Završio je Vojnu akademiju kopnene vojske, smjer oklopno-mehanizovane jedinice, 1980. godine kao treći u klasi. Zbog eskalacije nasilja i pretnji na Kosovu i Metohiji, Branko je u maju 1981. prekomandovan u Peć, gdje je sve do 1989. godine bio na dužnosti komandira tenkovske čete. Te godine je prekomandovan u garnizon Banja Luka. Sa početkom krize u tadašnjoj SR Hrvatskoj, 31. marta 1991. godine upućen je u region Plitvičkih jezera, gdje je preuzeo komandu nad 1. oklopno-mehanizovanim bataljonom 329. oklopne brigade JNA (kasnije 1. oklopne brigade VRS). Bataljon je djelovao na širem području Plitvica, od Gospića do Slunja. U novembru 1991. godine postavljen je za komandanta 2. oklopnog bataljona u Zapadnoj Slavoniji, koji je osiguravao bezbjednost tamošnjeg stanovništva do polovine juna 1992. godine.

Nakon premještanja u region Posavine, njegova jedinica Drugi oklopni bataljon prve oklopne brigade je u sastavu Taktičke grupe 1 učestvovala u proboju i obezbjeđenju Koridora. Maja 1993. godine ranjen je regionu Odžaka i ostao bez vida.

Oktobra 1995. godine, u izdanju „Glasa Srpske“, objavio je monografiju „Udarne pesnice Prve oklopne brigade“, koja dokumentuje ratni put jedinica kojima je komandovao.
Nakon vojne službe posvetio se zastupanju prava osoba sa invaliditetom. Od 1996. godine angažovan je u Savezu slijepih Republike Srpske. Od 1999. do 2005. godine vodio je Koordinacioni odbor organizacija invalida Republike Srpske. Njegovim zalaganjem osnovana je JU Specijalna biblioteka za slijepa i slabovida lica, gdje je bio direktor od 2006. do 2012. godine. U prethodnih 20 godina bio je član brojnih institucionalnih i inter-resornih tijela za unapređenje zakonodavstva i položaja osoba sa invaliditetom.

Branko je tokom vojne karijere odlikovan Medaljom za vojne zasluge (1986) i Ordenom Njegoša II reda (2009). Nosilac je brojnih društvenih priznanja iz Republike i regiona.
Živio u Banjaluci.