boška Peulića, člana Operativne grupe 10 Prijedor, Prnjavor,  maj 2021. godine).

[10] Na frontu napada s.Matijevići – Dvor na Uni – Kostajnica Vrhovna komanda Hrvatske je imala za cilj krajnje radikalne namjere: zauzeti Novi Grad i Kostajnicu, zauzimanjem željezničkog čvorišta u Novom Gradu osloboditi nesmetani željeznički  saobraćaj prugom Sunja – Dobrljin – Novi Grad , Krupa na Uni – Perkovići – Knin, u vezi sa tim su na pravcu Dvor na Uni – Novi Grad angažovali „elitnu“ gardijsku brigadu „Tigrovi“, a na pravcu Sisak Kostajnica – Dubica, drugu „elitnu“ gardijsku brigadu „Pume“, sa ciljem da se energičnim dejstvom na pomenutim pravcima zauzme željezničko čvorište Novi Grad, obuhvatnim manevrima  dovedu u okruženje dijelovi snaga VRS uništi i protera stanovništvo, izbije na Kozaru i povrati duhovni san iz 2.svjestskog rata sa Kozare. (Zapažanja potpukovnika Boška Peulića, člana Operativne grupe 10 Prijedor, Prnjavor,  maj 2021. godine).

[11] Bataljon je imao naziv Borbena grupa „Balj“po objektu Balj iznad Kostajnice a branio i zatvarao je pravac Kostajnica – Knežica – Prijedor. (Zapažanja potpukovnika Boška Peulića, člana Operativne grupe 10 Prijedor, Prnjavor,  maj 2021. godine).

[12] Snage 1.gardujske brigade „Tigrovi“ su koristeći maticu rijeke koja sa teritorije Hrvatske teče pored Dvora na Uni, desantnim i drugim plovnim sredstvima, bez paljenja motora, noseći snagom matice rijeke Žirovice uspjeli prijeći lijevu obalu r. Une, do pješčane ade na sredini Une, a zatim  vjerovatno gazom prešli desni krak Une i domogli se obale i ivice puta Novi Grad – Kostajnica, formirali jednostranu zasjedu i u svitanje počeli sa dejstvom na sve što se kretalo komunikacijom, pri čemu su nanijeli znatne gubitke prije svega civilnom stanovništvu od oko 80-100 žrtava pri čemu je poginuo i izuzetno sposoban oficir major Slijepčević Milenko iz komande 11.dubičke lake brigade.

Dejstvo ubačene gupe je bilo podržano snažnom vatrom avijacije i tenkovima T-55 iz rejona Dvora na Uni i s.Matijevići. (Zapažanja potpukovnika Boška Peulića, člana Operativne grupe 10 Prijedor, Prnjavor,  maj 2021. godine).

[13] Napad na Kozarsku Dubicu su veoma žestoko izvele snage 2.gardijske brigade „Pume“ po sličnom metodu i načinu kao i na Novi Grad, zauzele deo Dubice, ali su energičnim dejstvom 11. dubičke lpbr i pitomaca SVŠ „Rajko Balać“ uz veoma velike gubitke, odbačene preko r.Une na Hrvatsku teritoriju.

Ove dvije akcije  su bile veoma sinhronizovane,  ali žestokom borbom, moralom i odlučnošću Krajišnici su pokazali svoj pravi borbeni kvalitet. (Zapažanja potpukovnika Boška Peulića, člana Operativne grupe 10 Prijedor, Prnjavor,  maj 2021. godine).

Radošević Obrad, vodnik, pomoćnik k-danta 2.lpb za moral, o izvođenju b/d 19.9.1995. u Tunjicama, Glas borca lpbr, broj 5. str.20

3.pč 2.lpb 1995.

Rano ujutro borci 3.pč 2.lpb odlazi u Tunjice. Na čelu sa Subom, Momom i Purom, četa kreće i stiže na kotu 242. zajedno sa izviđačima brigade i borcima koji su već tu, prvo je trebalo zaustaviti daljnje napredovanje neprijatelja. tek što četa uđe u borbeni raspored javiše da imamo četri ranjena. Dok jedni ulaze u streljački raspored, drugi  iz čete pružaju prvu pomoć i iznose ranjene. Uz podršku artiljerije, prihvatamo pješadijsku borbu. Sa lije obale Une neprijatelj kao  da  bjesni. Eksplozije granata,  koje  smo  prestali da  brojimo,  jer  se ispostavilo da  ih  je  nemoguće  sve registrovati,  uspijevaju  čak  i radio vezu da nam ometaju. Odlučujemo  se  za  vezu  preko  kurira. Saznajemo  da  se  ustaše  nalaze  u  nepovoljnoj  poziciji  i  da  traže  odobrenje  za  povlačenje.

„Šefe. ovi  su  ludi. ne  povlače  se. Šta  da  radimo’  hvatamo  njihove  pozive. Po  saznanju  da  traže  uputstva  i  da  više  ne  vjeruju  u  sopstveni  uspjeh,  dobijamo  još  veću  snagu  i  još  veću  želju  da  im  pokažemo. Sa  lijevog  krila  dođe  Lebura. od  kojeg  saznasmo  za  pogibiju  Gojka  l  ranjavanje  još  trojice. Ranjene  izvlačimo  iz  zatre  ali  kako  nam  je  ustaški  trocijevac  držao  pod  vatrom  liniju  za  odstupnicu,  bilo  je  nemoguće  ranjene  transportovati  do  saniteta. Tražimo  od  komandanta  da  nekako  „ućutkaju  „trocijevac  i  pošto  su  uspeli,  rješavamo  se  ranjenih.radio vezu  da  nam  ometaju. Odlučujemo  se  za  vezu  preko  kurira. Saznajemo  da  se  ustaše  nalaze  u  nepovoljnoj  poziciji  i  da  traže  odobrenje  za povlačenje.

Već je  popodne, a  sunce  jedva  da  od  oblaka  dima  i  baruta  dopire  do  nas. Granate  i  dalje  sipaju. Sa  naše  desne  strane,  iznenada  i  sve  jače  i  jače,  začu  se  nekakav  čudan  zvuk. Brišućim  letom, preko  nas  preleti  avion. zatim  se  začu  eksplozija  i  sve  utihnu. Ućuta  i  neprijateljska  artiljerija,  ali  samo  kratko. da  bi  ponovo  nastavila  i  po  nama  i  po  našoj  dubini. I  ponovo  imamo  ranjene. Pri  izvlačenju  ranjavaju  nam  još  jednog. Ustaški  trocijevac  ne  da  oka  otvoriti. Bliži  se  i  noć. Dobijamo  zadatak  da  krenemo  i  četa  kreće. Preko  uhvaćene  ustaške  veze  saznajemo  da  imaju  i  poginule  i  rasulo  u  svojim  redovima. Taman  krenusmo, a  iznad  naših  glava,  pogodivši  hrast,  aktivira  se  granata. Teško  nam  rani  Ćatu. nešto  lakše  vezistu. Geleri  zasuli  i  radio  uređaj. Četa  nam  skoro  prepolovljena. U  isto  vrijeme, s  mukom  držimo  liniju  i  izvlačimo  ranjene. Lakše  ranjeni  sami  sebi  pomažu,  čak  iznose  i  teže  povrijeđene. Odnesoše  i  Ćatu. Ostatak  čete,  nas  dvadesetak,  potiskujući  neprijatelja,  spuštamo  se  oprezno  do  prvih  kuća. Ustaše  već  bježe  preko  Une. Izjalovilo  im  se-.

karta RKNS13.8.1995

RKNS13-17.9.95

KAKO JE PROPALA OPERACIJA UNA 95: Neprobojni srpski bedem na Uni i Savi

Operacija Una je bio naziv vojne operacije u kojoj je Hrvatska vojska sa teritorije Republike Hrvatske napala 4 zapadnokrajiške opštine Republike Srpske (Novi Grad, Kostajnica, Kozarska Dubica, Gradiška). Cilj akcije je bio zauzimanje Prijedora i okupacija cele teritorije istočno od puta Gradiška – Prijedor. Operacija je počela 18. septembra 1995. a završila se već idućeg dana (19. septembra) teškim porazom Hrvatske vojske.

Procenjuje se kako je u operaciji „Una-95” bilo angažovano 1.500 hrvatskih vojnika iz sastava gardijskih brigada i još toliko iz tri domobranske pukovnije. Ne znajući da se srpska vojska konsolidovala i da ih je spremno čekala, u Hrvatskoj je doneta pre svega politička a ne vojna odluka o napadu na četiri zapadnokrajiške opštine u RS.

Gotovost za početak napada bila je u 10 časova 18. septembra 1995. godine. Snage predviđene za napad imale su na raspolaganju desetak sati tokom kojih su trebale izraditi sva potrebna borbena dokumenta i pripremiti jedinice za nasilan prelazak reka.

Najveći zločin brigada „Tigrovi“ napravila je prvog dana operacije u naselju Tunjice kod Novog Grada, na putu Novi Grad-Srpska Kostajnica. Tu su ubili 23 civila srpske nacionalnosti.

Veliki problem odbrani VRS činila je artiljerijska vatra HV, samo na područje Kozarske Dubice palo je približno 3000 granata, a na Novi Grad tada je palo oko 2000 granata. Hrvatska artiljerija gađala je i kolonu izbeglica na magistralnom putu Novi Grad-Prijedor kod sela Svodna.

Prelazak hrvatskih jedinica preko Une odvijao se u vrlo nepovoljnim uslovima kad je reč o prirodnoj prepreci kao što je reka. Mostobran preko Une hrvatske jedinice su radile pri brzini reke od 4 m/s što je vrlo rizično, nekoliko čamaca se prevrnulo, ali uprkos tome i 1. i 2. Gardijska brigada uspele su ući u Kozarsku Dubicu i Novi Grad zauzimajući delove naselja. Za prelaz preko Une bili su spremni i hrvatski tenkovi. Međutim, s druge strane Une dočekala ih je dobro ukopana srpska vojska koja je po snagama HV počela dejstvovati iz sveg naoružanja. Mostobran nije bio kvalitetno uspostavljen u takvim uslovima rečnog toka, nije bilo dovoljno snaga da se slomi takav srpski otpor.

Dan posle početka operacije 19. septembra 1995. godine, donesena je naredba o prekidu operacije i to ne zbog američkih pretnji kako se nakon toga pričalo, već zbog promašenih odluka i krivih obaveštajnih procena o stanju u srpskoj vojsci. Posle neuspele operacije, pričalo se, da je jedan deo hrvatskih snaga stradao pri samom povlačenju. Operacija „Una-95“ završava se u kasnim poslepodnevnim satima 19. septembra 1995. godine, porazom hrvatskih snaga. Zbog velikih žrtava ova operacija smatra se jednom od najtragičnijih akcija HV, a hrvatska javnost još ne zna potpunu istinu o tome zbog čega je, prema službenim podacima, stradalo 49 pripadnika HV, a prema neslužbenim između 60 i 80.

Prema podacima protivoklopnjaci prnjavorske brigade uništili su 4-5 oklopnih borbenih sredstava HV na lijevoj obali r. Une.

Borbe oko formiranja mostobrana 1.gardijske brigade HV u Novom Gradu , i  njegovog uništenja. strana 284.

 

 

[4] Borbe na objektu Mešinovac Na novogradskom ratištu

Ušli smo do samog ruba Mešinovca. Tu smo naišli na protivničke vojnike. Tada smo otvorili vatru po njima. Ja sam krenuo još dalјe protivnik zbog pucnjave nije čuo moje korake. Prišao sam protivničkim vojnicima na desetak metara da bih vidio sve njihove položaje. Odjednom je pucnjava utihnula samo se čulo punjenje šanžera mecima. Tog momenta nisam smio napraviti ni jedan pokret da me ne bi protivnici primijetili. Molio sam boga samo da neko zapuca pa da se mogu povući nazad. Sekunde su u tom momentu bile vječnost. Kada je ponovo počela pucnjava ja sam se izvukao nazad. Uzeo sam radio stanicu i obavijestio komandu o svojoj poziciji da nas ne bi tukli artilјerijom. Od komandira minobacača tražio da tuče unaprijed određeni cilј po šiframa. On mi je rekao da smo mi tu na tom cilјu. Čovječe tuci nas je malo a njih je puno više. Doletjela je minobacačka granata i pogodila tačno tamo gdje sam se sreo sa protivničkim vojnicima, a to je dvadesetak metara dalјe od nas. Poslije tog pogotka krenuli smo dalјe naprijed i presjekli njihovu polukružnu odbranu.

Prilikom okršaja kada smo razbili protivničku odbranu Jedan od naših vojnika je pao pogođen metkom u glavu. Kada smo mu prišli vidio sam da je to onaj mladi vojnik koji je prokomentarisao „zar zadnji dan rata moram poginuti“. Davao je znake života pa smo ga brzo transportovali do saniteta. Stigao je do Banjaluke ali je brzo podlegao ranama. I danas nosim teret na duši što ga nisam vratio da ne ide zamnom u akciju, tim više što sam ga poznavao kao malog.  Kada smo se ubacili u protivničke redove na poziciju iz koje nas nisu mogli otjerati dok ne priđu na dvadesetak metara do nas. Oficir bezbjednosti naše brigade mi je reka. „Čovječe jesi ti prodoran u napadu“. Moramo otjerati  protivnika sa Mešinovca u Hrvatsku a to ne možemo bez odlučnosti. Tu odlučnost moramo prvenstveno pokazati protivniku. Dvojica mještana koja su bila sa mnom rekli su mi „mi smo se na ovom brdu igrali kao djeca i znamo svaku stopu a ti se bolјe snalaziš od nas“. Meni Bog preko anđela čuvara govori šta da radim. I ovom prilikom sam pokazao da za mene nije bilo da se nešto ne može uraditi. Sve se može uraditi samo uz Božiju pomoć. Zbog moje hrabrosti i odlučnosti da budem na usluzi svome narodu Bog mi je velikodušno pomagao. Oficir bezbjednosti sa dva policajca da bi se što prije izvukli iz nastale pozicije rekli su da moraju da idu na neke druge zadatke i odoše. Protivnik je bio tako blizu da su čuli svaku riječ mog razgovora na radio stanici sa komandom batalјona. Na moje traženje pojačanja oni su pojačali pritisak na nas. Rekao sam borcima da simuliramo dolazak pojačanja. Pozvao sam minobacače da tuku plotunom na petnaest metara pored nas po protivniku a ja sam povikao evo pojačanja sada ćemo da ih otjeramo odavde. Otvorili smo snažnu pješadijsku vatru. Tako smo umirili protivnika. Nakon pola sata stiglo nam je pojačanje.

Komandir čete drugog batalјona koji je bio rodom iz Ravnica opština Novi Grad doveo je grupu vojnika do nas. Sa pun ambicija pokušao ja da napravi snažan pritisak na protivnika. Ispalili su tromblonske mine otvorili pješadijsku vatru ja sam tražio podršku minobacača. U momentu kada je doletjela minobacačka granata komandir čete se zaletio i bacio bombu. Jedan veliki geler ga pogađa u prsa, on je pao uz povik pogibo. Ne boj se kad možeš da pričaš preživjećeš. Geler ga je pogodio u prsa napravio ranu tako da su se vidjela pluća. Previli smo mu ranu i dvojica vojnika su ga odnijeli sa bojišta. Poslije mi je pričao da je svo vrijeme do Banjaluke prepjevao da štoviše krvi izbaci iz pluća. Protivnik je snažnom artilјerijskom vatrom granatirao Londže, Tunjice i Polјavnice, a mi smo bili u artilјerijskom zvonu.

Protivnik je po svaku cijenu htio preko Londži da zauzme Kulu i  želјezničku stanicu Novi Grad. Granatama pretuče sve objekte u Londžama a onda pokrene pješadiju na Londže. Ja sam sa svoje pozicije vidio svaki njihov pokret, i navodio minobacačku vatru po njima. Tom prilikom su trpili velike gubitke i odustajali od napada. U tim pokušajima da krenu u napad protivnik je izgubio nekoliko oficira i veliki broj vojnika. Sve se ovo događalo u intervalima  u razmaku sat do dva. Poslije snažnog granatiranja Londži pokretana je pješadija koju smo preciznim granatiranjem neutralisali u samom polasku. To se ponavlјalo osamnaestog i devetnaestog septembra po danu. Noć između ova dva dana je bila mirna, ali je bila veoma duga. Poslije pola noći je zahladilo.