Godišnjica posljednog ratišta 1.lpbr

Zona odgovornosti s.Gojakovac – r.Usora Teslićko ratište,

Naređenjem od  8.11.1995. godine 1. Prnjavorska lpbr posjela je položaje,  a 16. kmtbr krenula je na novi zadatak. Sa 16.kmtbr brigada je sadejstvovala početkom rata na zapadno-slavonskom ratištu, a tokom rata i na brčanskom ratištu u operaciji „Struja“. Linija odbrane brigade od Gojakovca do rijeke Usore[1] u dužini od oko 18 kilometara , nikada duža l/o, srećom svi položaji su uređeni, a u l/o na Tesličkom ratištu, širi rejon Vitkovci  nalazi se 1.525 boraca. Ovdje treba napomenuti da za izvršavanje ovog zadatka pridodat nam je radnički bataljon iz Prnjavora koji se nalazio na liniji odbrane u Svilaju u sastavu 1. okbr 1.KK VRS. Brigada nikad brojnija.

Tokom 1995. godine na ovom dijelu ratišta vođene su velike borbe u odbrani Doboja i Teslića sa značajnim muslimanskim snagama. Početkom novembra 1995. započeo je premještaj i ostalih jedinica Šesnaeste sa dobojsko-teslićkog ratišta u Krajinu. Komandant Brigade sa dijelom starješina otišao je 4. novembra 1995. na izviđanje nove zone odgovornosti na Manjači, dok su u tadašnju zonu odgovornosti u Pousorju stigle starješine Prve prnjavorske lake pješadijske brigade, koja je tada branila dio fronta na Uni, kako bi se upoznali sa organizacijom odbrane i ukupnog života. Oni su obišli i upoznali čitavu liniju fronta, koja se protezala pravcem: kota 303- Kerića brdo – istočne padine Gojakovca – kota 300 – zapadne padine Varivoca – istočne padine kote 313 – zapadne padine Komina – zapadne padine Kojine vode – istočne padine Paljevina – Biličići – Simakići – tt 306 – zapadne padine kote 316 – Doležani – Kanatova kosa – Gaj – Bugarinovići – jugozapadne padine Miljevca – ušće Osredačkog potoka u Usoru (sjeverno 300 metara). Radilo se o preko 15 kilometara fronta, što je starješine Prnjavorske brigade iznenadilo i zabrinulo. Šesnaesta je imala u prosjeku po četiri borca u rovovima, što ih je dodatno iznenadilo. Iako su se uvjerili da je linija fronta odlično utvrđena, smatrali su da nemaju dovoljno snaga za toliki dio fronta, što je uticalo na njihovu neodlučnost i sporost prilikom preuzimanja linije [2]