Arhive kategorija: Fotografije

Koridor 26.6.2021.

26.6.2021.

29 godina od operacije  „Koridor 1992“. godine

PRVI SUSRET PRIPADNIKA PRNJAVORSKE BRIGADE SA PRIPADNICIMA IBK VRS U ČARDAKU

Nekoliko pripadnika Prnjavorske brigade danas su obišli položaje 3.pješadijske čete 2. bataljona Prnjavorske brigade u Skugriću, Živkovom Polju, Čardaku i Garevcu, u opštini Modriča. Sjećanje  na borbe prnjavorskog bataljona na proboju koridora koji se ne mogu zaboraviti, i zahvalnost i poštovanje borcima Prnjavorske brigade na značajnim borbama na oslobađanju Odžaka, Broda, odbrani Doboja, Brčkog, Ozrena i Vozuće i velike odbrane Novog Grada.

Posjeta spomeniku u Skugriću gdje je 26.6.1992. godine obilježen susret boraca Prvog krajiškog korpusa sa borcima  Druge posavske brigade Istočnobosanskog korpusa.

Živković Milorad, Nevenko Kusić, Slavko Malešević i Tomić Srđan

Sa sajta lpbr-prnjavor.info

Sjećanje pripadnika 3. pješadijske čete 2.lpb Prnjavorske brigade vojnika Slavka Maleševića , Nevenka Kusića , Malić Bobana, Dane Savića i Velo Vasić iz Donjih Vijačana , na prvi susret sa jedinicama IBK na pravcu napada Skugrić- Živkovo Polje – Čardak.  Susret se desio prije podne 26.6.1992. godine kada su potisnute snage HVO na položajima u Živkovom Polju naprijed prema Čardaku. Susret je dogovoren radio vezom, a znaci raspoznavanja podignuta puška u lijevoj ruci i bijela traka na lijevom ramenu. Susretanje se odigrao u polju ispred kuća u Živkovom Polju prema Čardaku blizu jednog hrasta.

Mjesto susreta VRS Čardak, ali nema velikog hrasta.

 

 

 

 

Slavko Malešević pripadnik drugog bataljona, kasnije raspoređen u brigadni sanitet, kaže:

– Stvarno je krajnje vrijeme da se da značajno mjesto Prnjavorskoj brigadi i drugom njenom bataljonu u probijanju koridora i spajanje sa maticom Srbijom. Za mene je to velika stvar i nezaboravna kroz sav moj život. I mislim da dijelim mišljenje svih mojih kolega i saboraca iskrenih prvoboraca kroz Odbrambeno otadžbinski rat RS. Zahvalnost bivšem načelniku odjeljenja za BIZ za ovaj događaj.

Nevenko Kusić, zastavnik, pripadnik 3. čete, kasnije i komandir čete, kaže:

Zahvalnost bivšem načelniku odjeljenja za BIZ  što je organizovao baš na današnji dan da obiđemo neke od mnogih destinacija  Odbrambeno  otadžbinskog rata RS. Na današnji dan  smo učestvovali na probijanju koridora, Vidovdan 92, te tako obišli skupa sa načelnikom neke od destinacija iz 1992. godine tj. Probijanje koridora na pravcu  Skugrić, Kladari, Čardak, Garevac s čim je zvanično probijen koridor za Republiku Srpsku na Vidovdan 1992. godine, gdje je učestvovao dio Prnjavorske brigade tj. Drugi bataljon. Lični utisci su fenomenalni.

Milorad Živković, KIK, tadašnji zamjenik komandanta Drugog bataljona Prnjavorske brigade, kaže:

– Danas, na današnji dan 29 godina od dana proboja „Koridora života“ kako su nazvali ovu bitku, a ja bih rekao: Od bitke  za pravo na život. Pravo da nam najmlađi, djeca i unuci,   žive na ognjištima djedova. Na mjestu proboja podijeljena osjećanja.  Osjećenje uzvišenosti, ponosa i tuge. Uzvišenosti zbog odbrane prava na život. Ponosa zbog povjerenja i spremnosti svih onih mladića koji u odbrani života, staviše nam na raspolaganje svoj život. I iskrenu tugu za svima koji su poginulu u ovoj borbi. Neka im je vječna SLAVA i HVALA.

 

Tomić Srđan, kapetan, komandir 1.pč 1.lpb lpbr Prnjavor:

–  Veliko je zadovoljstvo i ponos što smo danas obišli mjesta proboja koridora gdje su pripadnici 3.pješadijske čete 2.pješadijskog bataljona lpbr Prnjavor sa polaznih položaja u Skugriću izbili u rejon prvih kuća u s.Živkovom Polju, a nakon protjerivanja pripadnika HVO krenuli naprijed prema s.Čardaku i u polju se susreli sa pripadnicima VRS iz IBK. Ovo susretanje je za istorijsko pamćenje, jer je probijen toliko željeni koridor za Srbiju i spas Krajine.

Zahvalnost pripadnicima 3.čete 2.bataljona vojnicima Slavku Maleševiću i Nevenku Kusiću i drugim saborcima iz Donjih Vijačana, koji su prvi stupili u kontakt sa drugom stranom VRS. Tu je i tadašnji zamjenik komandanta 2. bataljona KIK Milorad Živković.

Ja sam u to vrijeme bio komandir 1. čete u 1.pješadijskom bataljonu majora Živojina Kuzmanovića,koji je bio u rezervi 1.KK i na koridor dolazimo nakon proboja, na komandantsko izviđanje, i zajedno sa brigadom učestvujemo u oslobođenju Odžaka i izbijanja na rijeku Savu. Prvi sam sa kurirom izbio na desnu obalu r.Save, čime je završena druga faza operacije Koridor 1992.

Tomić Srđan

Godišnjica formiranja ratne jedinice „Vukovi sa Vučijaka“

Obilježavanje 30 godina od osnivanje jedinice “Vukovi s Vučijaka” događaj od opštinskog značaj

Sutra obilježavanje 30 godina od osnivanje jedinice “Vukovi s Vučijaka”

U Prnjavoru će sutra biti obilježeno 30 godina od formiranja jedinice “Vukovi s Vučjaka”, prve srpske dobrovoljačke jedinice i Prvog udarnog bataljona Prvog krajiškog korpusa Vojske Republike Srpske.

Prema programu obilježavanja, u 11:30 časova u prostorijama Spomen-sobe na Vučijaku biće služeni parastos i pomen poginulim i umrlim borcima, a u 12:00 časova će se obaviti postrojavanje jedinice.

Kroz ovu jedinicu je prošlo oko 1.000 boraca, poginula su 43, a ranjeno oko 200 pripadnika.

Uoči proboja Koridora jedinica je proglašena za Prvi udarni bataljon Prvog krajiškog korpusa Vojske Republike Srpske.

Ratni komandant “Vukova s Vučijaka” Veljko Milanković preminuo je 14. februara 1993. godine od posljedica ranjavanja u borbama u Republici Srpskoj Krajini. Posmrtno je odlikovan Ordenom Miloša Obilića.

Ukazom predsjednika Republike Srpske jedinica “Vukovi s Vučijaka” odlikovana je 1993. godine Ordenom Miloša Obilića i 2018. godine Ordenom Karađorđeve zvijezde Republike Srpske prvog reda.

SRNA

Dokumentarni film “Vukovi sa Vučijaka” (VIDEO)

U susret 30. godišnjice formiranja ove jedinice donosimo vam dokumentarni film Vukovi sa Vučijaka sastavljen od arhivskih snimaka sa prve borbene linije.

Ima još vukova na Vučijaku

Ponosan je čovjek koji drugome spasi život, a “Vukovi sa Vučijaka”, mladići sa tek navršenih dvadesetak godina, bitkom za koridor spasili su mnoge živote, cijeli narod. Svi kao braća, pod komandom Veljka Milankovića, borili su se za slobodu, život i ognjište, bili i ostali ponos i prkos Krajine.

Gdje god je otvaran front bili su vrh koplja Prvog krajiškog korpusa, prvi na braniku otadžbine, jedinica koja je prva oslobodila Jasenovac, najveći srpski podzemni grad koji danas nije u sastavu Srpske i zbog toga je Jasenovac ostao najveći žal “Vukova”, koji će 22. juna obilježiti 30 godina od osnivanja.

Jedan od prvoboraca “Vukova sa Vučijaka” Borko Cvijanović prisjetio se početaka slavne jedinice koja je iz Prnjavora započela ratni put. U to vrijeme već se “kuvalo” u bivšoj Jugoslaviji i njih 23 mladića, tek stasala da pušku uprte na ramena, krenuli su u Kninsku Krajinu, u Golubić, gdje su proveli dvadesetak dana na obuci. Po završetku obuke, vrativši se na Vučijak, izabrali su najstarijeg i najsposobnijeg među njima za vođu. To je bio Veljko Milanković, a s obzirom na naziv mjesta sa kojeg kreću, dileme oko naziva jedinice nije bilo. Ispostavilo se kasnije da su svi do jednog bili pravi vukovi u borbi.

– Veljko je bio jedan od najboljih vođa. Znao je kako treba voditi vojsku, kako osposobiti jedinicu u svim uslovima. Vodio nas je tako što je on uvijek išao naprijed. Njegova komanda uvijek je bila “Za mnom”. Bio je izvanredan borac. Svojim postupcima davao nam je moral da ne pokleknemo – prisjetio se Cvijanović početaka i prvoga među jednakima koji je život dao za slobodu.

Ratni put “Vukova” ispisale su borbe uvijek na prvoj liniji i uvijek tamo gdje je najteže. Bitka za koridor je bila jedna od najtežih. Spomen-soba na Vučijaku u Prnjavoru, iz koje su kretali u najveće bitke, danas čuva uspomenu na pale saborce, na njihove junačke podvige i viteštvo kakvo se rijetko sreće.

– Ovdje se probude sve uspomene i emocije. Sjetimo se drugova, borbi, ranjavanja i lijepih trenutaka iz mladosti – priča Cvijanović, koji je šest puta ranjen.

Rat nikada nikome ništa dobro nije donio, ali između borbi za slobodu i straha za svoj i živote svojih saboraca, priča Cvijanović, ponekad bi se i nasmijali i zaboravili sve muke.

– Pamtim ulazak u Jasenovac. Prelazili smo prugu, minsko polje i tada mi je jedan moj borac rekao: “Pa zar ja prvi da uđem u Jasenovac, a ni vojsku služio nisam.” Bio je maloljetan – prisjetio se Cvijanović.

Hrabrošću se istakao i Vojko Duronjić zvani Janša, koji je bio zamjenik komandanta. Na početku ratnog puta bili su okarakterisani kao paravojna jedinica, preživjeli su hapšenja, a potom kao najhrabriji i najspremniji stali na branik otadžbine. Prisjeća se i ranjavanja komandanta Milankovića, koji se sa gipsom na nozi vratio da vodi svoje saborce. Dok priča o počecima, glas mu drhti, a oči se u sekundi ispuniše suzama. Desetak dana prije našeg razgovora, priznaje, prvi put je kročio u Spomen-sobu na Vučijaku.

– Bitka za koridor bila je bitka našeg života. Jedna od ključnih bitaka bila je ona za Cer, kada smo tu tačku zauzeli, borba za koridor mogla je da počne. Proboj koridora bio je najveličanstveniji dan za sve nas – kazuje Janša.

Najteže mu je da gleda fotografije palih saboraca na zidu Spomen-sobe, a još teže bilo je nositi se sa pogibijom saboraca, biti sabran dovoljno da čuvaš glavu i da nikoga ne ostaviš iza neprijateljske linije.

– Prvi pripadnik jedinice koji je poginuo je bukvalno raznesen u paramparčad. Skupljali smo ga u šatorsko krilo. Imali smo dvadeset i koju godinu. To nas je obilježilo za sav život – prisjetio se Duronjić.

Među “Vukovima” bilo je i maloljetnika, iako se komandant tome protivio, ali želja da budu na braniku otadžbine bila je jača čak i od toga.

– Nakon jednog postrojavanja na Vučijaku, iako je komandant bio izričit da ne idu u borbu, njih trojica maloljetnika sjeli su u kamion pod ceradu. Kada smo se iskrcavali, pitao sam komandira Šikarca otkud mu ta trojica, jer su bili kod njega u četi. On je slegnuo ramenima i kazao da će se pobrinuti za njih. Teško je bilo u ratu da vodiš računa o sebi, a kamoli o nekome drugom, ali ti momci su bili toliko hrabri da su ponekad možda oni čuvali nas, a ne mi njih – rekao je Duronjić.

Goran Prodanović već je bio odslužio vojni rok kada je pristupio “Vukovima”. Na pitanje šta je tjeralo mladiće od dvadesetak godina da dobrovoljno idu u rat, znajući da nikome ništa dobro nije donio, kaže da je borba za slobodu, život i ognjište bila vodilja. Prvi put je ranjen tokom odsluženja vojnog roka, a inače bio je i prvi ranjeni “vuk” sa Vučijaka.

– U jedinici sam bio s bratom, a osim toga, svi smo mi jedni drugima bili braća. Bilo je teško i pomisliti da se neko neće vratiti, a sa druge strane znao sam, brat mi čuva leđa. Najteže sam podnio pogibiju našeg prvog druga u Slavoniji. Raznijela ga je zolja i to je bio šok za sve nas – priča Prodanović.

Mladost i ideal slobode za koji su se borili držali su ih da ne pokleknu. Ni on nije propustio da naglasi, po ko zna koji put, da je ponosan na ratni put “Vukova”, a posebno na slavnu bitku za koridor.

Jedan od najmlađih bio je Dalibor Perišić iz Banjaluke. Bio je maloljetan kada je došao u jedinicu.

– Puno je emocija danas kada gledam fotografije braće koja su dala svoje živote za slobodu – kazuje Perišić.

Sjeća se bitaka koje su obilježile njegovo sazrijevanje, od Gradačca, Bijelog brda do koridora. Najteže mu je bilo na Bijelom brdu, gdje su “Vukovi” pretrpjeli velike gubitke.

– Gledao sam saborce koji su umirali u mukama, izranjavane. I sada mi te slike dolaze pred oči – kaže.

Nakon pogibije prvog, Veljka Milankovića, “Vukove” je u nove bitke vodio Miro Šikarac, koji je odlikovan zlatnom medaljom za hrabrost.

– Ratni put “Vukova” bio je težak. Bili smo prva srpska jedinica koja je organizovana na ovim prostorima. “Vukovi” su bili i ponos i prkos Krajine – ponosno ističe Šikarac.

Prisjeća se da su Veljko i on imali neku svoju životnu priču. Zajedno su ratovali, zajedno su i ranjeni. Nakon što je nastradao komandant, Šikarac se pobrinuo da jedinica opstane.

– Teško je pričati o tim godinama, u ratu je sve teško, a najteža su stradanja. U ratu sam izgubio najboljeg druga. Taj događaj me je polomio i od tada plačem. I dan-danas teško podnosim ljudske tragedije. Moja četa je na koridoru bila bukvalno izmasakrirana, a onda nam je na Bijelom brdu zadat završni udarac, četvorica su poginula u jednom trenutku – sa suzama u očima priča Šikarac i dodaje da je najponosniji bio kada je na kraju rata vidio da Vukova ipak ima još.

Dokumentarac

“Vukove s Vučijaka” u ratu je vodio Veljko Milanković, a danas se njegov sin Slaviša Milanković nalazi na čelu Udruženja “Vukovi sa Vučijaka”, koji vodi računa o tome da vukovi koji su preživjeli ratne strahote, a kojih ima od Prnjavora do Australije, uvijek ostanu zajedno.

– Priča o “Vukovima s Vučijaka” je priča o opstanku i preživljavanju srpskog naroda i oni su u tome odigrali ključnu ulogu. Premijerno ćemo ove godine prikazati dokumentarni film “Ratni put jedinice” – rekao je Milanković.

Jedinicu je predsjednik RS 1993. godine odlikovao Ordenom Miloša Obilića za junačke podvige, a 2018. Ordenom Karađorđeve zvijezde Republike Srpske prvog reda.

Glas Srpske

Prnjavor: Obilježeno 30. godina od osnivanja jedinice ,,Vukovi sa Vučijaka”

U Prnjavoru je obilježeno 30 godina od formiranja jedinice “Vukovi s Vučjaka”, prve srpske dobrovoljačke jedinice i Prvog udarnog bataljona Prvog krajiškog korpusa Vojske Republike Srpske. Tom prilikom u prostorijama Spomen-sobe na Vučijaku služen je parastos i pomen poginulim i umrlim borcima a izvršeno je i postrojavanje jedinice.

Ustanička krv hrabrih ljudi iz prnjavorskog kraja probudila se tih junskih dana 1991. godine, kada je u mjestu Vučijak osnovao prva dobrovoljačka jedinica, koja je hrabro gazeći naprijed otišla u odbranu srpskog življa. I danas nakon trideset godina, sjećanja kod mnogih veterana ne blijede. Navode da su to bili teški dani, puni krvi i suza, koje je trebalo pustiti kako bi se odbranio narod i zemlja.

Svoje prisustvo su upriličili I srpski član I presjedavajući predjedništva BiH Milorad Dodik kao I predsjednik Srpske Željka Cvijanović. Poručuju kako je obaveza društva I institucija da poštuju ove ljude. Navode da ovi ljudi dali mnogo u temelje Republike Srpske.

Vijence i cvijeće položile su opštinske delegacije prnjavora na čelu sa prvim čovjekom Prnjavora Darkom Tomašem i zamjenikom načelnika i predsjednikom udruženje ,,Vukova sa Vučijaka” Slavišom Milankovićem. Za veterane i zvanice upriličen je i svečani ručak.

Kroz ovu jedinicu je prošlo oko 1.000 boraca koji su bili u mnogim ratnim žarištima Slavonije, Krajine, Posavine i drugih mjesta. Poginula su 43, a ranjeno oko 200 pripadnika.Uoči proboja Koridora jedinica je proglašena za Prvi udarni bataljon Prvog krajiškog korpusa Vojske Republike Srpske.

Ratni komandant ove jedinice Veljko Milanković preminuo je 14. februara 1993. godine od posljedica ranjavanja u borbama u Republici Srpskoj Krajini. Ukazom predsjednika Republike Srpske ova jedinica odlikovana je 1993. godine Ordenom Miloša Obilića i 2018. godine Ordenom Karađorđeve zvijezde Republike Srpske prvog reda.

TV K3

“Vukovi s Vučjaka” uz svoj narod kad je bilo najpotrebnije FOTO

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Обиљежавање 30 година од формирања јединице „Вукови с Вучјака“, којем присуствују предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић и српски члан и предсједавајући Предсједништва БиХ Милорад Додик.

Predsjednik Republike Srpske Željka Cvijanović izjavila je da je jedinica “Vukovi s Vučijaka”, koja danas obilježava 30 godina od formiranja, bila uz svoj narod kada je to bilo najpotrebnije, a da su njeni pripadnici iskazali patriotizam, hrabrost i požrtvovanost.

Ona je istakla da je ovo veliki dan koji podsjeća na slavna vremena formiranja jedinice.

“To su bili ljudi koji se prvi, kao velike patriote, stali na liniju odbrane Republike Srpske. U to ratno vrijeme imala sam priliku da živim u Prnjavoru, da sa građanima dijelim sve što se događalo i svi smo bili ponosni na ono što su radili `Vukovi s Vučijaka`”, rekla je Cvijanovićeva na Vučijaku, gdje je prisustvovala obilježavanju 30 godina od formiranja jedinice “Vukovi s Vučjaka”.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Обиљежавање 30 година од формирања јединице “Вукови с Вучјака”, којем присуствују предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић и српски члан и предсједавајући Предсједништва БиХ Милорад Додик.

Ona je istakla da je nažalost bilo i mnogo teških momenata, ljudskih gubitaka, ranjenih.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Српски члан и предсједавајући Предсједништва БиХ Милорад Додик.
ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Обиљежавање 30 година од формирања јединице “Вукови с Вучјака”, којем присуствују предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић и српски члан и предсједавајући Предсједништва БиХ Милорад Додик.

Cvijanovićeva kaže da je bilo važno što su postojali ljudi koji su se odlikovali svojim patriotizmom, hrabrošću i požrtvovanošću i koji su kao pojedinci i patriote mnogo dali Republici Srpskoj.

Srpski član i predsjedavajući Predsjedništva BiH Milorad Dodik kaže da su borci sa Vučijaka branili srpski narod kada je trebalo stvarati Republiku Srpsku.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Обиљежавање 30 година од формирања јединице “Вукови с Вучјака”, којем присуствују предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић и српски члан и предсједавајући Предсједништва БиХ Милорад Додик.

Danas, 30 godina poslije, sjećamo se tih ljudi, slavnog komandanta Veljka Milankovića, koji zaslužuju sve društvene pohvale i priznanja”, rekao je Dodik na Vučijaku, gdje je prisustvovao obilježavanju 30 godina od formiranja jedinice “Vukovi s Vučjaka”.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић.

On je istakao da su veliki patriotizam koji su imali i imaju vrhunska odlika junaštva.

“Zato smo danas ovdje da odamo priznanje za sve što su učinili i da se prisjetimo njihovih ratnih drugova koji su dali život za Republiku Srpsku”, rekao je Dodik.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић.

Predsjednik Udruženja “Vukovi s Vučijaka” Siniša Milanković kaže da je priča o “Vukovima” priča o opstanku i preživljavanju srpskog naroda u kojoj su oni odigrali ključnu ulogu.

Predsjednik Republike Srpske Željka Cvijanović je položila vijenac u Spomen sobi gdje su služeni parastos i pomen poginulim i umrlim borcima, a nakon toga je pozdravila preživjele pripadnike i obavila postrojavanje jedinice.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Предсједник Републике Српске Жељка Цвијановић изјавила је да је јединица “Вукови с Вучијака”, која данас обиљежава 30 година од формирања, била уз свој народ када је то било најпотребније, а да су њени припадници исказали патриотизам, храброст и пожртвованост.

Kroz prvu srpsku dobrovoljačku jedinicu “Vukovi s Vučjaka” prošlo je oko 1.000 boraca, poginula su 43, a ranjeno oko 200 pripadnika.

ПРЊАВОР, 20. ЈУНА /СРНА/ – Српски члан и предсједавајући Предсједништва БиХ Милорад Додик каже да су борци са Вучијака бранили српски народ када је требало стварати Републику Српску.

Uoči proboja Koridora jedinica je proglašena za Prvi udarni bataljon Prvog krajiškog korpusa Vojske Republike Srpske.

Predsjednici Republike Srpske odlikovali su jedinicu “Vukovi s Vučijaka” Ordenom Miloša Obilića i Ordenom Karađorđeve zvijezde Republike Srpske prvog reda.

SRNA

Milanković: Priča o “Vukovima” – priča o opstanku srpskog naroda

 

Istraživanje sa sajta lpbr-prnjavor.info

Brojno stanje pripadnika koji su prošli jednom kroz jedinicu Vukova po vojnim poštama i godinama rata „Vukovi sa Vučijaka“ VRS

Vojna Posta Ukupno % 1991 1992 1993 1994 1995
3164 Derventa 11 1,74% 11
3193 SJB Prnjavor 1 0,16% 1
7001/45 Prnjavor 203 32,02% 155 29 17 2
7007 Banja Luka 15 2,37% 15
7127 Derventa 60 9,46% 38 22
7519 Prnjavor 261 41,17% 74 60 64 63
8840 Banja Luka 6 0,95% 5 1
T-22206 Prnjavor 63 9,94% 63
TO Okučani 14 2,21% 14
ukupno 634 100,00% 19 343 126 81 65

Najviše bilo raspoređeno u lpbr Prnjavor 464 ili 73% pripadnika

Brojno stanje pripadnika koji su više puta prošli kroz jedinicu Vukova po vojnim poštama

Godina Svega TO Okučani 8840 Banja Luka 3164 Derventa 3193 SJB Prnjavor T-22206 Prnjavor 7001/45 Prnjavor 7519 Prnjavor 7007 Banja Luka 7127 Derventa
1991 55 31 24
1992 968 2 113 5 169 383 167 129
1993 243 3 50 103 34 53
1994 124 29 95
1995 93 3 90
ukupno 1483 31 26 8 169 465 455 34 182

Sigurno je da je brojno stanje Vukova bilo veće, jer su dolazili dobrovoljci koji su isti dan napuštali jedinicu, pripadnici jedinice koji su bili na obuci, ne punoljetni pripadnici, tako da četne starješine i referenti komande Vukova nisu evidentirali i upisivali vojnu poštu u kojoj su bili pridodati.

Proboj koridora 1992.

27.6.2021.

Obilježavanje 29 godina od proboja „Koridora života“

Na Dugoj Njivi kod Modriče danas je obilježeno 29 godina od proboja „Koridora života“ čime je prekinuta 42 dana duga blokada zapadnog dijela Republike Srpske i Republike Srpske Krajine sa oko 1,5 miliona stanovnika i omogućena veza sa maticom Srbijom.

Cvijanović: Snaga Srpske u jedinstvu

Srna
 Cvijanović: Snaga Srpske u jedinstvu
MODRIČA – Predsjednik Republike Srpske Željka Cvijanović istakla je danas u Dugoj Njivi kod Modriče da je snaga Republike Srpske u jedinstvu, što je pokazala za vrijeme odbrambeno-otadžbinskog rata, ali i u mirnodopsko vrijeme.

21.6.2020.

Obilježavanje 28 godina od proboja „Koridora života“

Na Dugoj Njivi kod Modriče danas je obilježeno 28 godina od proboja „Koridora života“ čime je prekinuta 42 dana duga blokada zapadnog dijela Republike Srpske i Republike Srpske Krajine sa oko 1,5 miliona stanovnika i omogućena veza sa maticom Srbijom.

Susret Prvog krajiškog i Istočnobosanskog korpusa u operaciji Koridor 1992, kojim su spojeni istočni i zapadni dijelovi Republike Srpske, dogodio se 26. juna 1992. godine oko 16.00 časova, na liniji Živkovo Polje-Filomena-rječica Tolisa.

Jedinice TG-1 25.06.1992. neprijateljski napad su dočekale spremne i odbile ga u jednosatnoj borbi, bez sopstvenih gubitaka. Komanda TG-1 je zbog pretpljenih gubitaka i pada morala izvukla iz borbe 7/16. Kmtbr i postavila ga na desni bok radi zaštite od eventuvalnog napada iz pravca Gradačca. Umjesto ove jedinice u napad  su uvedeni : 1.bataljon VP (-1) (dvije čete vojne policije) i 1. prnjavorska lpbr, popunjena sa 340 boraca. Odluka za napad nije mijenjana. Nakon odbijenog protivnapada i izvršenih priprema, dio glavnih snaga TG-1 nastavi je sa napadom i oslobodio selo Živkovo Polje, a sa pomoćnim snagamaje potpuno oslobođena Kužnjača i izbilo se na prednji kraj odbrane sela Tartevci i Riječani Donji. Gubici:jedan lakše ranjen. (iz knjige Operacija koridor-92 , general Novica Simić, Boračka organizacija RS Banja luka, mart 2011. godine, str.178)

23.6.2019.

„Koridor života“ najveća uspješna operacija VRS

Objavljeno: 

Ministar rada i boračko-invalidske zaštite Republike Srpske Duško Milunović izjavio je da je u akciji „Koridor života“ srpska strana u jednom trentuku angažovala više od 54.000 vojnika i da je to bila najveća uspješna borbena operacija Vojske Republike Srpske /VRS/ u odbrambeno-otadžbinskom ratu.
Milunović je danas na Dugoj Njivi kod Modriče, na obilježavanju 27 godina od probijanja „Koridora života“ u Posavini, napomenuo da je ova akcija tako nazvana, jer je trebalo odblokirati oko milion ljudi koji su bili u okruženju i izgubili vezu sa maticom Srbijom.

„Prijetila nam je humanitarna katastrofa“, rekao je Milunović novinarima.

Prema njegovim riječima, snage VRS i SAO Krajine dobile su bitku protiv hrvatsko-muslimanskih snaga, jer su se borile za svoje najbliže, ognjišta, čast i slobodu.

„Neprijatelj je bio osuđen na neuspjeh. Htjeli su da nam uzmu slobodu i teritorije, a i živote“, rekao je Milunović, koji je bio ranjen u proboju Koridora.

Milunović je rekao da su u akciji deblokade učestvovali VRS i snage SAO Krajine.

„Neprijatelj je imao od 20.000 do 25.000 vojnika, od čega je poginulo njih 1.261, dok su imali 6.250 ranjenih. VRS i snage SAO Krajine su imali 413 poginulih i 1.505 ranjenih“, rekao je Milunović.

Vojna operacija „Koridor 92“ trajala je od 14. do 28. juna na području Posavine i omogućila je spajanje zapadnih dijelova Srpske i RSK sa ostalim djelovima Srpske i Srbijom.

Ovom akcijom, čiji je direktan povod smrt 12 beba u banjalučkom porodilištu zbog nedostatka kiseonika, okončana je 42 dana duga kopneno-vazdušna blokada zapadnog dijela Srpske i RSK.

Akciju „Koridor 1992“ izvele su združene jedinice VRS i RSK protiv vojnih i paravojnih snaga muslimansko-hrvatske koalicije. Ovom bitkom oslobođeni su Modriča, Odžak, Derventa i Brod, a kompletna vojna operacija proboja i obezbjeđivanje „Koridora“ završena je 6. oktobra 1992. godine.

U akciji „Koridor 92“, koja je označena kao sudbonosna, poginula su 273 borca Vojske Republike Srpske, 70 boraca Ministarstva unutrašnjih poslova Srpske i 70 boraca Vojske Republike Srpske Krajine, dok je ranjeno 1.505 boraca.

KOMENTAR

Mjesto na Dugim njivama kod Modriče, gdje je bio IKM 1.KK, na kome je general Talić , 1.7.1992. godine, izdao zadatke starješinama Prnjavorske lake pješadiske brigade za realizaciju druge faze Koridora, za oslobađanje Odžaka i proboj prema r.Savi.

Mišinci 16.6.2019. godine

Veza

Prnjavorska brigada u odbrani Novog Grada

Ratna  1995. godina bila je za Prnjavorsku brigadu veoma tragična, posebno borbe na Ozrenskom ratištu,  gdje je 27. 5.1995. godine u kodnoj oružanoj akciji „Proljeće“ do 21. 7.1995. godine  vodila najteže borbe na Ozrenu, i doživjela strahovite gubitke u rejonu Podsjelova. Bile su to teške i krvave borbe sa muhadžedinskim snagama  i jedinicama Armije BiH .

U septembru mjesecu Prnjavorska brigada, po naredbi komande 1. KK VRS odlazi na Novogradsko ratište u zonu rejona  Tunjica-Vodičevo, gdje sa ostalim jedinicama Vojske Republike Srpske i Policije organizuje odbranu Novоg  Grada. U dobro primpremljenoj hrvatskoj operaciji Una 95 tokom 18. i 19. septembra učestvuje u žestokim borbama na zaustavljanju operacije, i sprečavanje prodora HV na prostor Novog Grada i dalje prema Prijedoru, te kasnije u kontranapadu nanosi teške gubitke Hrvatskoj vojsci. Trajala je samo dva dana. Cilj HV je bio da razbiju naše snage na granici r.Une. Nisu uspjeli, a brigada je, zbog svega  što su njeni pripadnici učinili tokom odbrane Novog Grada, odlikovana medaljom Petra Mrkonjića, a komandat brigade Ordenom  Miloša Obilića.[8]

Na novogradsko ratište glavnina brigade je došla 12.08.1995. godine bez drugog bataljona. Borci su smješteni po kućama i veoma dobro su primljeni od strane mještana.

Zadatak nam je jasan, najkraće organizovati odbranu na ogledalu rijeke Une.[9]

Prvi i 3. pješadijski bataljon posjedaju liniju odbrane na rijeci Uni od ušća Sane u Unu do Vodičeva.

Drugi pješadijski bataljon sa pridodatim jedinica za podršku i dalje je ostao na Ozrenu u rejonu Nikolinog Brda i to samo do preuzimanja ovih položaja od strane  vučijačke brigade 6.9.1995. godine.

zona odbrane lpbr Prnjavor

Linija odbrane ranije nije bila organizovana, sada je rijeka Una granica između RS  i Hrvatske. Odmah smo pristupili uređenju položaja, kako na samoj obali rijeke Une, tako i po dubini, gdje su nam raspoređena sredstva podrške. Komanda Brigade smještena je u selu Vodičevo na desnom krilu odbrane Brigade. Nikada do sada nismo bili organizovani na tolikoj širini i dubini zona odgovornosti Brigade. Najviše problema u ovom momentu ima načelnik veze poručnik Tošić Dragan , kako uvezati sve jedinice u sistem veze, da možemo kontrolisati rad i komandovanje sa jedinicama.

 

 

Sasvim novi uslovi života i rada u odnosu na ozrensko ratište, treba nam samo malo vremena da se organizujemo i sigurno će sve funkcionisati.

O neprijatelju veoma malo znamo. [10] Na lijevoj obali Une uočavamo slobodno kretanje vojnika i civila , saobraćaj se odvija sasvim normalno, baš sve kao i na našoj strani. Sve izgleda kao da je u najboljem redu, a tako ipak nije. Rečeno nam je da ne otvaramo vatru i ne provociramo, poštujemo primirje. Naša zona odgovornosti je velika od Novog Grada do Kostajnice, pridodat nam je i radnički bataljon 43. mt brigade, komandanta majora Đenadije.[11]

Postepeno se utvrđujemo, ali kao da se nikome ne žuri. Ovaj i ovakav mir nismo doživjeli, pa su se borci opustili.

Treći bataljon bolje i brže se utvrđuje od prvog bataljona. Jedinice podrške solidno su se utvrdile, ali veza još ne zadovoljava. Kontrolišemo rad neprijatelja na lijevoj obali, najčešće koncentracija ljudstva i tehnike u rejonu Dvora, tu se i utvrđuju, ali i na putu Dvor – Kostajnica izgrađuju utvrđenja. Neprijatelj ohrabren uspjesima u RSK očigledno ima povećane apetite, a na to upozoravaju i obavještajni podaci koje dobijamo od OG-10. Za relativno kratko vrijeme uspostavljena je solidna linija odbrane, urađeni su bunkeri, tranšeje i osmatračnice i dalje radimo na uređenju rezervnih položaja.

Konačno, sa ozrenskog ratišta 11.09.1995. godine i dijelovi 2.bataljona dolaze u sastav brigade na novigradsko ratište. Sada je brigada kompletna, linija odbrane zaposjednuta, imamo rezervne snage, “Vukovi”, izviđače i vojnu policiju. Bataljoni takođe imaju vlastitu rezervu najmanje u jačini jednog voda.

U večernjim satima 12.09.1995. godine oko 23.00 časova dobijamo naređenje OG-10 da se u rejon Jajca uputi 150 do 200 boraca radi intervencije. Načelnik brigade major Srđan Tomić, sa komandantom 1.pb i „Vukova“,  vodi “Vukove”, 27 boraca 1. bataljona i sanitet.

BG sa NŠ od 13. do 17.9. u rejonu grada Jajca kao ojačanje gdje učestvuje u borbenim aktivnostima u rejonima HE Jajce I i II, z. Zdanjevac, s. Vlasinje sa IKM u s. Bjelajci. Zadatak praćenje izvlačenje stanovništva i preostalih snaga VRS i obezbjeđenje linije odbrane Crna Rijeka- Bjelajci- Mrkonjić Grad.

Postavlja se ekslpoziv na most iza HE Jajce,

kada se usporava nadiranje neprijatelja. Povlačimo se i nakon toga Vukovi se upućuju u rejon Manjače u z. Stričići, gdje ih obilazi NŠ, uspostavljanje linije odbrane i sprečavanje prodora neprijatelja prema kasarni  na Manjači i dalje prema  Banja Luci, a potom produžuju dejstva prema Ključu, Petrovac i Sanski Most. Odbrana pravca i protivnapad prema Sitnici u sadejstvu sa Orlovima Grmeča, u borbama gine jedan pripadnik Vukova.

Razočaranje, iz Jajca dobijamo vijesti da su Hrvati uzeli Jajce i Šipovo, nismo mogli pomoći.

Obaveštajni podaci za ne povjerovati. Gubimo teritoriju, padaju gradovi, izgubljen je Drvar, Mrkonjić Grad, Jajce, Šipovo…, a čuli smo da je pao i Ozren. Nevjerovatno šta se dešava sa nama. Naša brigada stabilna, moral zadovoljavajući, sigurno smo spremni da prihvatimo borbu i da se žestoko tučemo, nećemo bježati, svi su odlučni. Kod nas borbenih dejstava nema, ali naši borci doživljavaju teške trenutke. Muslimani i Hrvati uz podršku NATO avijacije bilježe uspjehe na svim ratištima a to nas pogađa. Neprijatelj sigurno nije toliko jak koliko smo mi slabo organizovani, izgleda da nema odgovornosti za neodgovornost.

Kolone izbjeglica kreću se prema Banjaluci i dalje.

Ponovo naredba OG-10, 16.09.95. godine uputiti jednu jedinicu jačine čete u rejon Sanskog Mosta, sa njim je i komandant Vlado, razočarenje, nigdje organizovane odbrane, i Sanski Most je ugrožen.

Sutradan četa se vratila jer su položaje oko Banskog Mosta zaposjeli borci Sanske brigade, Novo naređenje OG-10 da se uputi pojačanje u rejon Krupe na Uni. Jedna četa (3.pč) 2. bataljona koju vodi zamjenik komandanta 2. pb ppor Subić i izviđači brigade odlaze u rejon Krupe, s. Orasi, Donji Petrovići preko Budimlić Japre. Jedinica  “Vukovi” i 27 boraca 1. bataljona još uvijek su u rejonu Jajca.

Tunjice mjesto forsiranja HV

Tunjice mjesto forsiranja Hrvatske Vojske

Oko 07.00 časova 18.09.1995. godine zamjenik  komandanta 3. bataljona javlja “ U rejon Tunjica upala diverzantska grupa, imamo poginulih i ranjenih .” Tamna noć i izuzetno jaka magla omogućila je neprijatelju da preroni rijeku Unu i upadne u prve rovove, borba je počela. [12] Treći bataljon se dobro organizuje, a iz 2. bataljona odmah upućujemo rezervu kao pojačanje u rejon Tunjica.

Oko 9.30 sati [3]  počinje artiljerijski napad na Novi Grad i Tunjice, sve do “Lignešpera”, tuku i po dubini. Neprijatelj tuče VBR-om, a o artiljerijskim granatama da i ne govorimo, tu kao da nema broja, koriste isprobanu tehniku “Spržena zemlja” . Iz baze UNPROFORA-a  u Dvoru tuku nas žestoko, i oni pomažu Hrvatima. Uzvraćamo iz raspoloživih oruđa. T-12 tuče bazu UNPROFOR-a kao i minobacači 120mm, tučemo iz haubica 122mm,105mm,  PRAG-a, trocijevaca, uzvraćamo vatrom, Dvor gori. Ovakav artiljerijski dvoboj neviđen je, i dalje neprijatelj tuče Novi Grad, Tunjice, Kulu, ali i po dubini traži ciljeve.

U Tunjicama neprijatelj je uspostavio mostobran, stisli smo ih, ne mogu pješadijski dalje. Rječicom Žirovnica iz Dvora, spuštaju se čamcima, sada ih kontrolišemo, upali smo im u vezu , slušamo njihove razgovore, oni nas navode na ciljeve, imaju veliki broj poginulih i ranjenih boraca koje teško zbrinjavaju, ali od početnog uspjeha ne odustaju. Nastoje obezbjediti mostobran. Iz OG-10 dolazi potpukovnik Peulić i major Brdar, ništa nam ne treba samo tražimo artiljerijsku municiju da nam se hitno dostavi, sigurni smo u svoje mogućnosti.

Iz Prnjavora nam dovoze granate za minobacače. Dobijamo obavještajne podatke iz kojih saznajemo da je napadnuta linija odbrane od Sanskog Mosta do Dubice.[13]

Borbe u rejonu Tunjica 18. i 19.9.

Borba se vodi cijeli dan. Izuzetno žestoka borba. Na brdu iznad Tunjica, na ključnom objektu za odbranu grada Mešinovac, [4]   u rejonu tt. 242,  neposredne bliske borbe 3.pb sa pomoćnikom komandanta za OBP uz minobacačku podršku, uz ranjavanje komandira 2. pješadijske čete 2.pb.Neprijatelj nije u stanju da nas pomjeri ni koraka nazad, u toku noći 18/19. – 09.95. uvodimo i izviđače i još jednu četu 2. bataljona, tu je i komandant 2. bataljona [5], zamjenik komandanta 3. bataljona, načelnik bezbjednosti,  gdje u borbama gine pomoćnik komandanta 2.pb za OBP, a na ušću r.Sane u Unu, položaj željezničke stanice, je i interventni vod sa zamjenikom komandanta iz 1. bataljona, praktično neprijatelj je u poluokruženju priklješten. Cijelu noć neprijatelj čamcima niz rijeku Žirovnicu nastoji uvesti što veći broj vojnika u borbu, precizno ih tučemo, trpe gubitke, u otvorenom razgovoru preko radio uređaja žale se i traže povlačenje. Tokom noći nema mnogo pješadijske borbe, ali artiljerija radi neprekidno i strahovito tuče Kulu, te kotu 242 i Gavrino Brdo kota 262. Borba ne jenjava a na naš zahtjev nadlijeće naša avijacija i tuče Dvor i Matijeviće. Osjeti se panika u redovima neprijatelja. Rezultati bombardovanja kratko su se pokazali uspješni, nakratko je prestala i artiljerijska vatra.

Po naređenju komandanta brigade NŠ [7],odlazi u komandu OG – 10 po pomoć u ljudstvu i tehnici. General Zec  šalje dva tenka T- 55 i avijaciju kao podršku na mjesto prelaza HV koja dejstvuje u pravcu toka riječice  Žirovica i mjesto forsiranja i proboja linije u Tunjicama. Hrvati su uspjeli pogoditi jedan naš avion (super galeb 4), pilot je uspio katapultirati se i za kratko vrijeme, NŠ pronalazi pored puta pilota, i doveli u našu komandu. Borba je neprekidna već satima, imamo ranjenih koji su uspješno zbrinuti. Komanda hrvatske vojske iz Dvora stalno traži da se pješadijski krene prema Kuli. Očigledno Hrvati nisu u posljednje vrijeme navikli na neuspjeh, ne mogu da shvate da su naišli na tako žestok otpor, da ih tako precizno tučemo artiljerijom, a pješadija se ne povlači, već steže obruč.

Cilj HV nije ostvaren

Iznenađenje, u 18.10 časova naređenje sa lijeve obale Une “Počnite sa povlačenjem, akcija je propala.”

Oko 23.00 časova sve je utišalo, naši borci su ponovo zaposjeli rovove na ogledalu Une. Krvava, krvava borba, žestoko smo se borili dva dana i noć, zaustavili smo ofanzivu neprijatelja, odbranjen je Novi Grad. Stanovništvo je ostalo na svojim ognjištima, a u ovim borbama, za dva dana, naših 6 boraca je poginulo, 8 teško i 20 lakše ranjeno, 15 boraca razbila je detonacija[1]. Podaci nisu precizni ali ističe se da je oko 20 civila poginulo. U Tunicama pucali su u civile metak u čelo. Ovo je naš krvavi bilans.

Neprijatelj ostaje neprijatelj, ali mu ponekad moraš odati priznanje, izvanredno su akciju planirali, dobro su počeli, napravili su samo veliku grešku, kao da nisu znali, a dobro su znali da napadaju na 1. Prnjavorsku laku pješadijsku brigadu koja zna da se bori, a ne bježi.

Sutradan, kao da se ništa nije desilo, 20.09.95. godine miran dan, ni jedan ispaljeni metak, sumiramo posljedice. Sa svih strana stižu nam čestitke, pismena od komandanta OG-10 generala Zeca, zahvalnost, svi smatraju da smo odbranili Novi Grad, mnogi smatraju da padom Novog Grada bio bi ugrožen Prijedor i dalje.

Znamo samo da smo učinili sve što smo mogli, dobili smo još jednu bitku, a mjesno stanovništvo vjeruje nam da smo tu da ih zaštitimo, a to smo i dokazali.

Sve je tako mirno, ne možemo da vjerujemo da smo samo prije dva dana tako žestoko ratovali. Uglavnom saniramo posljedice, bataljoni su na liniji odbrane, nastavljaju sa uređenjem rezervnih položaja.

Komandant lake prnjavorske brigade o borbama za odbranu Novog Grada, 21.7.2019.g.:(14.45)

Stanje u zoni odgovornosti brigade

Kod stanovništva odjednom se pojavila uznemirenost, neke porodice se pakuju i napuštaju svoje domove, pokušavamo ih sprječiti , mnoge nismo uspjeli zadržati. Kolone izbjeglica se povećavaju, ništa nam nije jasno. Na ovim prostorima ima dosta jedinica, ali izgleda da ima i dezorganizacije, jer se vide i borci koji su napustili svoje jedinice.

Još veće iznenađenje doživjeli smo 22.09. u 03.05. časova, zove major Sekulić komandant  odbrane grada i kratko saopštava: “Grad je pust. U gradu više nema ni jednog stanovnika, i predjsjedništvo je napustilo grad, radite šta znate.Most je miniran” [6].  Sazvana je komanda načelnik štaba, pomoćnici komandanta, vezisti  donosimo odluku da ojačamo lijevo krilo naše odbrane, izviđače i policiju, koji se spajaju sa policijom Novog Grada na Kuli, a u ranim jutarnjim satima ulaze u Novi Grad “oslobađaju ga”, grad je bio bez i jednog stanovnika. Kasnije pristižu Arkanove jedinice, hapse borce koji bježe sa fronta. Toliko nejasnoća da zdrav razum razum sve to nemože da poveže. Još jednom prnjavorčani spašavaju Novi Grad. Treba zabilježiti da je most preko Sane bio miniran, obezbjeđivao ga je inžinjerski vod naše brigade, komandir Stanoje Radić i samo je trebala još jedna budala da komanduje da se most digne u vazduh i sve ove glubosti bile bi sačinjene.

Ojačana BG izviđača brigade sa PK za moral brigade upućuje se kao ojačanje na pravac s. Sasine – Razboj i po naređenju NŠ po obilasku izvlači grupu u sastav brigade.

Za sve ovo vrijeme “oslobađanja” Novog Grada nismo čuli a ni vidjeli neprijateljskog vojnika, ako je trebalo predati neprijatelju Novi Grad, onda je napravljena greška. Nije trebalo dovoditi Prnjavorsku brigadu na ove prostore. Neka se neko stidi za sve postuke koje je učinio svom narodu.

Dani na novigradskom ratištu prolaze mirno, Hrvati su se smirili, ne ispale ni jedan metak prema desnoj obali Une. Mi obavljamo svakodnevne aktivnosti, još bolje smo se utvrdili. Izradili smo i rezervne položaje, za sada smo još spremniji da dočekamo neprijatelja. Moral boraca što je izuzetno bitno, na visokom je nivou, svjesni smo svjojih mogućnosti.

Politička situacija je totalno nezadovoljavajuća, ništa nam nije jasno, imamo dovoljno snaga, ali nismo najbolje organizovani. Pao je Sanski Most. Jasno nam je da možemo izgubiti rob, može i linija pasti, ali da gradovi se tako gube ništa nam nije jasno.

Naša brigada je kompletna. Mali broj boraca pušteno na odmor, očekujemo potpisivanje primirja, treba rat privoditi kraju, iscrpljeni smo u svakom pogledu, borci su umorni, materijalni rezervi više nema, sve teže obezbjeđujemo normalan rad brigade.

Dobijamo dosta obavještajnih podataka, Muslimani i Hrvati nisu zadovoljni ostvarenim, žele mnogo više, pa se tako i pripremaju. Posjećuje nas general Kelečević 18.10.95. godine. Upoznali smo ga sa stanjem u brigadi kao i na liniji odbrane, zadovoljan je.

Završetak u zoni Novog Grada

Već 21.10.95. godine dobili smo naređenje 1. KK koje glasi: “Brigadu izvući iz dosadašnje zone borbenih dejstava u rejon Lomovita – Omarska – Kozarac. Brigada će biti u ulozi interventne rezerve OG-10 za intervenciju na ugroženim pravcima. Zonu odgovornosti 1. Prnjavorske lake pbr. Posjesti će  bataljon 11. pbr. Kozarska Dubica, koji se izvlači iz rejona Krepšića zaposjedanja položaja 25.10.95. godine

Ovo naređenje nije nas oduševilo. Uradili smo velik dio posla da formiramo čvrstu  i organizovanu odbranu, mjesno stanovništvo nas je prihvatilo, stekli smo povjerenje naroda novigradskog kraja. Najmanje smo željeli da budemo u rezervi, to je sigurno i najteži zadatak. Pribojavamo se mogućnosti razbijanja jedinice, jer na intervenciju sigurno neće ići kompletna brigada već čete ili bataljon.

Komandovanje, snabdijevanje i kontrola jedinica sada je otežana.

Na novogradskom ratištu proveli smo dva i po mjeseca, u borbama smo imali velikih gubitaka. 35 lakše ranjenih, 7 teže ranjenih i 6 poginulih pripadnika brigade.[2]

Naređenje smo ispoštovali i brigada je 27.10.95. godine napustila novogradsko ratište, razmješteni smo u širem rejonu Omarske.

 

GLAS BORCA U 2. BATALJONU

U 3. BATALJONU

[1] Isto str, 62

[2] Borbeni put Prve prnjavorske lake pješadijske brigade 1991-1995. iz 1997. godine, str.57-63

[4] Borbe na objektu Mešinovac, opisao je pomoćnik komandanta 3. pješadijskog bataljona stariji vodnik Miroslav Vojvodić u svojim memoarima iz 2020. godine.

[5] Sjećanje komandanta 2. pješadiskog bataljona ppor Ranka Popovića- Pop,  na prijem zadatka od komandanta prnjavorske brigade i njegova odlučnost da po svaku cijenu odbrani Novi Grad: „Po pozivu komandanta da je neprijatelj probio liniju u rejonu s. Tunjice kod 3. bataljoina i naređenju koje je glasilo ovako „Pope povedi jednu četu, povedi dvije čete, uzmi sve što imaš od vojske  na kamione i dođi do komandnog mjesta, tu ćeš dobiti zadatak“.

Vrlo brzo smo bili kod komande gdje je komandant ppuk Vlado Živković meni izdao naređenje koje je glasio  doslovno ovako: “ Pope tu i tu je probilo liniju ima žrtava civila i naših iz 3. bataljona. Neprijatelj želi da se domogne Kule. Zatvori to, blokiraj i zaustavi napad kako znaš i umiješ, odvje se brane naše kuće. Ako to  ne uspijete bolje se poubijate sami nego da vas oni mrcvare. Pope je li ti jasno sve. Rekao sam da komandante. Rekao mi je vojničkim riječnikom :“Na izvršenje, a ja njemu razumijem komandante. Ostalo je sve poznato manje više“

[6] poziv je primio dežurni u komandi, načelnik štaba i vezom naređuje da se na most uputi raspoloživi brigadni izviđači i vojna policija.

[7], Prema zapažanju načelnika štaba koji na novogradsko ratište dolazi 18.9.1995. u prijepodnevnim satima. Nakon odmora, gdje 6.9. 1995. godine, konačno, predaju položaje dijelova 2.pb na Nikolinom brdu na Podsijelovu jedinicama Vučijačke brigade. 10.9.1995. godine počinje velika ofanziva Armije BiH i ti položaji padaju.

Dolaskom u s.Buljuk, blizu Novog Grada, pod udarima zaprečne vatre artiljerije, u brigadnu sanitetsku prihvatnicu, gdje načelnik saniteta obrađuje poginulog borca, i kaže:“ Pogledaj nigde nema ogrebotine“. Bio je to pomoćnik komandanta 2.pb za OBP. Zatim nastavljam put i u rejonu Kule  zatičem zamjenika komandanta 1.pb sa interventnim vodom. Poslije kratke situacije odlazim na KM brigade, gdje nakon upoznavanja situacije, jer nisam bio dugo na KM, komandant mi naređuje da odmah idem u komanadu OG kod generala Zeca i tražim pomoć.

[3] U prvom ešalonu Hrvatske vojske bile Prva gardijska brigada „Tigrovi“, Druga gardijska brigada „Gromovi“, 57. i 17 domobranska pukovnija, u drugom ešalonu Sedma gardijska „Pume“ i Četvrta Gardijska „Pauci“, a u širem području Siska u pripravnosti su bile sve rezervne jedinice.

Iz pravca Bosanske Krupe i Petrovca napad su izvršile 505, 511. i 517. brigada Petog korpusa tzv. Armije BiH.

Diverzantska jedinica regularne Hrvatske vojske je uoči 18. 9.1995. godine prešla preko Une u ovo naselje i potpomognuta artiljerijom s druge strane rijeke i ujutro zaposjela saobraćajnicu. Živote su izgubili civili koji su se tu zatekli, nesvjesni šta se događa. http://www.srna.rs/novosti1/826861/u-septembru-se-una-zavije-u-tugu.htm

Operacija Una jedina je operacija HV-a tijekom 1995. koja nije završila pobjedom hrvatskih snaga. Odvijala se od 18. rujna do 19. rujna 1995., svega 1 dan. U operaciji “Una” se hrvatska vojska suočila s organiziranim i vrlo odlučnim otporom snaga bosanskih Srba, te je zbog objektivnog neuspjeha da se probije neprijateljsku obranu i zbog znatnih hrvatskih žrtava, neki ubrajaju među najtragičnije vojne akcija HV-a: riječ je zapravo o prvom ozbiljnom uspjehu srpskih snaga u borbama protiv HV-a nakon 1992. godine. https://hr.wikipedia.org/wiki/Operacija_Una#Pogre%C5%A1ne_pretpostavke

Veliki gubici u ljudstvu HV, čak 8 viših starješina HV poginula u rejonu tunjica, uništena znatna oklopna borbena i neborbena vozila koja su bila spremna za nastavak operacije.

HV ispalila preko 18000 komada raznih minskoeksplozivnih sredstava u rejonu Novigrada.

Zapažanje pomoćnika NŠ za obavještajne poslove majora. V.Trivičevića na praćenju njihovih veza: “ Ne možemo dalje. Imamo mnogo mrtvaka. A, zapovjed poglavnika ? Dobro, idemo dalje. “

[8]Napad je bio sastavni dio ofanzive HV radi definitivne okupacije, razbijanja i uništenja RS, a baziran je na osnovu splitskog sastanka i dogovora Alije Izetbegovića i Franje Tuđmana sredinom godine u Splitu. Prije ovoga napada pokušan je napad na Gradišku, izvođenjem operacije „Birbir“# u kojoj su učestvovali muslimani izbjegli iz BiH u Hrvatsku, kao i svi drugi prikupljeni po Evropi i šire. Ekvivalent ovih snaga je bio 1-2 brigade ortodoksnih Muslimana, sa ciljem da energičnom akcijom na pravcu Gradiška – Topila – Laktaši – Banja Luka, rasjekla teritoriju RS na dva  dijela, počine masovan pokolj i prisile stanovništvo na egzodus. Akcija je u potpunosti osujećena snagama lpbr Gradiška, ostalih dijelova 1. KK i stanovništva brigada. Operacija „Birbir“ razbijena i snage odbačene preko r. Save nazad u Hrvatsku uz velike gubitke, ostale na teritoriji RS.#“Bibir“ je latinski naziv za Gradišku. (Zapažanja potpukovnika Boška Peulića, člana Operativne grupe 10 Prijedor, Prnjavor,  maj 2021. godine).

[9] U samom gradu Novi Grad i oko njega su b/d izvodile snage 1.lpbr Novi Grad, dok je veći dio snaga brigade bio angažovan na protivnapadu na pravcu: Vješala – Krupa na Uni, sa ciljem da sa dijelovima 16.kmtbr izvrši protivnapad i odbaci dijelove 5.K tzv. ABiH preko Une i vrati privremeno zauzete dijelove i grad Krupa na Uni. Zbog niza slabosti u RiK, moralu i dr. ova akcija nije uspjela, a dijelovi snaga novigradske brigade koji su posjedali položaje na desnoj obali r. Una su ostavili naoružanje i pobjegli, što je energično otklonjeno angažovanjem manjih snaga iz lpbr Prnjavor i Novi Grad je spašen od zauzimanja. (Zapažanja potpukovnika Boška Peulića, člana Operativne grupe 10 Prijedor, Prnjavor,  maj 2021. godine).

[10] Na frontu napada s.Matijevići – Dvor na Uni – Kostajnica Vrhovna komanda Hrvatske je imala za cilj krajnje radikalne namjere: zauzeti Novi Grad i Kostajnicu, zauzimanjem željezničkog čvorišta u Novom Gradu osloboditi nesmetani željeznički  saobraćaj prugom Sunja – Dobrljin – Novi Grad , Krupa na Uni – Perkovići – Knin, u vezi sa tim su na pravcu Dvor na Uni – Novi Grad angažovali „elitnu“ gardijsku brigadu „Tigrovi“, a na pravcu Sisak Kostajnica – Dubica, drugu „elitnu“ gardijsku brigadu „Pume“, sa ciljem da se energičnim dejstvom na pomenutim pravcima zauzme željezničko čvorište Novi Grad, obuhvatnim manevrima  dovedu u okruženje dijelovi snaga VRS uništi i protera stanovništvo, izbije na Kozaru i povrati duhovni san iz 2.svjestskog rata sa Kozare. (Zapažanja potpukovnika Boška Peulića, člana Operativne grupe 10 Prijedor, Prnjavor,  maj 2021. godine).

[11] Bataljon je imao naziv Borbena grupa „Balj“po objektu Balj iznad Kostajnice a branio i zatvarao je pravac Kostajnica – Knežica – Prijedor. (Zapažanja potpukovnika Boška Peulića, člana Operativne grupe 10 Prijedor, Prnjavor,  maj 2021. godine).

[12] Snage 1.gardujske brigade „Tigrovi“ su koristeći maticu rijeke koja sa teritorije Hrvatske teče pored Dvora na Uni, desantnim i drugim plovnim sredstvima, bez paljenja motora, noseći snagom matice rijeke Žirovice uspjeli prijeći lijevu obalu r. Une, do pješčane ade na sredini Une, a zatim  vjerovatno gazom prešli desni krak Une i domogli se obale i ivice puta Novi Grad – Kostajnica, formirali jednostranu zasjedu i u svitanje počeli sa dejstvom na sve što se kretalo komunikacijom, pri čemu su nanijeli znatne gubitke prije svega civilnom stanovništvu od oko 80-100 žrtava pri čemu je poginuo i izuzetno sposoban oficir major Slijepčević Milenko iz komande 11.dubičke lake brigade.

Dejstvo ubačene gupe je bilo podržano snažnom vatrom avijacije i tenkovima T-55 iz rejona Dvora na Uni i s.Matijevići. (Zapažanja potpukovnika Boška Peulića, člana Operativne grupe 10 Prijedor, Prnjavor,  maj 2021. godine).

[13] Napad na Kozarsku Dubicu su veoma žestoko izvele snage 2.gardijske brigade „Pume“ po sličnom metodu i načinu kao i na Novi Grad, zauzele deo Dubice, ali su energičnim dejstvom 11. dubičke lpbr i pitomaca SVŠ „Rajko Balać“ uz veoma velike gubitke, odbačene preko r.Une na Hrvatsku teritoriju.

Ove dvije akcije  su bile veoma sinhronizovane,  ali žestokom borbom, moralom i odlučnošću Krajišnici su pokazali svoj pravi borbeni kvalitet. (Zapažanja potpukovnika Boška Peulića, člana Operativne grupe 10 Prijedor, Prnjavor,  maj 2021. godine).

karta RKNS13.8.1995

RKNS13-17.9.95

KAKO JE PROPALA OPERACIJA UNA 95: Neprobojni srpski bedem na Uni i Savi

Operacija Una je bio naziv vojne operacije u kojoj je Hrvatska vojska sa teritorije Republike Hrvatske napala 4 zapadnokrajiške opštine Republike Srpske (Novi Grad, Kostajnica, Kozarska Dubica, Gradiška). Cilj akcije je bio zauzimanje Prijedora i okupacija cele teritorije istočno od puta Gradiška – Prijedor. Operacija je počela 18. septembra 1995. a završila se već idućeg dana (19. septembra) teškim porazom Hrvatske vojske.

Procenjuje se kako je u operaciji „Una-95” bilo angažovano 1.500 hrvatskih vojnika iz sastava gardijskih brigada i još toliko iz tri domobranske pukovnije. Ne znajući da se srpska vojska konsolidovala i da ih je spremno čekala, u Hrvatskoj je doneta pre svega politička a ne vojna odluka o napadu na četiri zapadnokrajiške opštine u RS.

Gotovost za početak napada bila je u 10 časova 18. septembra 1995. godine. Snage predviđene za napad imale su na raspolaganju desetak sati tokom kojih su trebale izraditi sva potrebna borbena dokumenta i pripremiti jedinice za nasilan prelazak reka.

Najveći zločin brigada „Tigrovi“ napravila je prvog dana operacije u naselju Tunjice kod Novog Grada, na putu Novi Grad-Srpska Kostajnica. Tu su ubili 23 civila srpske nacio-
nalnosti.

Veliki problem odbrani VRS činila je artiljerijska vatra HV, samo na područje Kozarske Dubice palo je približno 3000 granata, a na Novi Grad tada je palo oko 2000 granata. Hrvatska artiljerija gađala je i kolonu izbeglica na magistralnom putu Novi Grad-Prijedor kod sela Svodna.

Prelazak hrvatskih jedinica preko Une odvijao se u vrlo nepovoljnim uslovima kad je reč o prirodnoj prepreci kao što je reka. Mostobran preko Une hrvatske jedinice su radile pri brzini reke od 4 m/s što je vrlo rizično, nekoliko čamaca se prevrnulo, ali uprkos tome i 1. i 2. Gardijska brigada uspele su ući u Kozarsku Dubicu i Novi Grad zauzimajući delove naselja. Za prelaz preko Une bili su spremni i hrvatski tenkovi. Međutim, s druge strane Une dočekala ih je dobro ukopana srpska vojska koja je po snagama HV počela dejstvovati iz sveg naoružanja. Mostobran nije bio kvalitetno uspostavljen u takvim uslovima rečnog toka, nije bilo dovoljno snaga da se slomi takav srpski otpor.

Dan posle početka operacije 19. septembra 1995. godine, donesena je naredba o prekidu operacije i to ne zbog američkih pretnji kako se nakon toga pričalo, već zbog promašenih odluka i krivih obaveštajnih procena o stanju u srpskoj vojsci. Posle neuspele operacije, pričalo se, da je jedan deo hrvatskih snaga stradao pri samom povlačenju. Operacija „Una-95“ završava se u kasnim poslepodnevnim satima 19. septembra 1995. godine, porazom hrvatskih snaga. Zbog velikih žrtava ova operacija smatra se jednom od najtragičnijih akcija HV, a hrvatska javnost još ne zna potpunu istinu o tome zbog čega je, prema službenim podacima, stradalo 49 pripadnika HV, a prema neslužbenim između 60 i 80.

Prema podacima protivoklopnjaci prnjavorske brigade uništili su 4-5 oklopnih borbenih sredstava HV na lijevoj obali r. Une.

Borbe oko formiranja mostobrana 1.gardijske brigade HV u Novom Gradu , i  njegovog uništenja. strana 284.

 

 

[4] Borbe na objektu Mešinovac Na novogradskom ratištu

Ušli smo do samog ruba Mešinovca. Tu smo naišli na protivničke vojnike. Tada smo otvorili vatru po njima. Ja sam krenuo još dalјe protivnik zbog pucnjave nije čuo moje korake. Prišao sam protivničkim vojnicima na desetak metara da bih vidio sve njihove položaje. Odjednom je pucnjava utihnula samo se čulo punjenje šanžera mecima. Tog momenta nisam smio napraviti ni jedan pokret da me ne bi protivnici primijetili. Molio sam boga samo da neko zapuca pa da se mogu povući nazad. Sekunde su u tom momentu bile vječnost. Kada je ponovo počela pucnjava ja sam se izvukao nazad. Uzeo sam radio stanicu i obavijestio komandu o svojoj poziciji da nas ne bi tukli artilјerijom. Od komandira minobacača tražio da tuče unaprijed određeni cilј po šiframa. On mi je rekao da smo mi tu na tom cilјu. Čovječe tuci nas je malo a njih je puno više. Doletjela je minobacačka granata i pogodila tačno tamo gdje sam se sreo sa protivničkim vojnicima, a to je dvadesetak metara dalјe od nas. Poslije tog pogotka krenuli smo dalјe naprijed i presjekli njihovu polukružnu odbranu.

Prilikom okršaja kada smo razbili protivničku odbranu Jedan od naših vojnika je pao pogođen metkom u glavu. Kada smo mu prišli vidio sam da je to onaj mladi vojnik koji je prokomentarisao „zar zadnji dan rata moram poginuti“. Davao je znake života pa smo ga brzo transportovali do saniteta. Stigao je do Banjaluke ali je brzo podlegao ranama. I danas nosim teret na duši što ga nisam vratio da ne ide zamnom u akciju, tim više što sam ga poznavao kao malog.  Kada smo se ubacili u protivničke redove na poziciju iz koje nas nisu mogli otjerati dok ne priđu na dvadesetak metara do nas. Oficir bezbjednosti naše brigade mi je reka. „Čovječe jesi ti prodoran u napadu“. Moramo otjerati  protivnika sa Mešinovca u Hrvatsku a to ne možemo bez odlučnosti. Tu odlučnost moramo prvenstveno pokazati protivniku. Dvojica mještana koja su bila sa mnom rekli su mi „mi smo se na ovom brdu igrali kao djeca i znamo svaku stopu a ti se bolјe snalaziš od nas“. Meni Bog preko anđela čuvara govori šta da radim. I ovom prilikom sam pokazao da za mene nije bilo da se nešto ne može uraditi. Sve se može uraditi samo uz Božiju pomoć. Zbog moje hrabrosti i odlučnosti da budem na usluzi svome narodu Bog mi je velikodušno pomagao. Oficir bezbjednosti sa dva policajca da bi se što prije izvukli iz nastale pozicije rekli su da moraju da idu na neke druge zadatke i odoše. Protivnik je bio tako blizu da su čuli svaku riječ mog razgovora na radio stanici sa komandom batalјona. Na moje traženje pojačanja oni su pojačali pritisak na nas. Rekao sam borcima da simuliramo dolazak pojačanja. Pozvao sam minobacače da tuku plotunom na petnaest metara pored nas po protivniku a ja sam povikao evo pojačanja sada ćemo da ih otjeramo odavde. Otvorili smo snažnu pješadijsku vatru. Tako smo umirili protivnika. Nakon pola sata stiglo nam je pojačanje.

Komandir čete drugog batalјona koji je bio rodom iz Ravnica opština Novi Grad doveo je grupu vojnika do nas. Sa pun ambicija pokušao ja da napravi snažan pritisak na protivnika. Ispalili su tromblonske mine otvorili pješadijsku vatru ja sam tražio podršku minobacača. U momentu kada je doletjela minobacačka granata komandir čete se zaletio i bacio bombu. Jedan veliki geler ga pogađa u prsa, on je pao uz povik pogibo. Ne boj se kad možeš da pričaš preživjećeš. Geler ga je pogodio u prsa napravio ranu tako da su se vidjela pluća. Previli smo mu ranu i dvojica vojnika su ga odnijeli sa bojišta. Poslije mi je pričao da je svo vrijeme do Banjaluke prepjevao da štoviše krvi izbaci iz pluća. Protivnik je snažnom artilјerijskom vatrom granatirao Londže, Tunjice i Polјavnice, a mi smo bili u artilјerijskom zvonu.

Protivnik je po svaku cijenu htio preko Londži da zauzme Kulu i  želјezničku stanicu Novi Grad. Granatama pretuče sve objekte u Londžama a onda pokrene pješadiju na Londže. Ja sam sa svoje pozicije vidio svaki njihov pokret, i navodio minobacačku vatru po njima. Tom prilikom su trpili velike gubitke i odustajali od napada. U tim pokušajima da krenu u napad protivnik je izgubio nekoliko oficira i veliki broj vojnika. Sve se ovo događalo u intervalima  u razmaku sat do dva. Poslije snažnog granatiranja Londži pokretana je pješadija koju smo preciznim granatiranjem neutralisali u samom polasku. To se ponavlјalo osamnaestog i devetnaestog septembra po danu. Noć između ova dva dana je bila mirna, ali je bila veoma duga. Poslije pola noći je zahladilo.

Ozren 1995.

Stanje u zoni odgovornosti brigade

Na Podsjelovu svakodnevne borbe, muslimani tuku liniju odbrane brigade artiljerijom, a sa manjim grupama pokušavaju prodor kroz našu odbranu. Brigada je dobro opterećena. Jedan broj naših boraca nalazi se na oraškom ratištu, zbog toga ne puštamo borce na odmor sa Ozrena. Po naredbi komandanta brigade Vlade, bataljoni su dužni da izdvoje jedan broj boraca najmanje jačine voda u rezervu. Na Podsjalovu imamo samo 20 policajaca u brigadnoj rezervi. Rezervne jedinice su formirale 1. i 3. bataljon, a 2. bataljon nije formirao bataljonsku rezervu, iako je dobio naređenje da je obavezan formirati bataljonsku rezervu.

Izvršeno je unutrašnje pregrupisavanje  jedinica brigade:

Rejoni odbrane 2. i 1. pb na vijencu Podsijelova

l/o Šujanac tt.715 – k. 726 Humka – put za s. Tunjik /isklj.) posjeda 2.pb , 1. pb posjeda k. 702 – k- 706 – s. Lukići – k. 551 (isklj.), a 3. pb zauzima položaje na k.551 – Vis – i 6 rovova PJP MUP_a CJB Doboj

 

Rejon odbrane 3.pb

Napad neprijatelja 27.5.1995. godine

Svakodnevno vodimo borbu slabijeg intenziteta i kao grom iz vedra neba strahovit napad muslimana 27.5.1996. godine u 03,40 časova. Muslimani su uspjeli da probiju liniju u rejonu kote  Hunke iz Stjepanskog potoka, jurišem na rovove  2. bataljona a zatim žestoka borba, linija je probijena, a muslimani kroz otvoreni prolaz napadaju sa leđa na kotu  726 i 702.[1] U momentu napada mnogi borci su spavali, što je i logično, iznenadni napad dobro je organizovan, prihvaćena je borba, mnogo ranjenih i poginulih na obe strane, ali muslimani bezglavo napadaju.[2]

Pripadnici 2.lpb na Ozrenu

Ovaj napad nismo izdržali, počelo je povlačenje 1. i 2. bataljona na rezervni položaj, 3. bataljon se organizovano i dobro brani. Prvi utisci su stravični, imamo i prve izvještaje. U 1. bataljonu se 12 boraca vodi kao nestalo, a u 2. bataljonu 39 boraca je nestalo, ne zna se za njihovu sudbinu. Izgubili smo dosta tehnike i to 2 trocijevca, 2 BaT, 4 MB 60 mm, 1 broving 12/7 mm, tri RUP 12, 12 telefona, 1 centrala i 1 TAM 4500.[3] U toku dana uspostavljena je nova linija odbrane. Nismo izgubili mnogo prostora. Linija odbrane pomjerena je od 200 do 400 metara, ali smo u taktičkom pogledu sada u znatno lošijoj poziciji. Najveći problem nam predstavlja veza sa trećim bataljonom, jer je presječena komunikacija na tt 685, a to znači da je odsječen naš treći bataljon, PJP, srbačka i 4. ozrenska brigada. Jedini put za Vozuću je preko s.Malčića. Borbe se nastavljaju i drugi dan. Teško je ranjen zamjenik komandanta 2. bataljona Vrhovac Dragan. Muslimani sada žestoko napadaju sa kote 706 a prema koti 685. Pravac napada im je 1. bataljon koji se dobro i organizovano brani, nažalost, i danas smo imali gubitaka. Šest boraca 1. bataljona je poginulo, a 10 ih je ranjeno. Za sada se dobro branimo na pravcu 1. i 3. bataljona, 2. bataljon je razbijen i sporo se organizuje, srećom muslimani ne napadaju na pravcu Čevaljuše gdje je razmješten 2. bataljon.

Pripadnici 1.lpb na Ozrenu

U Prnjavoru komanda brigade je opsjednuta porodicama, traže izvještaje o poginulim i nestalim borcima, izvještaje sa Ozrena ne dostavljamo, jer očekujemo da će neki od boraca koji se vode kao nestali uspjeti da se izvuku.

Žestoke borbe, ali pomjeranja linije odbrane nema, utrošene su velike količine municije, utrošili smo gotovo svu rezervu koju smo imali u Prnjavoru, neophodna nam je artiljerijska municija.

Za posljednja tri dana imamo zvanične izvještaje, pretrpjeli smo teške gubitke, imamo 9 poginulih boraca, 54 borca su ranjena, a 49 boraca vode se kao nestali. Među nestalim borcima ima i veći broj poginulih, koje su saborci vidjeli, ali nisu ih mogli izvući u žestini borbenih dejstava.

Uspjeli smo konsolidovati liniju odbrane, ukopavamo se a i dalje trpimo jaku neprijateljsku vatru. U pomoć nam je došlo 78 boraca srbačke brigade i vojna policija TG Ozren.

Minobacači 1.lpb na Ozrenu

U Tumarama 1.6.1995. godine referisanje komandanata a koje vodi general Kelečević i koji ističe „Ova ofanziva muslimana imala je radikalan cilj – presijecanje Ozrena i dovođenje u okruženje tri brigade. Muslimani su u ovu ofanzivu uključili sve raspoložive snage uvodeći i svoje specijalne jedinice koje su bile na Vlašiću kao i oko 300 plaćenika iz arapskih zemalja, snage sa Gračanice prebačene su na ozrensko ratište. Korpus nema ni jednog borca u rezervi.“. Za našu brigadu ističe da ni jedna jedinica ne bi izdržala to što smo mi izdržali, citiram: „Glavu gore, niste poraženi, prnjavorsku brigadu i dalje smatramo herojskom brigadom“.

Znamo da muslimani neće stati, a ni teoretskih mogućnosti nemamo da dobijemo pojačanje u ljudstvu, prema riječima generala Kalečevića. Maksimalno se organizujemo, muslimani i dalje dovode svježe snage jer su i oni pretrpjeli velike gubitke, a 2.6.1995. godine žestoko napadaju gostovićki bataljon u 05,00 časova. Naš desnokrilni, gostovićani se izvanredno bore i odbijaju napad. U 09,20 časova napad na kotu 551 i naš treći bataljon. Ovom napadu uslijedila je artiljerijska priprema a posebno precizno je tukao tenk iz rejona Šuplje bukve, parao je rovove a mi nemamo s čim da ga uništimo. Muslimani prilaze našim rovovima, bombama i pješadijskom vatrom zaustavljeni su, borba traje oko 2 sata, pratimo rad komandanta Blagojevića koji je izuzetno vodio ovu borbu, borci se dobro drže, pridodata jedinica srbačke brigade izvanredna je. Imamo ranjenih boraca. Pogođena je i praga, nišandžija je poginuo. Muslimani se povlače, kraće primirje i u 13,15 časova uslijedio je ponovni napad na treći bataljon, nesmanjenom žestinom napadaju uz artiljerijsku podršku. Borba traje do večernjih sati, a zatim zatišje. U žestokim borbama izgubili smo 8 boraca, jedan borac je poginuo. Posljednih nekoliko dana imali smo žestoke okršaje, izbačen je veći broj boraca iz stroja, ali nismo mogli dobiti jedinicu koja bi nam pomogla u ovim borbama. Dobili smo pomoć od jedinica sa Ozrena koje su izdvojile hrabre borce. U pomoć su nam pritekli, prije svih, srpčani sa komandantom puk. Suvajcem, vojna policija TG, „Đurina policija“, 2 ozrenska, „Rusakovi“, „Cigini“, „Bekšini“, 4. ozrenska. „Motajički bataljon“ ima sopstvenih problema na Vučijoj planini, ali dolaze nam 42 borca Motajičkog bataljona. Ova pomoć, ova saradnja i svi borci koji su nam pritekli u pomoć, ne smiju se zaboraviti.

Teške i iscrpljujuće borbe, a možemo konstatovati da moral boraca u ovom momentu zadovoljava, 3. bataljon poslije uspješnih borbi dobio je još jednu sigurnost i najstabilniji je u ovom momentu, u 1. bataljonu 1. četa umorna je poslije napornih borbi, 2. bataljon još nije stabilizovan, a to se osjeti i kod boraca. Bezbjednosna situacija je povoljnija jer smo dobili municije preko TG Ozren, količine su skromne jer u ovako žestokim borbama potrošnja je velika. Svakodnevne borbe iscrpljuju brigadu, gotovo da nemamo smjene, nakon 25 do 30 dana provedenih na Ozrenu šaljemo borce na odmor 2 do 3 dana da se okupaju, malo odmore i osvježe i – ponovo na Ozren. Prvi i treći bataljon solidno su stabilizovani, u 2. bataljonu dosta organizacionih problema. Komanda nikako da se stabilizuje. Svojom naredbom 14.6.1995. godine, k-dant brigade izvršio je organizacione promjene komande 2. bataljona. Na dužnost komandanta 2. bataljona postavljen je potporučnik Popović Ranko, a njegov zamjenik je zast. Subić Tomislav. Na dužnost pomoćnika komandanta za moral postavljen je vodnik Radošević Obrad. Dotadašnji komandant 2. bataljona Kuzmanović Milorad postavlja se na dužnost referent operativnih poslova u komandi brigadi.

U organizacionom pogledu, najveći problemi javljaju se na spojevima jedinica. Sa gostovićkim bataljonom u širem rejonu Nikolinog Brda, nikako da se ostvari fizička veza, tako 17.6.1995. godine komandant Vlado sa izviđačima i vojnom policijom lpbr u obezbjeđenju te komandanta gostovićkog bataljona, kapetanom Lazić Mirkom i njegovim pomoćnikom za obavještajno-bezbjednosne poslove, idu na komandantsko izviđanje. Nedovoljno upoznat ili prevaren kada je u pitanju raspored za obavještano-.bezbjedonosne.poslove krenuli su prema rovu „12“ svoga bataljona, iz tog pravca otvorena je vatra i dva čelna čovjeka gostovićkog bataljona poginula su. Naš desnokrilni susjed ima dosta problema oko organizacije odbrane, a mi im malo možemo pomoći jer nemamo dovoljno boraca, tako da je ostao prilično veliki međuprostor sa gostovićkim bataljonom. U ovom momentu najnepovoljnija situacija za brigadu je rejon Čevaljuše i Nikolinog Brda.

Zbog izuzetno teške i složene situacije, a pogotovo kada je u pitanju moral boraca, pomoćnik komandanta za moral ppor Mitrić Boro dostavlja vanredni izvještaj 1. KK i TG Ozren. Kraći izvod izvještaja: brigada je vodila izuzetno teške borbe za posljednjih mjesec dana, uspjeli smo zaustaviti neprijateljsku ofanzivu, nažalost pretrpjeli smo velike gubitke. Za 40 dana na ozrenskom i oraškom ratištu, gubici su sljedeći: 14 poginulih boraca, 48 nestalih i 130 lakše i teže ranjenih boraca. Ukupno 192 borca izbačena su iz stroja brigade, a to je za nas nenadoknadiv gubitak, a pogotovo ako se zna da je dobar dio ovih boraca bio na komandnim mjestima u jedinicama.

Borački sastav brigade je umoran, a osjeća se i nesigurnost zbog slabe pomoći sa strane (izuzev pomoći srbačke brigade), dobija se utisak da smo prepušteni sami sebi. Više puta upućivali smo zahtjev za pomoć u ljudstvu, do danas nismo dobili ni jednog vojnika.

Zahtjev se svodi da je neophodno brigadu konsolidovati i referisanje na novo ratište prema potrebama VRS.

Dana 22.6.1995. godine k-dant OG Doboj puk. Arsić saziva referisanje u Tumarama, komandant vlado je bolestan, ima težu upalu pluća i leži u Prnjavoru. Na referisanje odlazi načelnik brigade Tomić Srđan i moralista ppor Mitrić Borko. Komandant Arsić upoznao je prisutne sa opštim stanjem na ozrenskom ratištu, a zatim sa sadržajem telegrama koji je upućen od strane 4. ozrenske brigade, srbačke brigade i bataljona PJP komandi TG Ozren, komandi OG Doboj, k-di 1. KK i vrhovnom štabu VRS, a komandant PJP Blagojević Jefto uputio je telegram i Ministarstvu unutrašnjih poslova. Telegram upućen na pretpostavljene komande nismo dobili, ali je puk Arsić iznio sadržaj telegrama koji nas optužuje za izdaju, dezerterstvo, dezorganizaciju i javašluk.[4]

Mnogo uvredljivih riječi upućeno je na račun naše brigade. Na optužbe puk. Arsić odgovorio je i rekao da cijeni našu brigadu više od onih koji je optužuju. Puk. Suvajac, k-dant srbačke brigade se povukao i svoju izjavu demantovao.

Ocjenu, koju su dale nama susjedne jedinice, nismo mogli prihvatiti te svojim aktom, str.povr.br. 06-910/95 od 21.6.1995. godine upoznali smo k-du 1. KK i TG Ozren. Stanje u brigadi po našoj ocjeni je veoma teško, jer smo svakodnevno u borbama a izgubili smo veliki broj boraca, nismo prepustili da nas nosi stihija, već neprekidno radimo na stabilizaciji brigade. Zaustavili smo jaku ofanzivu neprijatelja, nismo imali masovnu pojavu dezerterstva, izuzev pojedinačnih slučajeva kod psihički rastresenih osoba, stanje se postepeno stabilizuje i nije nam jasno odakle pravo nepozvanim oficirima da konstantuju da u brigadi vlada rasulo. U ovim teškim trenucima za brigadu, kao i VRS, ovako niski udarci sigurno nam neće koristiti.

Po naređenju komandanta1. KK u brigadu dolaze p.puk. Gajić Dragiša, p.puk. Đoković Novak i KIK Miljković Mile, kako bi sagledali stanje u brigadi. Izlaganjem komandanta1. lpbr prihvaćeno je, a pomenute starješine postavljaju pitanje: Zašto su starješine jedinica koje brane Ozren, pisale protiv prnjavorske brigade? Naš zaključak sa referisanja bio je: u slučaju pada Vozućeunaprijed treba pronaći krivca, a taj krivac trebala je biti prnjavorska brigada, trebalo je naći opravdanje o eventualnom povlačenju jedinica sa juga ozrenskog ratišta. Muslimani znaju da imamo dosta problema, svakodnevno nas granatiraju i sa manjim grupama pokušavaju napade, najčešće u rejonu Nikolinog Brda, sve ove napade uspješno odbijamo.

Imamo dosta poteškoća, svjesni smo, sve probleme nastojimo rješiti i prevazići, o svemu je upoznata i ptrepostavljena komanda, tim povodom general Talić lično nam se obratio teleksom.

Komanda 1. Krajiškog korpusa Str.pov.br. 231-1-95 od 25.6.1995. godine

Borcima i starješinama prnjavorske brigade,                                                                            Koristimo priliku da vam se lično obratim poslije dva pisma koje ste uputili komandi Korpusa.Prije svega, izvinjavam se što vas nisam obišao u vašoj i mojoj nevolji koja nas je zadesila u borbi za slobodu našeg srpskog naroda. Nadam se da ćete mi oprostiti u razumjeti moje obaveze.                                                                                                                                                U borce prnjavorske brigade vjerujem i vjerovaću dok ja lično postojim i dok postoji i jedan borac u vašoj brigadi. Vjerujem da ćete i sadašnje, sasvim sigurno, trenutne poteškoće savladati i da nećete dozvoliti da se sa vama porede neki koji niti su bili, niti su sada, niti će biti ravni borcima kao što su junaci prnjavorske brigade.

U ove četiri pune godine, borci brigade su pokazali odlučnost, junaštvo, organizovanost i nadasve patriotizam na svim borbenim zadacima pokazali kako se bori za srpsku zemlju, za slobodu srpskog naroda.

Malo je jedinica u 1. KK koje se mogu porediti i pohvaliti sa rezultatima postignutim u borbi i sa ratnim putem od Brčkog do Knina i od Slavonije do Ozrena i taj put je toliko svijetao i čist, da nam svima može služiti za ponos, a sve optužbe na vaš račun neću prihvatiti ni od koga, jer su tendenciozne i netačne.

Znam da najbolji najteže podnose greške i gubitke, vi to ipak morate brže, glavu gore, mislite na nove pobjede, neka vas prati sreća i junaštvo i neka vam je Bog na pomoći.

Pozdrav borcima i komandnom kadru, želim uspjeh do konačne pobjede!

KOMANDANT, general-potpukovnik Momir Talić, s.r.

Hvala generalu, on je kompetentan da da ocjenu brigade, generalovo povjerenje sigurno nećemo iznevjeriti.

Na Podsjelovu svakodnevne borbe, predaha nema, neprijatelj gotovo 24 časa granatira našu liniju odbrane, a i po dubini traži ciljeve. Svakodnevno imamo ranjenih boraca i pored brojnih problema oko organizacije odbrane uspjeli smo stabilizovati liniju odbrane. Najveći problemi su popuna brigade, manji broj novo mobilisanih boraca kvalitetom ne zadovoljava naše potrebe, teško nam je organizovati odmor boraca, svako puštanje na odmor je rizično, jer se umanjuje borbena gotovost jedinica. Prvi i treći bataljon solidno su organizovani i osjeti se dobar rad u komandi bataljona. Drugi bataljon vraća samopouzdanje, a mladi komandant ppor Popović Ranko postepeno se uvodi u posao i sigurno je da će biti dobar komandant. Pored mnogobrojnih problema koje rješavamo u hodu i prijatni trenuci za brigadu. Danas je 28.6.1995. godine, krsna slava VRS – Vidovdan, a mi smo na svečanosti u Bijeljini primili ratnu zastavu. Zastavu je primio ppor Sančanin Bogoljub, zamjenik komandanta 3. bataljon.

Ponovo konstatujemo neprekidne borbe, neprijatelj tuče artiljerijom, a sa manjim grupama kreće u napad. Rad izviđačkih grupa je neprekidan, od krajnjeg cilja muslimani ne odustaju. Obavještajni organ OG Doboj nas obavještava da se u  Zavidovićima pripremaju jedinice koje će učestvovati u b/d na Podsjelovu.

Oko 08,00 časova, 4.7.1995. godine u obilazak brigade dolazi general Kelečević. Zajedničko referisanje sa komandom brigade. Komandant Vlado u iscrpnom izlaganju, koje je trajalo oko dva i po časa, do detalja upoznaje generala o stanju u brigadi, kao i zadacima koje momentalno izvršavamo. Očigledno je general zadovoljan izloženim, a zatim se obratio komandi brigade da nas upozna sa stanjem: „U 1. korpusu takođe ima dosta problema, snage oko tri brigade su van zone odgovornosti korpusa, tako da nema teoretske mogućnosti ojačati jedinice na ozrenskom ratištu, koje zasigurno imaju dosta problema. Sarajevska ofanziva je teška, ali dobojska  bi mogla biti još teža. Rat će se sigurno riješiti na prostorima 1. KK. Vaša brigada je jedna od najboljih, najstabilnijih i najopremljenijih brigada. Malo je jedinica da poslije toliko gubitaka ostanu stabilne. Svima nam najteže pada što imate 48 boraca koji se vode kao nestali, za sada ništa ne možemo učiniti.“ Iz ovakvog izlaganja generala Kelečevića, došli smo do saznanja da se jedino možemo pouzdati u vlastite snage, te da se moramo maksimalno angažovati kako bi sačuvali borce i prostor koji nam je povjeren.

Poslije referisanja, general je obišao položaje 1. bataljona, razgovarao sa borcima i na kraju dao povoljne ocjene o stanju u brigadi. Za ne povjerovati je kako su muslimani svakodnevno aktivni, tuku nas artiljerijom, pješadijskom vatrom, izviđačke grupe su im aktivne, sve je to smišljeno da nas maksimalno iscrpe i psihički i fizički. Primjećujemo veliki broj vojnika koji dolaze u širi rejon Podsjelova u kolonama, očigledno je pripremaju se za ofanzivna dejstva. Naši rovovi su solidno popunjeni ali nemamo ni jednog borca u rezervi. Najslabije tačke su nam na spojevima na lijevom krilu sa PJP a na desnom krilu sa gostovićkim bataljonom. U ovom momentu, 7.7.1995. godine sa pridodatim nam jedinicama (pragisti, tenkisti, innjižerci i izviđačka četa OG 9) na Podsjelovu se nalazi 950 boraca. Da bi mogli obezbijediti bataljonsku i brigadnu rezervu i koliko-toliko solidan odmor, trebalo bi nam još oko 200 boraca. Da dobijemo pojačanje u ovom momentu, to je gotovo nemoguće jer nema ni jedne slobodne jedinice u OG i 9 1. KK iako smo dobili usmeno obećanje generala Kelečevića i generala Arsića da ćemo ubrzo dobiti pojačanje. Obavještajni podaci koje dobijamo od OG 9 ni najmanje nisu ohrabrujući, svi su nagovještaja da se muslimani spremaju za novu ofanzivu, dovode nove snage, a pretpostavlja se da imaju i mudžahedine, koje koriste samo za ofanzivna dejstva. Naši izviđači takođe potvrđuju brojnost neprijateljskih vojnika.

Na liniji odbrane naše snage su u punoj pripravnosti, jer podaci koje imamo nagovještavaju siguran napad na pravcu naše brigade. Izvršili smo i procjenu, očekujemo napad na 1. i 3. bataljon, pravac kota 685 i Krčevine. Izvršili smo popunu municijom, obavili smo sve pripreme, zabrinjava nas jer nemamo rezervi osim voda izviđača i policije a to je nedovoljno. Gotovo smo sigurni da će nas sutra, 21.7.1995. godine, u jutarnjim satima napasti muslimani. Obavještavamo kompletnu liniju odbrane, maksimalna pripravnost,  svi smo na nogama, cijelu noć gotovo niko ne spava.

Napad neprijatelja 21.7.1995.

Kao što smo i očekivali, 21.7.1995. godine već u 02,15 časova uočeni su pokreti pješadije u rejonu 3. bataljona – rejon Krčevine. Tučemo sa MB 120 mm zaprečnu vatru a i MB 82 mm 3. bataljona takođe. Muslimani počinju sa napadom u 04,10 časova na 1. bataljon i to sa čela bivši IKM bataljona – tt 685.

Napad veoma snažan. Tuku rovove na lijevom krilu brigade 1. bataljona raketnim projektilima, odmah je pogođen rov u kome su bili Bunić Miroslav, Popović Sretko, Mireckej Ivica, Tambur Božo i Milanković Slaviša, svi borci iz ovog rova poslije pješadijskog napada – poginuli su. U sljedećem rovu poginuli su Radonjić Grujo, Sibinčić Nedeljlko, Kuzmanović Predrag, a ranjeni su Mičić Goran, Kostrešević Nedeljko i Gajić Miladin. Niko ne odstupa, borci prihvataju borbu. U žestokoj borbi ginu Štikić Milorad, Božičić Slavko i Čupeljić Branislav, a teže je ranjen Dakić Radoje. U istom momentu, neprijatelj otvara prolaz kroz liniju odbrane i prodire u dubinu. Ispod kote 685, na platou koga su branili izviđači  OG 9, niko ne prihvata borbu i izvlače se prema selu Borovci, bez ijednog povrijeđenog borca. Na spoju 1. i 2. bataljona žestoka borba gdje život gube Mitrović Momir, Milić Slobodan, Simić Vlado i komandir voda Budak Slavko. Oko 10 boraca teže je i lakše ranjeno. Vodovi vodnika Budak Slavka i Pajić Miloša pružali su snažan otpor do 05,15 časova, kada se sa svojim vodom morao povući Pajić Miloš. U ovoj borbi sredstva podrške izuzetno dobro su radila, ali u jednom momentu kada više nisu mogli pružati otpor, posada tenka napušta tenk koji kasnije pada u ruke neprijatelju

Treba napomenuti da ispred prednjeg kraja 1. bataljona je bilo urađeno minsko polje minama koje su u toku napada muslimana veoma često aktivirane, te mine nisu uspjele zadržati napad muslimana.

Uspjeli smo aktivirati i nekoliko „fugasa“ koje su bile napravljene. Muslimanski fanatici trpe gubitke i napadaju dalje. Na spoju 1. i 2. bataljona na lijevom krilu 2. bataljona, borci su se hrabro borili i u ovoj borbi poginuli su Pezerović Zdravko, Vukadinović Budimir, Rakić Radenko, Pančić Božidar, neprijatelj je probio liniju odbrane i uputio se prema pekari Čevaljuša. Žestok napad nije se mogao izdržati, po naređenju komandanta Vlade 1. bataljon izvlači se na rezervni položaj s. Memići – Mramor i organizuje odbranu.

Minobacači 2.lpb na Ozrenu

Protivoklopni vod 2.lpb

Treći bataljon prvi je počeo sa borbenim dejstvima, zaprečnom vatrom. Napadnuta je kota 551 i 599 ali preko kote 576 – Platoa neprijatelj prolazi na mjestu gdje su bili izviđači OG 9 i brzo stižu iza leđa komandi 3. bataljona u Kestenu. Zamjenik komandanta 3.lpb Sančanin Bogoljub dobro kontroliše situacije, izvlači komandu bataljona na rezervni položaj. Situacija teška za bilo kako organizovati i pružiti snažniji otpor. Kapetan Živković, komandir 1. pješadijske čete, uspijeva da se kote 599 iza neprijateljskih leđa izvuče četu na rezervni položaj. U Kestenu u sanitetu bili su dr Šikanić Branko i tehničari Trivičević Velibor i Knežević Miroslav, koji se nisu uspjeli izvući iz okruženja. U ovoj krvavoj borbi, veći broj boraca je poginuo. Znamo da su neki od njih zarobljeni. Do večernjih časova uspjeli smo formirati kakvu-takvu liniju odbrane. U toku borbenih dejstava u pomoć nam pristiže 18 boraca 1. ozrenske lake brigade a u večernjim časovima još dva voda 1. ozrenske brigade.

Da su borbe bile teške govore i izjave pripadnika 3.lpb i dostavljen izvještaj komandi brigade o borbama u rejonu odbrane 3.lpb:

U izvještaju komande 3.lpb s.Borovci o napadu neprijatelja na rejon odbrane bataljona, dana 21.7.1995. godine, dostavljeno komandi  brigade kaže se:

„Petak 21.7.1995. godine oko 1.25 časova uočeno je približavanje neprijateljskih snaga položajima duž čitave linije rejona odbrane  bataljona. Odmah po uočavanju neprijateljskih aktivnosti sva vojska je stavljena u stepen prve borbene gotovosti.

Minobacačima su dejstvovali zaprečnom vatrom po uočenim ciljevima. Odmah je obaviješten lijevi i desni susjed o pripremi neprijateljskih aktivnosti za izvođenje napada na rejon odbrane bataljona, zatim je obaviještena komanda brigade i ujedno je tražena pomoć u ljudstvu.

U 4.10 časova počeo je napad neprijatelja na tt 685 i 1.lpb. Odmah poslije pada tt 685 i ulaska neprijatelja u s.Gorjani, otpočeo je žestok napad na položaje 3.lpb sa ciljem da stavi u okruženje. Pravac napada neprijatelja bio je Skradinska kosa -k. 571 – Markovića vis s jedne strane, s druge strane, južno, tt 551 – s.Kesten – Rudenjak. Pošto je neprijatelj počeo sa zaposjedanjem rezervnih položaja, prije nego što su jedinice 3.lpb bile primorani da se povuku na rezervne položaje zbog opasnosti da cijela jedinica padne u okruženje, naređeno je povlačenje na rezervne položaje.

Pošto je neprijatelj zauzeo rezervne položaje prije boraca 3.lpb i u borbi zarobio veći broj boraca bataljona u povlačenju,  ostali pripadnici jedinice primorani su da se probijaju prema s.Borovci, gdje je na tim položajima formirana linija odbrane:  Jasike – Ravne- Kvrge, gdje je uspostavljena linija odbrane  i zaustavljen dalji prodor neprijatelja.

U rejonu Jasika ubijen je jedan mudžahedin  koji je izviđao teren za dalje napredovanje neprijatelja. Zbog munjevite i jakog napada neprijatelja  i brzog napredovanja od s.Gorjana preko Skradinske kose prema koti 571. i Markovića visa s jedne strane i od tt. 551 prema s.Kestenu i Rudenjaku, najveći dio snaga bataljona koje su nestali, pale su u ruke neprijatelja prilikom povlačenja. Tom prilikom nestalo je 34 boraca. Zarobljen je broving, mb60mm, motorno vozilo TAM 110, sredstva veze, naoružanje od nestalih boraca, oružje u rezervi i veću količinu municije različitog kalibra, kao i bataljonski sanitet sa opremom i lijekovima.

Dolaskom u s.Borovce, prilikom probijanja nije bilo rezervnih snaga koje su bile smještene u rejonu Jasike, osim izviđača Srbačke lpbr koji su došli u pomoć.

Izviđači iz TG Ozren koji su bili na položaju „platoa“ su prije dolaska pripadnika bataljona u rejon Jasike, povukli sa položaja bez ijednog poginulog ili ranjenog pripadnika, posjedali u vozila koja su bila kod saniteta ozlpbr  u s.Borovci i otišli prema Kvrgama.

Zbog velikog broja nestalih 34 pripadnika bataljona, izvučenih poginulih boraca i 38 povrijeđenih i ranjenih boraca, naglo je pao moral za borbu pripadnika bataljona i uz veliko angažovanje komande bataljona i komandi pješadijskih četa, jedva se održavaju položaji, ali je neprijatelj ipak zaustavljen u svom daljem napredovanju.“

Prema izjavi pomoćnika komandanta 3.lp bataljona za pozadinu u vezi napada neprijatelja i pada linije odbrane 3.lpb dana 21.7.1995. godine :

Petak, 01.30 časova uočeno je približavanje neprijateljskih snage na cijeloj liniji z,/0 3. bataljona. Istog momenta zamjenik komandanta bataljona izdao je naređenje o punoj b/g što de i učinjeno od strane pješadijskih četa te de istog momenta data naredba vodu MB 82 mm da počne sa zaprečnom vatrom i to duž čitave linije. MB su odmah počeli se dejstvom i u vrlo kratkom periodu ispaljeno je oko 350 mina. Tada de došlo do smirivanja da bi ponovo oko 04.10 časova. došlo do velikog napada od strane neprijatelja uz artiljerijsku podršku.               Naš bataljon de takođe uzvratio MB dejstvima de bi nešto kasnije primjetili da su snage neprijatelja zaposjele naše rezervne položaje. Neposredno po tom obavještenju došlo do pada k.551 uz gubitke. Na istoj koti tog trenutka zamjenik komandanta izdaje naređenje o povlačenju što je i učinjeno.

Obzirom da je došlo do upada neprijatelja iza naših leđa prilikom povlačenja došlo je do zarobljavanja većeg broja naših boraca.

Borci su takvim saznanjem bili izgubili. moral, ali su savjesnošću većeg broda boraca, komandira i komandnog sastava uspjeli ponovo da uspostave liniju odbrane pravcem s.Borovci -Kvrge -Ravne i uspjeli da zaustave dalje napredovanje neprijatelja. U ovim dejstvima izgubljeno je više MTS i opreme.“

Prema izjavi referenta opštih poslova u komandi 3.lpb u vezi napada neprijatelja i pada linije odbrane 3.lpb dana 21.7.1995. godine

„Oko 01, 30 časova borci sa linije odbrane 3. pješadijske  čete su komandi bataljona da su primijetili privlačenje neprijatelja našim rovovima na cijeloj liniji odbrane treće čete. Komanda bataljona obavijestila je komandu brigade i lijevog susjeda – PJP MUP-a-plavce i vod mb 3. bataljona. Od oko 02.00 časova počeli su da dejstvuju  naši mb uz navođenje boraca sa linije. Vod mb dejstvovao je sve do iza 04.00 časova kada je pala linija odbrane treće čete. Od jakog neprijateljskog pješadijskog  napada pala je linija odbrane 3.pč kao i linija odbrane lijevog susjeda. Zatim,  neprijatelj napada i 1.pč 3.lpb i izbija na plato IKM 1.lpb . Naređeno je povlače bataljona. Desni susjed bataljona „mušcevi” izviđači OG, nisu otvori otvorili vatru i prihvatili borbu. Na pojedinim dijelovima rezervnih položaja neprijatelj de već bio zaposjeo neke rovove, tako da nova linija nije mogla  biti zaposjednuta snagama bataljona na rezervnim položajima. Pripadnici 1. pč  i dio boraca 3.pč prošli su kroz mjestimično zaposjednute rezervne položaje i povukli se prema našim mb i sanitetu u Borovcima. .

Dio boraca 3. pč koji je viđen u povlačenju nije îzbio na rezervne položaje i vode se kao nestali. Uspostavljena je nova linija odbrane u Borovcima prema IKM. 1.lpb i Markovića visu.Oko 17.00 časova neprijatelj je napao, i pri ovom napadu ubili smo jednog mudžahedina. Do večeri uspjeli smo uspostaviti novu liniju odbrane.                                                                                                        U ovom napadu neprijatelj je upotrijebio jake pješadijske snage potpomognute jakom artiljerijskom vatrom sa ispaljenim velikim brojem granata iz svih oružja i oruđa ( RB, ose, zolje i dr)upotrebom upaljača tako da su granate aktivirale iznad rovova,  izgledalo je „kao da gori nebo”. U momentu kada su zauzimali našu liniju mudžahedini su klicali „alahu uekber“ sve je ličilo kao u filmu.“

Prema izjavi vodnika komandira pratećeg voda u vezi napada neprijatelja i pada linije odbrane 3.lpb dana 21.7.1995. godine

Dana 21.07.1995. godine u r/o jedinice 1.pč u 01.20 časova primijetili smo pokrete neprijateljskih snaga prema našoj 1 liniji odbrane. O pokretu neprijatelja smo obavijestili višu komandu. Oko 01.30 časova počeli su tuku naši MB sa zaprečnim vatrom, a borbena gotovost je dignuta na najviši stepen. Snažan napad neprijatelja je izveden oko 04,00 časova.  Neprijatelj je bio toliko jak da do tada nismo vidjeli toliku silu koja je krenula na nas, a u ratu sam od 1992.godine. Borba je trajala sve do 04.40 časova kada je naređeno povlačenje na rezervne položaje, jer je neprijatelj potisnuo našeg, desnog susjeda te smo ostali u okruženju.

Zbog jake vatre neprijatelja morali smo se povlačiti a dio MTS nismo stigli povući. Probijajući se između neprijatelja izvlačili smo se na rezervni položaj tako je šest naših saboraca ostalo u okruženju a nije im se moglo pomoći zbog jake neprijateljske vatre.

Naša rezervna linija već je bila zaposjednuta od strane neprijatelja tako da smo se morali povlačiti dalje prema s.Borovcima, tu su nas čekali izviđači Srbačke brigade koji su nam pritekli u pomoć i istog dana smo uspostavili novu liniju. Poslije podne oko 16.00 časova ponovo nas je napala grupa mudžahedina i tada smo uspjeli da ubijemo jednoga.

Prema izjavi pripadnika 1. pješadijske čete u vezi napada neprijatelja i pada linije odbrane 3.lpb dana 21.7.1995. godine

Noću poslije jedan sat dana  21.07. 1995. godine na liniji odbrane 1.čete 3.bateljona osjetili smo pokret neprijatelja koji su nam govorili da će biti opšti napad na našu liniju. O istom smo obavijestili preko našeg komandira voda višu komandu koda je poslije 01.15 časova da minobacačima održava zaprečnu vatru. Komandir čete de naredio punu borbenu gotovost te smo svi bili u rovovima. Nešto pride četiri sata čuli smo žestoke napade na našeg lijevog i desnog susjeda. Očekivali smo svaki tren da će nas napasti što su i učinili u opštem napadu (oko četiri i deset časova). Spremno smo ih dočekali, prihvatili borbu ali njihovi  pješadijski napadi bili su strašno masovni.                                                                                                                                Zbog njihove masovnosti i probijanja linije na desnom krilu kao i pada kote na lijevom krilu naređeno nam je od strane komandanta bataljona povlačenje na drugu liniju odbrane. Tada su nam veze popucale a ujedno i odsječeni od naše naše komande jedinice. Povlačenje smo obavili disciplinovano i održavajući neprijatelja vatrom. Tada smo shvatili da smo u okruženju, ali panike nije bilo. Izvukli smo se na drugu liniju ali nas je neprijatelj udario sa bokova zbog čega smo bili primorani povući se na novu liniju u mjestu Borovci. Tu smo sredili liniju. Zbor jake vatre neprijatelja na prvoj liniji dio MTS nismo mogli izvući. Imali smo nešto ranjenih saboraca, ali smo saznali da nam nedostaju  sedmorica boraca koji su vjerovatno u toku povlačenja ostali zarobljeni.

Prema izjavi vodnika komandira minobacačkog voda 3.lpb u vezi napada neprijatelja i pada linije odbrane 3.lpb dana 21.7.1995. godine

Dana 21.07.1995. godine oko 01.30 časova javljeno je iz komande bataljona  da je uočeno približavanje neprijatelja na liniji zone odgovornosti 3. bataljona. Tražena je podrška MB 82 mm i zaprečne vatre na pravcima Gaja, kote 551, Visa i tt 551. Podrška  MB je počela oko 01.30 časova i dejstvovala do naredbe od komandanta bataljona za povlačenje, a ta naredba je došla oko 04.30 časova. Povlačenje na rezervne položaje jer smo trpili jaku artiljerijsku vatru. Ispaljeno je oko 500 mina 82 mm i došlo je do pregrijavanja  cijevi minobacača i jedna je cijev izbačena iz stroja. Povlačenje je počelo kada je pješadija neprijatelja  zauzela IKM 1.bataljona tj. naše desno krilo i Markovića vis. Naše lijevo krilo trpelo je vatru pješadijsku i artiljerijsku kao i vatru iz brovinga. U tom vremenu počele je pješadija probijati rezervnu linju i pristizali na MB položaje i tada je neprijatelj dejstvovao sa naših rezervnih položaja. Naša pješadija je zauzela novu rezervnu liniju na pravcima Borovci – Kvrge -Ravne. Kada se vod MB povukao na novi rezervni položaj Kamen, tj. G.Brijesnica i odatle smo dalje davali podršku pješadiji 3.bataljona. Istog dana  uspostavljamo novu liniju, a drugog dana linije  se  pomjerena nešto naprijed.

Prema izjavi pripadnika 2.voda 3.pješadijske čete 3.lpb u vezi napada neprijatelja i pada linije odbrane 3.lpb dana 21.7.1995. godine

U noći između 20. i 21.07.1995 godine negdje iza ponoći primijetili smo privlačenje neprijatelja u zoni odgovornosti drugog voda. Odmah ubrzo počeli su da rade naši minobacači ali neprijatelj nije odustao od prilaženja našim rovovima. Negdje poslije jedan sat iza ponoći dobili smo obavještenje da se očekuje jak neprijateljski napad mada smo mi već bili svjesni toga pošto je dan prije bila napadnuta 4. ozrenska lpbr. Neprijateljski napad je počeo negdje poslije 04.00 časova,

Neposredno poslije șlabijeg pješadijskog napada uslijedila je jaka detonacija (valjda od tenka) gdje je Mlađan Marković poginuo a Živko Grujić ranjen u glavu  iznad lijevog oka. Bez povrede smo bili poslije te detonacije, ja. i Milanko Mitrić, komandir voda,  dok Topić Bogoljuba vidio na rovu..

Potom je uslijedila pješadijska vatra po tranšeju kojom smo se morali povući, jer turci su već bili na kraju tranšeje našeg rova, mada je Milanko rekao da bježim kako znam jer turci su već tu na rovu. Odmah zatim bacio sam bombu i potrčao tranšeom, na izlazu iz tranšeje uslijedila de ponovo jaka detonacija gdje sam osjetio veliku toplotu i vidio sam crvenu svjetlost. Poslije toga našao sam se kod susjednog rova, ali ne znam kako. Po priči ljudi iz rova njima sam došao sa turske strane. Tada sam Stevi Suvajcu dao pušku da popravi jer nisam mogao da stavim okvir municije a nisam znao da je na pušci otkinut dio kundaka i valjda jos neki dijelovi. Odmah potom sam primijetio da na  opasaču nedostaje pištolj i dio futrole.

Sa tim ljudima iz rova sišao  sam do kuće u kojoj je bila naša pozadina, a u blizini je i komanda bataljona. Odatle smo odmah krenuli prema rezervnim položajima jer turci su nam bili za petama, U šumi ispod rezervnih položaja san se onesvijestio od tada se samo povremeno sjećam nekih elemenata do bolnice u Tumarama.

Prema izjavi komandira 2. voda 3.pješadijske čete 3.lpb u vezi napada neprijatelja i pada linije odbrane 3.lpb dana 21.7.1995. godine

Dana 20.07.1995. godine od komande smo dobili informaciju da je tog dana napadnuta 4.ozrenska brigada i po pokretu neprijatelja primjetili smo da se sprema napad većih razmjera i na položaje naše jedinice. Što se u noći sa 20. na 21.07.1995. godine i dogodilo tj. mi smo komandi javili da se balije privlače negdje oko 01.30 časova kada smo ih i uočili.

Nakon našeg javljanja višoj komandi usledilo je odmah dejstvo naših MB sa zaprečnom vatrom. Pošto se napad očekivao vojska je bila pod punom borbenom spremom u šta sam se uvjerio obilazeći rovove svoga voda. Negdje oko 04.15 časova uslijedio de jak pješadijski napad. Borbu smo prihvatili ali u prvi mah se moglo uočititi da neprijatelj udara sa veoma jakim snagama. Gledajući sa mog položaja prema položaju 3.voda saznao sam da su balije       ušle tj. da su pala dva rova 3.voda.                                                                                                                                        Pokušali smo da pomognemo tim ljudima iz tih rovova gdje je bilo ranjenih. Otpor smo pružili do 04.40 časova kada je uslijedila naredba za povlačenje jer je neprijatelj bio daleko nadmoćniji i potisnuo naše lijevo krilo tako da je do presijecanja puta Kesten prema Vozući te smo u toj situaciji ostali  u okruženju.                                                                                                                   Povlačenje je bilo veoma teško balije su bile na našem IKM a imali smo dosta ranjenih saboraca i trpeli smo veoma jaku vatru. Povlačeći se prema rezervnim položajima zadobio sam prostrelnu ranu lijeve nadkoljenice, tad su balije već  bila na našim rezervnim položajima te nismo mogli tu da formiramo liniju. Odatle smo bili prinuđeni da se pod jakom neprijateljskom vatrom povučemo nekih 200—300 metara prema s. Borovci. Tu su nam u pomoć priskočili izviđači srbačke brigade. Isti dan je formirana nova linija gdje smo ponovo bili napadnuti od starane mudžahedina i odbili napad te jednog njihóvog mudžahedina izvukli na našu stranu. Kada smo konsolidovali liniju došli smo do saznanja da je jedan dio saboraca iz čete nije uspio izvući. Zbog jake neprijateljske vatre te presijecanja komunikacije nismo bili u mogućnosti da izvučemo jedan dio MTS. Zahvaljujući nadljudskim naporima naših bóraca i požrtvovanja i odlučnosti naše komande uspjeli tu održati liniju sve do našeg odlaska sa tog terena.

Prema izjavi kapetana komandira 1.pješadijske čete 3.lpb u vezi napada neprijatelja i pada linije odbrane 3.lpb dana 21.7.1995. godine

Komandir sam 1.čete u 3. pješadijskom bataljonu od maja 1995 godine, po činu sam kapetan. Zonu odgovornosti Lake pješadijske brigade Prnjavor poznajem od decembra 1994. godine a zonu odgovornosti 3. bataljona na Podsijelovu takođe dobro poznajem, a sve procjene korištene su što bolje učvršćivanjem zone odgovornosti našeg bataljona. Neprijatelj je u svodim pohod ima na srpsku zemlju na Ozrenu često atakovao upravo na z/o našeg bataljona. 27. maja. 1995 godine naš 3. bataljon je čvrstom odbranom i sadejstvom artiljerije i pješadije, posebno MB i mudrim komandovanjem komandanta bataljona odbijao sve atake i namjere neprijatelja. Neprijatelj nije posustao , nego je pojačavao svoje jedinice sa ljudstvom i tehnikom i spremao odlučujući napad na naše položaje. Svi obavještajni  podaci govorili su o tim namjerama. Tako je 21.07.1995. godine nešto poslije 01.00 časova , uvodio jake snage ojačane mudžahedinima na pravcima naših i moje jedinice.  S obzirom da. sam bio na prvoj  liniji odmah smo digli b/ g na najviši stepen a komandant bataljona je oko 01.30 časova počeo sa zaprečnom vatrom minobacačima. Međutin, neprijâtelj nije odustajao neqo je jake pješadijske snage uveo na našu liniju. Nešto poslije 03.30 časova čuli smo pješadijsku borbu lijevo i desnó od moje jedinice,  Moran reći da șu moji borci veoma prekaljeni, nisu bili. u panici, već smo spremno dočekali.i pješadijski napad i na našu liniju, što je i uslijedilo od 04.00 – 04.10 časova. Borba je žestoka, pucalo se svim i svačim, ali nismo uzmicali, oko 04.30 časove čuo sam se sa komandantom bataljona koji mi je naredio pripremu za povlačenje na drugu liniju odbrane jer su probijene linije na spoju lijevog i desnog susjeda. mada sam ostao bez žične i drugih veza. Dijelovi moje jedinice na. desnom krilu već su se samostalno povlačili zbog napredovanja neprijatelja. Izbora nije bilo i donio sam odluku o povlačenju sa održavanjem vatre prema neprijatelju. Dio MTS smo uspjeli izvući ali jedan dio je ostao.  Prilikom povlačenja shvatio sam da smo  u okruženju te sam  primijenio taktiku mirnog izvlačenja bez borbe sve do druge linije odbrane.  Imao sam jednog ranjenog kojeg smo izvukli ali disciplina saboraca oko 40 bila je na visini.  Oko 05.00 časova izbili smo na  drugu liniju ali je nismo uspjeli zaposjesti   jer je neprijatelj već izašao na bokove druge linije, počeli su nas tući pješadijskim naoružanjem. Kratki dogovor mene i komandanta na drugoj liniji da se povlačimo dalje jer je neprijatelj bio masovan i jak „nevjerovatni fanatici“ Tako sam sa svojim borcima morao dalje prema Borovcima uz prednja i bočna osiguranja. Bilo je i panike ali se nije bjez glavom obzira. U Borovcima su nam u pomoć pritekli izviđači srbačke brigade i postavili odbranu odnosno odstupnicu de bih mogli postaviti novu liniju, što smo i uspjeli.                                                                                                                Borce poljuljanog morala, punog straha i panike uspio sam sa komandirima  vodova skupiti i postaviti liniju odbrane na potezu Jasike -Ravne – Kvrge.  Istog dana iza podneva grupa mudžehedina nas je napala te smo i tako uzdrmani uspje1i uzvratiti vatru i ubiti jednog mudžahedina. Predveče su nam stizala pomoć iz drugih jedinica sa Ozrena.  Moram reći da prilikom skupljanja podataka o svojoj jedinici toga dana da mi  jedan dio boraca nije izašao ni na drugu liniju ali, nažalost ni na prvu liniju. Moram nažalost konstatovati da  u toku povlačenja ne dragu liniju nije izašlo šest mojih boraca te da je jedan boraca nađen na rezervnom položaju. Istaći moram da su moji saborci ali i svi ostali pripadnici naše brigade opredjeljeni da možemo izgubiti  liniju ali ne i Ozren što smo i ostvarili sve dok nas nisu povukli sa Ozrena iako smo išli u kontranapad.

Položaji u zoni odgovornosti brigade bili postavljeni prema brdskom terenu na Podcijelovu

 

 

Pogled na južno krilo zone odgovornosti lpbr

Epilog

Najteži i najtragičniji dan za našu brigadu od njenog formiranja. Preciznih izvještaja još uvijek nemamo. Sve poginule i nestale vodimo kao nestale, a takvih je 57, 90 boraca je teže i lakše ranjeno, podaci nisu konačni. U večernjim časovima stanje je donekle stabilizovano, ali izuzetno je teško. Treći bataljon na određen način odsječen od brigade. Znamo pouzdano da nisu u okruženju i oni su uspjeli da se organizuju i formiraju privremenu liniju odbrane.

Sljedeći dan, 22.7., muslimani ne napadaju, ali uočavamo da se utvrđuju i aktivno izviđaju.

Naša novoformirana linija odbrane totalno neuređena, borci su na njivama i pod bukvama, ostali smo bez alata, ćebadi, porcija za hranu, ne kuva se, borci dobijaju suve obroke. Bitno je da panike uopšte nema. Prvi i treći bataljon psihički stabilniji, u 2. bataljonu stanje nešto teže ali zadovoljavajuće poslije žestokih borbi. Treći bataljon traži da se izvuče na odmor, k-dant nije odobrio.

U pomoć nam pristižu jedinice manjeg formacijskog sastava sa kojima je teže komandovati ipak ofanziva je zaustavljena.

Oko 21 sat 22.07.95. stiže general Kelečević – referisanje, ne osuđuje nas na poraz, izgubili smo borbu od daleko nadmoćnijeg neprijatelja, odaje puno priznanje za herojsko držanje boraca. U daljim aktivnostima planira se dovođenje svježih snaga i pokušaj da se vrate izgubljeni položaji, jer sadašnji položaji koje držimo su izuzetno tehnički nepovoljni.

U Prnjavoru porodice opsjedaju komandu, nemamo novih saznanja i dalje 57 boraca vodimo kao nestale.

Treći dan po ofanzivi Muslimani i dalje granatiraju naše položaje, uzvraćamo im, nadamo im mira i pored svega što smo doživjeli žestoko se borimo. Moral boraca ne zadovoljava ili bolje rečeno u brigadi smo uvijek imali viši borbeni moral nego sada. Iz obruča uspio se izvući Dušanić Siniša od koga dobijamo podatke da se Muslimani utvrđuju i čekaju novo pojačanje za napad.

U Tumarama na IKM 1. KK kod generala Talića na referisanju komandant Brigade Vlado te komandanti bataljona Tubak Brane, Popović Ranko, Blagojević Vlado i Šikarac Miro. General prihvata činjenično stanje i obećava izvlačenje brigade na kraći odmor i određivanje novog ratišta ali tek onda kada se stvore povoljni uslovi.

U komandi brigade u Prnjavoru održan sastanak sa porodicama i saopštena imena nestalih boraca.

Borbe se nastavljaju. Neprijatelj nas neprekidno granatira. Uspjeli smo uraditi nešto rovova, organizujemo odbranu i život, 25.07.95. godine. Na Podsjelovo dolazi 14. Srpska brigada, s komandantom ppuk Barašaninom. Ova brigada trebala bi vratiti izgubljene položaje  i preuzeti liniju odbrane od naše brigade.

Obavještajni podaci koje dobijamo upozoravaju da je izvučen dio snaga sa sarajevskog ratišta i upućen prema Ozrenu, kada će biti upotrijebljeni i na kom pravcu nemamo podataka.  Sigurno je jedno da žele eksploatisati uspjeh i nastaviti akciju prema Vozućoj.

Redovno i pravovremeno smo upozoravali da na širem prostoru Muslimani koncentrišu snage i da uspjeh na Podsjelovu znači gotovo sigurno spajanje sa Vijencem i otvaranje puta Zavidovići – Tuzla, a naša jedinica, srbačka, PJP i 4. Ozrenska lako mogu doći u okruženje sa ogromnim gubicima i ljudstvu i tehnici.

Na ovim položajima ne možemo opstati, izuzetno nepovoljan taktički položaj, neprijatelj ima mogućnost daljeg napredovanja. Došli smo do saznanja da su muslimanske elitne jedinice zajedno sa jedinicom El Mudžahedin napustile Podsjelovo i da su sada na položajima jedinice slabijeg kvaliteta.

Borbe za izgubljene položaje

Odlučili smo da moramo vratiti izgubljene položaje. U ofanzivnim akcijama treba da učestvuju 14. Srpska brigada /čete iz Mrkonjića, čete iz Teslića, četa iz 16. Mt. br. I četa 1.OkBr/, CSB, te naše udarne jedinice izviđači, policija  i “Vukovi”. Zadatak naših bataljona je da iskoriste uspjeh udarnih jedinica i posjedne zauzete položaje.

Po planu napada raspoređeni su članovi brigade: komandant brigade na težištu dejstava 1. i 2.pb, a NŠ na KM srbačke pješadijske brigade i 3.pb Sinhronizovanim napadima po upadu BG specijalne policije MUP-a Doboj (Palestine) i ič OG_9 Doboj (Mušac) u rejon tt.685 otpočelo je vraćanje linije i borba 1.i 2.pb

Planiran napad uz prethodno obavljene sve predradnje je 27.7.1995. godine u 04.00 časova. Izviđači, policija i “Vukovi” podilaze cijelu noć, sa zakašnjenjem napad izveden u 06.00 s prema koti 685, raniji položaj 1. bataljona. Muslimani pružaju žestok otpor, naša podrška radi izvanredno, MB120 mm, PRAG-e, trocijevci, borci se izvanredno drže, iz rovova su potisnuti Muslimani. Sve je kao na filmskoj traci, niko ne griješi, kompletna linija 1. bataljona vraćena je, ušli smo u svoje rovove. Drugi bataljon s k-dantom Popom na čelu i 30-ak boraca radi pekaru i selo Čevaljuše, Muslimani pale Čevaljušu i bježe.

Pridodata 14. srpska brigada sporo se uvodi, kao da oklijeva, još su u dubini sela Nenići. Muslimani tuku u dubinu i tu gine nekoliko boraca 14. brigade. Potpukovnik Barašanin im naređuje da se prilijepe uz Muslimane kako bi izbili artiljerijsku vatru.

Na našem lijevom krilu je Palestina sa CSB-om, odlično rade, saradnja sa našim borcima odlična, dobro su napredovali, ali imaju ranjenih i poginulih, malo zastajemo, još se ne može prema koti 706 iako osjetimo da su Muslimani razbijeni. Treći bataljon i Srpska brigada dobro rade, imali su uspjeha.

U ovoj borbi brigada je imala ranjenih i jedan borac je poginuo. Najveći uspjeh u svemu ovome je što je brigada vratila samopouzdanje, vraćeni su položaji 1. i 2. bataljona koje smo izgubili 21.07.95. godine, a  u tranšejima do kojih smo ponovo došli pronađena su tijela 12 naših poginulih boraca. U ovoj borbi ostalo je 16 tijela Muslimana. Do kasnih večernjih sati Muslimani žestoko artiljerijom tuku naše položaje, lakše su ranjeni. Zamjenik komandanta1. bataljona Siniša Modić, bezbjednjak Davidović Branko – Švabo te vojni policajci Đumić, Golub, Galcijan, Ljušo i Žile.

Još jedan težak i krvav dan na Ozrenu, ali ispunjeni smo ponosom  jer smo izvukli tijela naših boraca koji su se hrabro borili samo prije šest dana.

Sada mi ne mirujemo. 29.07.95. godine planiran napad na kotu 706.

Formirane su udarne grupe, zamjenik komandanta 3. bataljona Sančanin vodi 22 borca, “Vukove” vodi Lukić – 20 boraca, 40 boraca iz Srpske brigade i četa 16. brigade. Akcijom komanduje ppuk. Barašanin. U napadu učestvuje i NS sa pratnjom uz upotrebu eksplozivne naprave (na čamcu) ispaljenu na k.706

Sve je dobro isplanirano ali su ih Muslimani otkrili u podilaženju i poklopili minobacačkom vatrom, 3 borca 16. brigade poginula su, a bilo je i ranjenih, nismo mogli dalje, morali smo se povući. Uzimanje kote 706 ostaje za neko bolje vrijeme.

Na osnovu dobijenih podataka od OG-9 napad na našu brigadu 21.7.1995. godine izvele su elitne Muslimanske jedinice : 7.muslimanska, “Garava”, “Crni Labudovi” te oko 300 pripadnika jedinice El Mudžahedin. Ovim snagama teško se bilo suprostaviti, hrabro smo se borili, ali smo ipak morali zaposjesti rezervne položaje.

Poginuli pripadnik odreda El mudžahedin

 

 

 

 

Za posljednja dva mjeseca, gotovo svakodnevno smo vodili borbu sa neprijateljem, brigada je imala značajne gubitke, moramo priznati da smo dobro uzdrmani.

PREGLED GUBITAKA OD 27.5.1995.[6] DO 30.7.1995. GODINE

 

Dužnost Poginuli Nestali Ranjeni
Zamjenik komandanta bataljona 2
Pomoćnici komandanta bataljona 2
Komandiri i zamjenici komandira četa 1 3
Komandiri vodova 1 2 8
Komandiri odjeljenja 3 2
Podoficiri bez dužnosti 3 2
Vojnika 29 83 176
Svega 31   91  195

Na osnovu tabelarnog pregleda jasno je vidljivo da je Brigada sa posljednja 2 mjeseca izgubila 317 boraca, skoro 1 bataljon.

Zahvaljujući upornom radu, postepeno izlazimo iz krize i sigurno je da ćemo ponovo biti ona prava brigada na koju može računati  1. KK i VRS.

Uspostavljena je nova linija odbrane, 14. Srpska brigada posjeda položaje 1. bataljona kota 685 a 1. i 2. bataljon organizuju odbranu Čevaljuše i Nikolinog Brda, u rezervi je 3. bataljon. Sada imamo i brigadnu rezervu i osjećamo se sigurnijim. “Vukovi” su izvučeni na odmor u Prnjavor, a iz bataljona puštamo na odmor manji broj boraca.

Na Ozrenu ostaje 2.pb sa NŠ do 6.9.1995. godine kada se smenjuje sa četom vučijačke brigade  u rejonu Nikolino brdo.  Već 10.9. otpočela je velika ofanziva ABiH sa svih strana i pada Vozuće i Ozrena do Tumara.

Uslijedilo je novo naređenje 1. KK, 1. prnjavorksa laka pbr. Upućuje se na novigradsko ratište, rejon odbrane Novi Grad – Kostajnica, na obali r. Une.

Brigada je na ozrenskom ratištu boravila od 18.06.1994. do 12.08.1995. godineBitka za Ozren. Za vremenski period od 14 mjeseci Brigada je imala velike i teške gubitke 489: 84 poginula, 80 teže ranjenih, 281 lakše ranjenih i 44 nestala pripadnika brigade[5].

Vidi izvještaj Operativnog tima Vlade RS na traženju nestalih pripadnika Prnjavorske lpbr na Podsijelovu.

OZRENSKI VIDICI

 

GLAS BORCA U 1. BATALJONU

 

 

GLAS BORCA U 2.BATALJONU

GLAS BORCA U 3.BATALJONU

 

GLAS BORCA OCJENA STANJA KOMANDANTA BRIGADE

 

GLAS BORCA U PRIDODATIM JEDINICAMA 1.KK  vod pionira i vod PRAG-a

 

Brigadni izviđači

Pozadinci 2.lpb

IKM lpbr

Brigadni sanitet

[1] snage ABiH sa Mudžahedinima, nakon uspješnog izviđanja našeg p/k, uz više pokušaja, prolazi kroz netučen i neminiran prostor između k.726 Humka – put za s.Tunjik i razvija se u dvije kolone, lijeva i vrši okruženje k.726 i dalje prema Šujancu, a desna kolona napada prema k.702. Dva dana prije napada izviđačko odjeljenje ABiH iz Zavidovića uspješno su poskidale minsko polje na spoju sa 1. i 2. bataljonom. Izjava dao komandir izviđača, poslije rata,  koji je neposredno učestvovao u akciji skidanja minskih polja i upadu u rovove 2. bataljona. Vidi šema rovova –polozaji 2.lpb 27.5.1995 u rejonu kote Hunke.

[2] NŠ oko 06.00 časova vezom izvještava komandu TG Ozren da je linija odbrane brigade na Podcijelovu probijena i traži hitnu pomoć u ljudstvu i municiji. Svo ljudstvo oko komande brigade u s. Nenići (NV, pripadnici voda vojne policije, komande stana upućuje u rejon tt. 685 radi zadržavanja daljnjeg prodora neprijatelja i dolaskom naših snaga uspostavlja prinudnu odbranu prema Čevaljuši i Putnikovom Brdu, odnosnu Šujancu,  od dijela snaga 2. pb. Dolaskom komandanta brigade, koji na licu mjesta dalje organizuje odbranu na dostignutoj liniji.

[3] zarobljen i jedan tenk T – 55 na k.706

[4] Isto, str, 43

[5] Isto, str.52-57

KARTE RKNSOzren_StogRKNS22.12.94-6.9.95RKNSsema95RKKBOzren_Vozuca

[6] Iz knjige Republika Srpska u Odbrambeno-otadžbinskom ratu, Republički centar, Banja Luka,2017. str.125 Poginulo je ili nestalo53 boraca iz 1.prnjavorske brigade, koja je bila prva na odbrambenom položaju.

Popovići

27.6.2021.

PARASTOS I POMEN POGINULIM PRIPADNICIMA VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE IZ MJESNE ZAJEDNICE POPOVIĆI – KULAŠI

Kod spomenika u blizini osnovne škole u Kulašima u 13.30 časova , organizovan je pomen, parastos i obilježavanje 22 godišnjice od otkrivanja spomenika  poginulim pripadnicima Vojske Republike Srpske iz mjesne zajednice Popovići- Kulaši, koji svoje živote položiše za Republiku Srpsku, za slobodu svojih porodica, za našu slobodu i slobodu ovih prostora.

 

23.6.2019.

PARASTOS I POMEN POGINULIM PRIPADNICIMA VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE IZ MJESNE ZAJEDNICE POPOVIĆI – KULAŠI

Kod spomenika u blizini osnovne škole u Kulašima u 12.00 časova , organizovan je pomen, parastos i obilježavanje 20 godišnjice od otkrivanja spomenika  poginulim pripadnicima Vojske Republike Srpske iz mjesne zajednice Popovići- Kulaši, koji svoje živote položiše za Republiku Srpsku, za slobodu svojih porodica, za našu slobodu i slobodu ovih prostora.

 

Otkrivanje spomenika izvršeno je 26.6.1999. godine,

Ugrađeno je 21 likova poginulih pripadnika Vojske Republike Srpske.

Poginuli, zaroblјeni, umrli pripadnici  ratnih jedinica Vojske Republike Srpske:

  1. VP 7519 Prnjavor  7  boraca
  2. VP 7127 Derventa  4  boraca
  3. VP 7013 Doboj  2  boraca
  4. VP 7007 Banja Luka 1  boraca
  5. VP 7322/17 Banja Luka  1  boraca
  6. VP 8840/77 Banja Luka  1  boraca
  7. VP 7312/9A Petrovo  1  boraca
  8. VP 7590 Sarajevo  1  boraca
  9. VP 7446 Drvar  1  boraca
  10. VP TO Okučani  1  boraca
  11. VP nepoznato  1    borac

Ukupno stradali i upisani na spomen obilјežje   21 borac – pripadnici RJ

  • 20 poginuli borci – RJ VRS
  • 1 poginuli borac – RJ TO Okučani

Način i okolnosti stradanja i mjesto sahrane:

  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  6 boraca

Sahranjeni: opština Prnjavor, MZ Popovići – sela Popovići ili Kulaši

  1. Zona borbenih dejstava, teško ranjeni, umrli u bolnici  1 borac

Sahranjeni: opština Prnjavor, MZ Popovići – sela Popovići ili Kulaši

  1. Zona borbenih dejstava, zaroblјeni, razmijenjeni kao poginuli borci VRS  3 borac

Sahranjeni: opština Prnjavor, MZ Popovići – sela Popovići ili Kulaši

  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  1 borac

Sahranjeni: opština Prnjavor, selo Kremna

  1. Van zone borbenih dejstava, poginuli  1 borac

Sahranjeni: opština Prnjavor, MZ Kremna

Saobraćaj, status porodice poginulog utvrđen kao uzročno posledična veza

  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  2 borca

Sahranjeni: opština Stanari, selo Osredak – mjesno groblјe sela Kulaši

  • Porodica jednog poginulog živi u selu Kulaši – domicilno stanovništvo
  • Porodica drugog poginulog živi u selu Kremna – kategorija izgjeglog stanovništva
  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  1 borac

Sahranjeni: opština Stanari, selo Bukovica Velika

  • Porodica živi u selu Kulaši – kategorija izbjeglog stanovništva
  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  2 borca

Sahranjeni: Federacija BiH

  • Jedan poginuli – opština Maglaj, groblјe Bočinja – kategorija izgjeglog stanovništva, porodica poslije izbjeglištva živjela u selu Kulaši, opština Prnjavor, odselila u Doboj
  • Drugi poginuli – opština Drvar, Šobića groblјe – kategorija izgjeglog stanovništva, porodica poslije izbjeglištva živjela u selu Kulaši, opština Prnjavor, odselili sa područja opštine Prnjavor
  1. Zona borbenih dejstava, teško ranjeni, umrli u bolnici  1 borac

Sahranjeni: Federacija BiH – opština Maglaj, groblјe Brusnica – kategorija izgjeglog stanovništva, porodica poslije izbjeglištva živjela u selu Kulaši, opština Prnjavor, odselila sa područja opštine Prnjavor

  1. Zona borbenih dejstava, teško ranjeni, od rana istog dana umrli  1 borac

Sahranjeni: Republika Hrvatska – kategorija izgjeglog stanovništva, poslije izbjeglištva živjela u selu Kulaši, opština Prnjavor,

  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  1 borac

Sahranjeni: Republika Hrvatska – kategorija izgjeglog stanovništva, poslije izbjeglištva živjela u selu Kulaši, opština Prnjavor

  1. Stradali, način i okolnosti nepoznato  1 borac

Porodica poslije izbjeglištva živjela u selu Kulaši, opština Prnjavor, odselili na područje opštine Doboj – supruga sa djecom

Raspoloživi osnovni podataka datih od porodice Mjesnoj BO. Nema korisnika prava na  opštini Prnjavor

Stradali:

  • Zona borbenih dejstava  19  boraca
  • Van zone borbenih dejstava  1   borac
  • Nepoznato  1   borac

Sahranjeni – grobna mjesta u:

  1. Opština Prnjavor  12  boraca

Groblјa Popovići i Kulaši   10  boraca

  • Zona borbenih dejstava  10 boraca

Groblјa Kremna    2   borca

  • Zona borbenih dejstava    1    borac
  • Van zone borbenih dejstava   1    borac
  1. Opština Stanari   3   borca

Groblјe Osredak (pripada i selu Kulaši)     2   borca

  • Zona borbenih dejstava    2    borca

Groblјe Velika Bukovica     1   borca

  • Zona borbenih dejstava    1    borac
  1. Federacija BiH     3   borca

Opština Maglaj    2   borca

Groblјe Bočinja       1    borac

  • Zona borbenih dejstava    1 borac

Groblјe Brusnica      1    borac

  • Zona borbenih dejstava    1 borac

Opština Drvar     1   borac

Šobića groblјe      1    borac

  • Zona borbenih dejstava   1 borac
  1. Republika Hrvatska    2   borca

Groblјa Hrvatska     2   borca

  • Zona borbenih dejstava    2    borca
  1. Nepoznato    1   borac

Groblјe nepoznato    1   borac

  • Zona ili van zone borbenih dejstava    1    borac   – nepoznato

Iz protokola predsjednika Mjesne Boračke organizacije

 ŠESTOTINA DVADESET ŠEST JUNAKA NARODA IZ OPŠTINE PRNјAVOR OTIŠLO I NISU SE VRATILI, NAŠIH JUNAKA KOJI SVOJE ŽIVOTE POLOŽIŠE ZA SLOBODU NA OVIM PROSTORIMA, ZA STVARANјE NAŠE REPUBLIKE SRPSKE.

U ZNAK SJEĆANјA NA NјIH I NјIHOVA DJELA ZAHVALIMO SE ZA UČINјENO, ODAJMO DUŽNU POČAST POGINULIM, NAŠOJ BRAĆI, RODBINI, KUMOVIMA, PRIJATELjIMA, KOMŠIJAMA, NAŠIM SABORCIMA, KOJI U ODBRAMBENO – OTADžBINSKOM RATU ZA BUDUĆNOST SVIH NAS, ZA SVOJU OTADžBINU POLOŽIŠE ŽIVOTE.

ZA SPAS SVOGA RODA, ZA SLOBODU, ZA REPUBLIKU SRPSKU ŽIVOTE SU POLOŽILI I OVDJE NA OVOM SPOMEN OBILjEŽJU UPISANI SU:

  1. ĆUĆIĆ BRANKO
  2. DRAGANIĆ MIROSLAV
  3. ŠPANIĆ JOVAN
  4. LAZAREVIĆ RANKO
  5. SIMIĆ MILENKO
  6. VUKADINOVIĆ MILE
  7. VUKADINOVIĆ VIDOMIR
  8. JOVIĆ RANKO
  9. ZEKIĆ RATKO
  10. OGORELICA MILAN
  11. BOJIĆ MARINKO
  12. SMILjANIĆ DUŠKO
  13. NOVARLIĆ PREDRAG
  14. JOVIĆ RATKO
  15. TRNINIĆ MARINKO
  16. RADONјIĆ PETAR
  17. SUBOTIĆ MILAN
  18. BIBER MILADIN
  19. PANČIĆ BOŽIDAR
  20. MILANKOVIĆ RANKO i
  21. MARTINOVIĆ ŽELjKO

Vijence i cvijeće pored spomenika položili su:

  1. PORODICE POGINULIH BORACA 
  2. NAČELNIK OPŠTINE PRNјAVOR, PREDSJEDNIK SKUPŠTINE OPŠTINE PRNјAVOR I PREDSTAVNIK BORAČKE ORGANIZACIJE OPŠTINE PRNјAVOR I MJESNE BORAČKE ORGANIZACIJE POPOVIĆI
  3. ZAJEDNIČKA DELEGACIJA OPŠTINSKE ORGANIZACIJE PORODICA POGINULIH I ZAROBLjENIH BORACA I NESTALIH CIVILA, UDRUŽENјA RATNIH VOJNIH INVALIDA OPŠTINE PRNјAVOR I PREDSJEDNIKA OPŠTINSKOG ODBORA SUBNOR-a,

PO ZAVRŠETKU OVOG DOGAĐAJA DELEGACIJA OPŠTINSKOG ODBORA SUBNOR-a PRNјAVOR, NAČELNIKA OPŠTINE I BORAČKE ORGANIZACIJE OPŠTINE PRNјAVOR POLOŽIĆE VIJENAC NA SPOMEN PLOČU ZA PET PALIH BORACA NARODNO OSLOBODILAČKOG RATA IZGRAĐENOJ U NEPOSREDSNOJ BLIZINI OVOG SPOMEN-OBILjEŽJA

 

PO ZAVRŠENOM VJERSKOM OBREDU, OBRAĆA SE VOĐA PROTOKOLA

DANA 26.06.1999. GODINE, ODNOSNO PRIJE DEVETNAEST GODINA SAGRAĐENO JE I OTKRIVENO OVO SPOMEN – OBILjEŽJE, POSVEĆENO  POGINULIM PRIPADNICIMA VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE KOJI SVOJE ŽIVOTE POLOŽIŠE ZA REPUBLIKU SRPSKU, ZA SLOBODU SVOJIH PORODICA, ZA NAŠU SLOBODU I SLOBODU OVIH PROSTORA.

 UPISAN JE DVADESETJEDAN POGINULI PRIPADNIK VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE IZ JEDANAEST RATNIH JEDINICA: LAKA PRNјAVORSKA PJEŠADIJSKA BRIGADA – 7 BORACA; 327. MOTORIZOVANA BRIGADA DERVENTA – 4 BORACA; VP 7013 DOBOJ – 2 BORCA; VP 7007 BANјA LUKA – 1 BORAC; VP 7322/17 BANјA LUKA – 1 BORAC; VP 8840/77 BANјA LUKA – 1 BORAC; VP 7312/9A PETROVO – 1 BORAC; VP 7590 SARAJEVO – 1 BORAC; VP 7446 DRVAR – 1 BORAC; TO OKUČANI – 1 BORAC; OZRENSKA PJEŠADIJSKA BRIGADA – 1 BORAC.

DVANAEST POGINULIH SAHRANјENO JE U GROBLjIMA NA PODRUČJU OPŠTINE PRNјAVOR: POPOVIĆI I KULAŠI – 10 BORACA, KREMNA – 2 BORCA

NA PODRUČU OPŠTINE STANARI SAHRANјENA SU TRI BORCA – GROBLjE OSREDAK – 2 BORCA I VELIKA BUKOVICA – 1 BORAC.

NA PODRUČJU FEDERACIJE BiH SAHRANјENA SU 4 BORCA: OPŠTINA MAGLAJ – 2 BORCA; GROBLjE BOČINјA – 1 BORAC I BRUSNICA – 1 BORAC, OPŠTINA DRVAR – ŠOBIĆA GROBLjE – 1 BORAC I OZREN – 1 BORAC.

NA PODRUČJU REPUBLIKE HRVATSKE SAHRANјENA SU DVA BORCA.

DVADESET BORACA POGINULO JE U ZONI BORBENIH DEJSTAVA, A JEDAN BORAC POGINUO JE VAN ZONE BORBENIH DEJSTAVA. 

POŠTUJMO NAŠU OBAVEZU I NIKADA NE ZABORAVIMO ONE KOJI SVOJE ŽIVOTE POLOŽIŠE:

  • ZA KRST ČASNI I SLOBODU ZLATNU
  • POČIVAJTE U MIRU PONOSNA BRAĆO.

MJESNA BORAČKA ORGANIZACIJA POPOVIĆI – KULAŠI, U SARADNјI SA BORAČKOM ORGANIZACIJOM OPŠTINE PRNјAVOR JE ORGANIZATOR I NOSIOC OVOG DOGAĐAJA, KOJI I NA OVAJ NAČIN ČUVAJU OD ZABORAVA DJELA NAŠIH HEROJA.

ZAHVALIMO SE SRPSKOJ PRAVOSLAVNOJ CRKVI, NAŠEM SVEŠTENSTVU KOJI NAS VJERNO PRATI I VODI KROZ MOLITVU I POMENOM IMENA NAŠIH JUNAKA ČUVA IH OD ZABORAVA.

ISKAŽIMO NEIZMJERNU ZAHVALNOST NOSIOCIMA VLASTI OPŠTINE PRNјAVOR KOJI I DANAS KAO I PRETHODNIH GODINA  SVOJIM PRISUSTVOM ODAJU POŠTOVANјE I PRIZNANјE JUNACIMA REPUBLIKE SRPSKE I KOJI OBEZBIJEDIŠE POTPUNU MATERIJALNU PODRŠKU ZA ODRŽAVANјE OVIH I SLIČNIH AKTIVNOSTI.

SVI ZAJEDNO NE ZABORAVLjAMO PROŠLOST, PRIČAJMO O NAŠIM JUNACIMA, JUNACIMA KOJI SVOJE ŽIVOTE POLOŽIŠE NA PUTU STVARANјA REPUBLIKE SRPSKE, NA SVAKOM MJESTU PODIGNIMO GLAS I ULOŽIMO ZAJEDNIČKE NAPORE DA OČUVANјU ISTORIJSKIH VRIJEDNOSTI I ZATO NA OVE I SLIČNE DOGAĐAJE POZIVAJMO NAŠU MLADOST, NAŠE UČENIKE I SVE ONE KOJE DANAS, KAO I PRETHODNIH GODINA NE PRISUSTVUJU OVOM ČINU.

JOŠ JEDNOM, ALI I NA SVAKOM MJESTU UPUTIMO ZAHVALNOST I ODAJMO DUŽNO POŠTOVANјE ZA DOPRINOSE NAŠIM HEROJIMA NA PUTU STVARANјA REPUBLIKE SRPSKE.

BO

Orašje – Novo selo

20.6.2021.

PARASTOS I POMEN POGINULIM PRIPADNICIMA VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE IZ MJESNE ZAJEDNICE ORAŠJE – NOVO SELO

I ove godine kod  spomenka na lokaciji centar Orašja, u neposrednoj blizini osnovne škole 20.6.2021. godine u 15.00 časova , organizovan je pomen, parastos i obilježavanje 20 godišnjice od otkrivanja spomen od izgradnje spomenika  poginulim pripadnicima Vojske Republike Srpske iz mjesne zajednice Orašje i Novo selo, koji svoje živote položiše za Republiku Srpsku, za slobodu svojih porodica, za našu slobodu i slobodu ovih prostora.

16.6.2019.

PARASTOS I POMEN POGINULIM PRIPADNICIMA VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE IZ MJESNE ZAJEDNICE ORAŠJE – NOVO SELO

Kod  renoviranog spomenka na lokaciji centar Orašja, u neposrednoj blizini osnovne škole 16.6.2019. godine u 16.00 časova , organizovan je pomen, parastos i obilježavanje 18 godišnjice od otkrivanja spomen od izgradnje spomenika  poginulim pripadnicima Vojske Republike Srpske iz mjesne zajednice Orašje i Novo selo, koji svoje živote položiše za Republiku Srpsku, za slobodu svojih porodica, za našu slobodu i slobodu ovih prostora.

 

Otkrivanje spomenika izvršeno je 17.6.2001. godine,

 

Ugrađeno je 14 likova: 12  poginulih   pripadnika Vojske Republike Srpske i 2 civilne žrtve rata.

 

 

 

Poginuli, zaroblјeni, umrli pripadnici  ratnih jedinica Vojske Republike Srpske:

  1. VP 7519 Prnjavor  9 boraca
  2. VP 7127 Derventa  1    borac
  3. VP 7039 Banja Luka 1  borac
  4. VP 7551 Doboj        1   borac
  5. VP 7404 Kneževo   1  borac
  6. Demobilisani borac  1  lice

Ukupno pripadnici   5 ratnih jedinica Vojske Republike Srpske

i 1 demobilisani borac

Ukupno stradali i upisani na spomen obilјežje   13 boraca Vojske Republike Srpske

i 1 demobilisani borac

Način i okolnosti stradanja i mjesto sahrane:

  • Zona borbenih dejstava, poginuli  5 boraca
  • Zona borbenih dejstava, teško ranjeni, od posledica ranjavanja umrli

na putu do bolnice  1   borac

  • Zona borbenih destava, zaroblјen, razmijenjeni kao poginuli, sahranjeni na području Mjesne zajednice Orašje  3   borca
  • Zona borbenih destava, zaroblјen, razmijenjeni kao poginuli, sahranjeni na u zajedničkoj grobnici u Banja Luci, porodica živi na području Mjesne zajednice Orašje  1   borac
  • Zona borbenih dejstava, zaroblјeni, nisu razmijenjeni  1 borac
  • Van zone borbenih dejstava, za vrijeme odmora kod kuće teško ranjen od posledica ranjavanja, umro u bolnici VMA Beograd 1   borac
  • Van zone borbenih dejstava, za vrijeme odmora kod kuće izvršio samoubistvo  1   borac
  • vojni obveznik , preuzeo poziv za odlazak u jedinicu, poginuo u vlastitom kafiću od bačene bombe  . 1   borac
  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  3    borac. Sahranjeni: opština Prnjavor, groblјe Orašje
  1. Zona borbenih dejstava, zaroblјeni, razmijenjeni kao poginuli borci VRS  2    borac. Sahranjeni: opština Prnjavor, groblјe Orašje
  1. Zona borbenih dejstava, teško ranjeni, od ranjavanja umrli do bolnice  1    borac. Sahranjeni: opština Prnjavor, groblјe Orašje
  1. Van zone borbenih dejstava, odmor kući, teško ranjen, umro VMA Beograd  1    borac. Sahranjeni: opština Prnjavor, groblјe Orašje
  1. Van zone borbenih dejstava, demobilisani borac, teško ranjen, umro bol. 1   lice.Sahranjeni: opština Prnjavor, groblјe Orašje
  1. Van zone borbenih dejstava, odmor kući, samoubistvo  1  lice.Sahranjeni: opština Prnjavor, groblјe Orašje
  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  1    borac. Sahranjeni: opština Prnjavor, groblјe Novo selo
  1. Zona borbenih dejstava, zaroblјeni, razmijenjeni kao poginuli borci VRS  1    borac. Sahranjeni: opština Prnjavor, groblјe Novo selo
  1. Zona borbenih dejstava, zaroblјeni, proglašeni za umrle  1    borac. Sahranjeni: sudbina nije poznata
  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  1    borac. Sahranjeni: opština Banja Luka, groblјe Borik
  2. Zona borbenih dejstava, zaroblјeni, razmijenjeni kao poginuli borci VRS  1    borac. Sahranjeni: opština Banja Luka, zajednička grobnica

Stradali:

  • Zona borbenih dejstava ………….. 11  boraca
  • Van zone borbenih dejstava …….. 3   borca

Sahranjeni – grobna mjesta u:

  1. Opština Prnjavor  11   lica

Groblјe Orašje     9       lica

  • Zona borbenih dejstava   6 boraca
  • Van zone borbenih dejstava, borci  3 borca

Groblјe Novo selo  2   borca

  • Zona borbenih dejstava  2    borca
  1. Opština Banja Luka   2   borca. Groblјe Borik   1   borac
  • Zona borbenih dejstava    1    borac

Zejednička grobnica     1   borac

  • Zona borbenih dejstava   1    borac
  1. Nepoznato    1   borac
    • Zona borbenih dejstava, zaroblјeni   2    borca

Protokol vodi predsjednik Mjesne Boračke organizacije

POŠTOVANE PORODICE POGINULIH BORACA, RATNI VOJNI INVALIDI, BORCI VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE, ČASNI OČE SRPSKE PRAVOSLAVNE CRKVE, DRAGI GOSTI, DAME I GOSPODO, BRAĆO I SESTRE

U ZNAK SJEĆANјA NA JUNAKE KOJI SU UPISANI NA OVOM SPOMEN-OBILjEŽJU, ZAHVALIMO SE ZA UČINјENO, ODAJMO DUŽNU POČAST POGINULIM, NAŠOJ BRAĆI, RODBINI, KUMOVIMA, PRIJATELjIMA, KOMŠIJAMA, NAŠIM SABORCIMA, KOJI U ODBRAMBENO – OTADžBINSKOM RATU ZA BUDUĆNOST SVIH NAS, ZA SVOJU OTADžBINU POLOŽIŠE ŽIVOTE.

ZA SPAS SVOGA RODA, ZA SLOBODU, ZA REPUBLIKU SRPSKU ŽIVOTE SU POLOŽILI I OVDJE NA OVOM SPOMEN OBILjEŽJU UPISANI SU:

  1. LUKENIĆ ANĐELKO
  2. KOSIĆ PREDRAG
  3. MILANOVIĆ RADIVOJE
  4. DVORANČIĆ SLOBODAN
  5. KOSIĆ RADOVAN
  6. KOSIĆ PERICA
  7. DVORANČIĆ DOBRINKO
  8. MILANOVIĆ ANĐELKO
  9. VUČENOVIĆ MILENKO
  10. VUČENOVIĆ ZORAN
  11. ŠTIKIĆ MILORAD
  12. SANDIĆ SLOBODAN
  13. MARJANOVIĆ STEVICA i
  14. LUKENIĆ VIDOSLAV 

U TIŠINI I MIRU MINUTOM ĆUTANјA ISKAŽIMO POŠTOVANјE POGINULIM BORCIMA VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE I SVIM POGINULIM PATRIOTAMA U SRPSKIM ODBRAMBENIM RATOVIMA

Vođa protokola – poziva da se polože vijenci i cvijeće:

  1. PORODICE POGINULIH BORACA 
  1. NAČELNIK OPŠTINE PRNјAVOR, PREDSJEDNIKA BORAČKE ORGANIZACIJE OPŠTINE PRNјAVOR, PREDSJEDNIKA MJESNE BORAČKE ORGANIZACIJE 
  2. ZAJEDNIČKA DELEGACIJA OPŠTINSKE ORGANIZACIJE PORODICA POGINULIH I ZAROBLjENIH BORACA I NESTALIH CIVILA, UDRUŽENјA RATNIH VOJNIH INVALIDA OPŠTINE PRNјAVOR I PREDSJEDNIKA OPŠTINSKOG ODBORA SUBNOR-a

VOĐA PROTOKOLA:

DANA 17.06.2001. GODINE, ODNOSNO PRIJE OSAMNAEST GODINA SAGRAĐENO JE I OTKRIVENO OVO SPOMEN – OBILjEŽJE, POSVEĆENO  POGINULIM PRIPADNICIMA VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE IZ MJESNE ZAJEDNICE ORAŠJE KOJU ČINE SELA ORAŠJE I NOVO SELO.

UPISANO JE JEDNO CIVILNO LICE I TRINAEST POGINULIH PRIPADNIKA VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE IZ PET RATNIH JEDINICA: LAKA PRNјAVORSKA PJEŠADIJSKA BRIGADAA, 327. MOTORIZOVANA BRIGADA DERVENTA, VP 7039 BANјA LUKA, VP 7551 DOBOJ I VP 7404 KNEŽEVO – 1 BORAC.

CIVILNO LICE I DESET POGINULIH BORACA SAHRANјENI SU U GROBLjIMA NA PODRUČJU OPŠTINE PRNјAVOR.

 DVA BORCA SAHRANјENA SU U BANјA LUCI.

ZA JEDNOG ZAROBLjENOG BORCA, KOJI JE NA ZAHTJEV PORODICE PROGLAŠEN ZA UMRLOG SUDBINA JE NEPOZNATA.

JEDANAEST BORACA STRADALO JE U ZONI BORBENIH DEJSTAVA, DVA BORCA I CIVILNO LICE POGINULI SU VAN ZONE BORBENIH DEJSTAVA

POŠTUJMO NAŠU OBAVEZU I NIKADA NE ZABORAVIMO ONE KOJI SVOJE ŽIVOTE POLOŽIŠE:

  • ZA KRST ČASNI I SLOBODU ZLATNU
  • POČIVAJTE U MIRU PONOSNA BRAĆO.

VOĐA PROTOKOLA

DRAGA BRAĆO I SESTRE, U SVOJE IME – U IME ORGANIZATORA OVOG DOGAĐAJA, UPUĆUJEM ZAHVALNOST ŠTO STE I DANAS KAO I RANIJIH GODINA ZAJEDNO SA NAMA, ZAJEDNO SA PORODICAMA NAŠIH POGINULIH I ZAROBLjENIH BORACA I ŠTO NA TAJ NAČIN CIJENITE PROŠLOST I ODAJETE PRIZNANјE NAJBOLjIM SINOVIMA REPUBLIKE SRPSKE.

 ORGANIZATOR I NOSIOC OVOG DOGAĐAJA U SARADNјI SA BORAČKOM ORGANIZACIJOM OPŠTINE PRNјAVOR JE MJESNA BORAČKA ORGANIZACIJA ORAŠJE – NOVO SELO, KOJI I NA OVAJ NAČIN CIJENE I NјEGUJU DJELA NAŠIH HEROJA.

UPUTIMO ZAHVALNOST SRPSKOJ PRAVOSLAVNOJ CRKVI, NAŠEM SVEŠTENSTVU KOJI NAS VJERNO PRATI I VODI KROZ MOLITVU I POMENOM IMENA NAŠIH JUNAKA ČUVA IH OD ZABORAVA.

NEIZMJERNO I ISKRENO SE ZAHVALIMO NOSIOCIMA VLASTI OPŠTINE PRNјAVOR KOJI SU UVIJEK KAO I DANAS SA NAMA, ALI KOJI I OVE KAO I PRETHODNIH GODINA OBEZBIJEDIŠE POTPUNU MATERIJALNU PODRŠKU ZA ODRŽAVANјE DANAŠNјIH AKTIVNOSTI. 

ŽRTVE NAŠIH JUNAKA, OPOMINјU NAS DA NE ZABORAVIMO PROŠLOST, I ZATO PRIČAJMO O HRABROSTIMA HEROJA I MUČENIKA KOJI SVOJE ŽIVOTE POLOŽIŠE NA PUTU STVARANјA REPUBLIKE SRPSKE, NA SVAKOM MJESTU PODIGNIMO GLAS, ULOŽIMO ZAJEDNIČKE NAPORE DA OČUVANјU ISTORIJSKIH VRIJEDNOSTI I ZBOG TOGA NA OVE I SLIČNE DOGAĐAJE POZIVAJMO NAŠU MLADOST, NAŠE UČENIKE I SVE ONE KOJE DANAS, KAO I PRETHODNIH GODINA NE PRISUSTVOVAŠE OVOM ČINU.

 

Vijenac je položen i kod renoviranog spomenika palim borcima

NOR-a.

 

 

BO

Gornji Vijačani

20.6.2021.

PARASTOS I POMEN POGINULIM PRIPADNICIMA VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE IZ MJESNE ZAJEDNICE GORNJI VIJAČANI

I ove godine kod  spomenka na prostoru između osnovne škole i Srpske pravoslavne crkve u Gornjim Vijačanima 20.6.2021. godine u 12.30 časova , organizovan je pomen, parastos i obilježavanje 18 godišnjice od izgradnje spomenika  poginulim pripadnicima Vojske Republike Srpske iz mjesne zajednice Gornji vijačani, koji svoje živote položiše za Republiku Srpsku, za slobodu svojih porodica, za našu slobodu i slobodu ovih prostora.

Vijence i cvijeće položili su:

  • porodice poginulih boraca VRS
  • delegacija opštine Prnjavor: bivši načelnik odjeljenja BIZ, predstavnik Boračke organizacije opštine i mjresne boračke organizacije i predsjednik mjesne zajednice,
  • zajednička delegacija udruženja porodica poginulih i nestalih boraca, udruženja RVI i predstavnik SUBNOR-a.
  • Boračka organizacija opštine Čelinac, i
  • SDS Čelinac

16.6.2019.

PARASTOS I POMEN POGINULIM PRIPADNICIMA VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE IZ MJESNE ZAJEDNICE GORNJI VIJAČANI

Kod  spomenka na prostoru između osnovne škole i Srpske pravoslavne crkve u Gornjim Vijačanima 16.6.2019. godine u 12.30 časova , organizovan je pomen, parastos i obilježavanje 16 godišnjice od izgradnje spomenika  poginulim pripadnicima Vojske Republike Srpske iz mjesne zajednice Gornji vijačani, koji svoje živote položiše za Republiku Srpsku, za slobodu svojih porodica, za našu slobodu i slobodu ovih prostora.

 

Otkrivanje spomenika izvršeno je 19.10.2003. godine

 

Ugrađeno je 12 likova  poginulih   pripadnika Vojske Republike Srpske i 1 civilna žrtva rata.

 

 

 

Poginuli, zaroblјeni, umrli pripadnici  ratnih jedinica Vojske Republike Srpske:

  1. VP 7519 Prnjavor …………………….. 5 boraca
  2. VP 7127 Derventa ……………………. 2    borca
  3. Policija Čelinac………………………….. 1    borac
  4. Vojska Republike Srpske Krajine ..1    borac
  5. VP 7004 Banja Luka ……………………1    borac
  6. VP 7640 Nevesinje ……………………. 1    borac
  7. Civil ………………………………………….. 1       lice

Ukupno pripadnici    6 ratnih jedinica Vojske Republike Srpske

i jedno civilno lice

Ukupno stradali i upisani na spomen obilјežje   11 boraca Vojske Republike Srpske

i jedno civilno lice

Način i okolnosti stradanja i mjesto sahrane:

  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  3 borac. Sahranjeni: opština Prnjavor, groblјe Gornji Vijačani
  1. Van zone borbenih dejstava, civil  1 lice. Sahranjeni: opština Prnjavor, groblјe Gornji Vijačani
  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  1    borac. Sahranjeni: opština Prnjavor, Gornji Vijačani, groblјe Đurđevići
  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  1    borac. Sahranjeni: opština Prnjavor, gradsko groblјe
  1. Zona borbenih dejstava, zaroblјeni, razmijenjeni kao poginuli borci VRS  1    borac. Sahranjeni: opština Prnjavor, gradsko groblјe
  1. Van zone borbenih dejstava, čekajući voz radi odlaska kući na odmor  1    borac. Sahranjeni: opština Prnjavor, gradsko groblјe
  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  1    borac. Sahranjeni: opština Čelinac, Gornji Vijačani, groblјe Gradina
  1. Van zone borbenih dejstava, samoubistvo kod kuće 1    borac. Nakon pet dana od dolaska iz ratne jedinice kući na odmor izvršio samoubistvo (Janković Radovan) Sahranjeni: opština Čelinac, Gornji Vijačani, groblјe Jankovići
  1. Zona borbenih dejstava, poginuli  1    borac. Sahranjeni: Republika Hrvatska, Novska, groblјe Goleš
  1. Zona borbenih dejstava, zaroblјeni, proglašeni za umrle  1    borac

Zaroblјeni, proglašeni za umrle

Stradali:

  • Zona borbenih dejstava …………..    9  boraca
  • Van zone borbenih dejstava ……… 2   borca
  • Van zone borbenih dejstava, civil ..1       lice

Sahranjeni – grobna mjesta u:

  1. Opština Prnjavor    8       lica

Groblјe Gornji Vijačani   4       lica

  • Zona borbenih dejstava   3    borca
  • Van zone borbenih dejstava, civil …… lice

Gornji Vijačani, groblјe Đurđevići   1   borac

  • Zona borbenih dejstava   3    borca
  • Van zone borbenih dejstava, civil

Prnjavor, gradsko groblјe    3   borca

  • Zona borbenih dejstava   2    borca
  • Van zone borbenih dejstava, civil …. 1 borac
  1. Opština Čelinac     2   borca

Groblјe Gornji Vijačani .2   borca

  • Zona borbenih dejstava ……..1    borac
  • Van zone borbenih dejstava .1 borac
  1. Republika Hrvatska    1   borac

Novska, groblјe Goleš   1   borac

  • Zona borbenih dejstava    1    borac
  1. Nepoznato    1   borac
    • Zona borbenih dejstava, zaroblјeni   1    borac

Protokol vodi predsjednik Mjesne Boračke organizacije

POŠTOVANE PORODICE POGINULIH BORACA, RATNI VOJNI INVALIDI, BORCI VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE, ČASNI OČE SRPSKE PRAVOSLAVNE CRKVE, DRAGI GOSTI, DAME I GOSPODO, BRAĆO I SESTRE

U ZNAK SJEĆANјA NA JUNAKE KOJI SU UPISANI NA OVOM SPOMEN-OBILjEŽJU, ZAHVALIMO SE ZA UČINјENO, ODAJMO DUŽNU POČAST POGINULIM, NAŠOJ BRAĆI, RODBINI, KUMOVIMA, PRIJATELjIMA, KOMŠIJAMA, NAŠIM SABORCIMA, KOJI U ODBRAMBENO – OTADžBINSKOM RATU ZA BUDUĆNOST SVIH NAS, ZA SVOJU OTADžBINU POLOŽIŠE ŽIVOTE. 

ZA SPAS SVOGA RODA, ZA SLOBODU, ZA REPUBLIKU SRPSKU ŽIVOTE SU POLOŽILI I OVDJE NA OVOM SPOMEN OBILjEŽJU UPISANI SU:

  1. JANKOVIĆ DUŠKO
  2. ČEREKOVIĆ GORAN
  3. MALIĆ SRETKO
  4. ĐURĐEVIĆ STANKO
  5. ĐURĐEVIĆ MLADENKO
  6. KRAJIŠNIK ŽELjKO
  7. NјENјIĆ SRETKO
  8. MALIĆ MILOSAV
  9. JANKOVIĆ RADOVAN
  10. MALIĆ DUŠKO
  11. NјENјIĆ JUGOSLAV i
  12. NOVAKOVIĆ TIHINA

 U TIŠINI I MIRU MINUTOM ĆUTANјA ISKAŽIMO POŠTOVANјE POGINULIM BORCIMA VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE I SVIM POGINULIM PATRIOTAMA U SRPSKIM ODBRAMBENIM RATOVIMA

NEKA IM JE VJEČNA SLAVA I HVALA

Vijence i cvijeće položili su:

  1. PORODICE POGINULIH BORACA 
  2. NAČELNIK OPŠTINE PRNјAVOR, PREDSJEDNIK SKUPŠTINE OPŠTINE PRNјAVOR I U IME BORAČKE ORGANIZACIJE OPŠTINE PRNјAVOR I MJESNE BORAČKE ORGANIZACIJE 
  3. ZAJEDNIČKU DELEGACIJU OPŠTINSKE ORGANIZACIJE PORODICA POGINULIH I ZAROBLjENIH BORACA I NESTALIH CIVILA, UDRUŽENјA RATNIH VOJNIH INVALIDA OPŠTINE PRNјAVOR I PREDSJEDNIKA OPŠTINSKOG ODBORA SUBNOR-a

POZIVAM VAS DA SE ZAJEDNO SA SVEŠTENSTVOM SRPSKE PRAVOSLAVNE CRKVE POMOLIMO GOSPODU BOGU, ZAPALIMO SVIJEĆE I UZ VJERSKI OBRED POMENEMO IMENA NAŠIH JUNAKA.

PO ZAVRŠENOM VJERSKOM OBREDU, OBRAĆA SE VOĐA PROTOKOLA

DANA 19.10.2003. GODINE, ODNOSNO PRIJE ŠESNAEST GODINA SAGRAĐENO JE I OTKRIVENO OVO SPOMEN – OBILjEŽJE, POSVEĆENO  POGINULIM PRIPADNICIMA VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE KOJI SVOJE ŽIVOTE POLOŽIŠE ZA REPUBLIKU SRPSKU, ZA SLOBODU SVOJIH PORODICA, ZA NAŠU SLOBODU I SLOBODU OVIH PROSTORA. 

UPISANO JE JEDNO CIVILNO LICE I JEDANAEST POGINULIH PRIPADNIKA VOJSKE REPUBLIKE SRPSKE IZ ŠEST RATNIH JEDINICA.

OSAM POGINULIH SAHRANјENO JE U GROBLjIMA NA PODRUČJU OPŠTINE PRNјAVOR, DVA POGINULA SAHRANјENA SU NA RUBNOM PODRUČJU OPŠTINE PRNјAVOR, ODNOSNO NA PODRUČJU OPŠTINE ČELINAC.

JEDAN POGINULI BORAC ČIJA PORODICA ŽIVI U GORNјIM VIJAČANIM SAHRANјEN JE U REPUBLICI HRVATSKOJ.

ZA JEDNOG ZAROBLjENOG BORCA, KOJI JE NA ZAHTJEV PORODICE PROGLAŠEN ZA UMRLOG SUDBINA JE NEPOZNATA.

DEVET BORACA STRADALO JE U ZONI BORBENIH DEJSTAVA, DVA BORCA I JEDNO CIVILNO LICE POGINULI SU VAN ZONE BORBENIH DEJSTAVA.

POŠTUJMO NAŠU OBAVEZU I NIKADA NE ZABORAVIMO ONE KOJI SVOJE ŽIVOTE POLOŽIŠE:

  • ZA KRST ČASNI I SLOBODU ZLATNU
  • POČIVAJTE U MIRU PONOSNA BRAĆO.

VOĐA PROTOKOLA

DRAGA BRAĆO I SESTRE, U SVOJE IME, U IME ORGANIZATORA OVOG DOGAĐAJA, UPUĆUJEM ZAHVALNOST ŠTO STE I DANAS KAO I RANIJIH GODINA ZAJEDNO SA NAMA, ZAJEDNO SA PORODICAMA NAŠIH POGINULIH I ZAROBLjENIH BORACA I ŠTO NA TAJ NAČIN CIJENITE PROŠLOST I ODAJETE PRIZNANјE NAJBOLjIM SINOVIMA REPUBLIKE SRPSKE.

ORGANIZATOR I NOSIOC OVOG DOGAĐAJA U SARADNјI SA BORAČKOM ORGANIZACIJOM OPŠTINE PRNјAVOR JE MJESNA BORAČKA ORGANIZACIJA GORNјI VIJAČANI, KOJI I NA OVAJ NAČIN CIJENE I NјEGUJU DJELA NAŠIH HEROJA. 

UPUTIMO ZAHVALNOST SRPSKOJ PRAVOSLAVNOJ CRKVI, NAŠEM SVEŠTENSTVU KOJI NAS VJERNO PRATI I VODI KROZ MOLITVU I POMENOM IMENA NAŠIH JUNAKA ČUVA IH OD ZABORAVA.

NEIZMJERNO I ISKRENO SE ZAHVALIMO NOSIOCIMA VLASTI OPŠTINE PRNјAVOR KOJI SU UVIJEK KAO I DANAS SA NAMA, ALI KOJI I OVE KAO I PRETHODNIH GODINA OBEZBIJEDIŠE POTPUNU MATERIJALNU PODRŠKU ZA ODRŽAVANјE DANAŠNјIH AKTIVNOSTI.

ŽRTVE NAŠIH JUNAKA, OPOMINјU NAS DA NE ZABORAVIMO PROŠLOST, I ZATO PRIČAJMO O HRABROSTIMA HEROJA I MUČENIKA KOJI SVOJE ŽIVOTE POLOŽIŠE NA PUTU STVARANјA REPUBLIKE SRPSKE, NA SVAKOM MJESTU PODIGNIMO GLAS, ULOŽIMO ZAJEDNIČKE NAPORE DA OČUVANјU ISTORIJSKIH VRIJEDNOSTI I ZBOG TOGA NA OVE I SLIČNE DOGAĐAJE POZIVAJMO NAŠU MLADOST, NAŠE UČENIKE I SVE ONE KOJE DANAS, KAO I PRETHODNIH GODINA NE PRISUSTVOVAŠE OVOM ČINU.