Arhive kategorija: 27.mtbr

1.mtb 27.mtbr u fotografijama

30 godina od formiranja i ratnog puta 1.mtb 27.mtbr VRS Derventa

ZABILJEŽENO FOTO OBJEKTIVOM

Ratni put 1.motajičkog bataljona 27.mtbr  zabilježen je, manje-više u nekoliko novinskih članaka, knjiga (npr.Hranioci ratnika, Nedeljko Sančanin, Laktaši 2008.), video materijala, kroz bilten 27.mtbr, fejzbuk stranicu 27.mtbr Soko, Naš zavičaj Prnjavor, list Glas borca lpbr, veb sajt: lpbr-prnjavor.info i dr.

Komandant bataljona je više puta govorio o ratnom putu bataljona.

Za Dan opštine 20.3.2017. godine organizovana je izložba ratnih fotografija, pored Prnjavorske brigade i Motajički bataljon 27.mtbr Derventa. I danas  se mogu vidjeti te ratne fotografije na zidovima u novoj lokaciji Boračke organizacije u Prnjavoru.

linije odbrane koje su povjerene Motajičkom bataljonu su granitno čvrste.

I ovo je prilika da kroz fotografiju prikažemo ratni put bataljona  i sjetimo se njenih boraca, da mlađe generacije ne zaborave, a počelo se:

26.3.1992. godine mobilizacijom i izilaskom jedinica odreda TO opštine na Motajicu:

Borbena dejstva u 1992. godini

1.mtb na Vozućkom ratištu maj-septembar 1994. godine

1.mtb na Vučijoj planini Tesličko ratište 1994.- 1995. godine

Zdužene jedinice 27.mtbr

3.mtb i okč 27.mtbr-video

Izložba ratnih fotografija 1.mtb na Dan opštine 20.3.2017. godine

Predsjednik opštinske Boračke organizacije i komandant lpbr Vlado Živković rekao je nakon otvaranja izložbe da je došlo vrijeme da borci iz Prnjavora stanu na mjesto koje im pripada u samom vrhu stvaralaca Republike Srpske. On je istakao da Prnjavor, osim fotografija, ima i veliko bogatstvo u video-zapisima sa ratišta.
„Do građe za izložbu bilo je teško doći, ali osim fotografija imamo veliko bogatstvo od 48 časova zapisa direktno sa ratišta. Pozvao bih sve borce koji imaju fotografije da ih donesu u Boračku organizaciju jer je u toku priprema dokumentacije za Spomen-sobu prnjavorskih boraca“, naglasio je Živković. On je podsjetio da su borci sa područja ove opštine prošli kroz 124 ratne jedinice, te učestvovali u najznačajnijim borbama za stvaranje Republike Srpske.

Načelnik opštine Prnjavor Darko Tomaš koji je naglasio da je ova opština ponosna na svoje borce, jer su svojim ratnim zadacima odgovorili časno i pošteno. „Sa područja Prnjavora 626 boraca dalo je život za stvaranje Republike Srpske, što se nikada ne smije zaboraviti. Večerašnji događaj je dobar potez Boračke organizacije koja sakupljajući sve fotografije iz ratnog perioda dokumentuje jedan period u razvoju naše lokalne zajednice, ali i svih ovih ljudi koji su učestvovali u tim događajima“, rekao je Tomaš.

Tomić Srđan/ lpbr-prnjavor.info

 

1992. ratna 27.mtbr VRS

Stanje u zoni odgovornosti TG-3 na dan 27.6.1992. u KM s, Foča[1]

  1. U zoni odgovornosti TG-3 brane se ustaške snage čiji tačan raspored i jačina nisu utvrđeni. Do sada utvrđene vatrene tačke su:
    • tenk zapadno od Velike na tt 252
    • OT istočno od tt 252 za oko 100m,
    • tenk istočno od crkve u Plehanu za oko 400m,
    • top u rejonu tt 278 Seline.

Moral neprijatelja je na niskom nivou zbog svakodnevnih gubitaka teritorije, ljudstva i tehnike.

2. Odluka komandanta TG-3  u toku 28.6.1992. god i dalje svim snagama TG-3 izvršiti napad na ustaške snage i snage zelenih beretki u zoni odgovornosti g/s pravcem: Tomasovo brdo – modran – Lužani bosanski, a p/s  pravcem: Karaula- Cerik.

U bližem zadatku ovladati linijom : Gornja Bišnja /tt169/-s.Ravlilići-s.Mlinari-s.Grubišići-tt266-tt267/Vis/-k232 /Velika/.

Borbena dejstva 4.mtb 27.mtbr VRS, po borbenim izvještajima:

10.7.1992.

  • Kod neprijatelja nije bilo uočavanje novih vatrenih tačaka.
  • Jedinice 4.mtb na položaju i u pripravnosti, a borbene aktivnosti nisu preduzimane.
  • problemi oko napuštanja jedinice, samovoljno, ne preduzimaju se mjere sprečavanje,
  • otežano pozadinsko obezbjeđenje jedinice

12.7.1992.

  • u toku dana položaji 1.čete gađani su iz MB. Ujutro je iz pravca s. Bošnjaka bilo pripucavanje iz pješadijskog naoružanja. Preko puta u s. Svaguši pogođena je jedna kuća MB minom. Ispod groblja 100m na lijevoj strani pogođena je još jedna kuća.
  • 11.7.1992.  u popodnevnim časovima iz pravca Dimnjača neprijatelj po položajima 3.čete ispalio nekoliko mina, a oko ponoći došlo je do pješadijskih provokacija.
  • Na provokacije nije se odgovorilo.

13.7.1992.

  • U toku dana neprijatelj je haubicama i MB gađao položaje bataljona po cijeloj dužini linije odbrane. Tom prilikom stradalo je jedno civilno lice. Primjećeno je da je neprijatelj sa položaja lijevo od Markovca gađao MB položaje naše 1.čete. Iz pravca Olujića (s.Kuljenovci) bilo je pješadijske vatre -provociranja nazih položaja prema  2.četi. U toku dana primjećeno je i grupisanje i spuštanje neprijatelja sa obronka Markovca sve bliže našim položajima.
  • Jedinice bataljona nisu izvodile veće aktivnosti, osim izviđačkih grupa.
  • i dalje problemi u oblasti samovoljnog napuštanja jedinice.
  • U pozadinskom dijelu, nezadovoljstvo sa kvalitetom hrane.

15.7.1992.

  • U toku dana bataljon po naređenju komande brigade, izbio na liniju putem s.Olujići do ivice šume, desno s.Mamići, lijevo k.172 i dalje putem Bošnjaci. Stanje je bilo u redu, sve dok se 8 pripadnika iz 3.mtb nije povukao, pa je bataljon ostao bez desnog susjeda oko 17.40 časova. U to vijeme neprijatelj je udario  sa boka i poginuo je pripadnik Topić Rajka Predrag, rođen 1967. godine u Gornjoj Ilovi, opština Prnjavor. Zadobio je prostrelnu ranu snajperskim metkom kroz srce. Tada je 2.vod 3.čete, kojem je pripadao ppoginuli , povukao sa desnog boka i 2.četa bataljona ostala bez desnog krila. Neprijatelj  je tada žešće napao, pa su se jedinice bataljona morale povući na polanu liniju. Takođe se povukao i 1.vod 2. čete, pa je na iniju upućeno svo raspoloživo ljudstvo, bolesni i pošteđeni.
  • veliki problem u očuvanju morala jedinice jer sa relativno malim brojem , oko 90 pripadnika, brani se velika linija.
  • po projceni problem je i sa 3.mtb,
  • uspostavljeno sadejstvo sa 1.mtb i radi njih bataljon je ostao na zauzetoj liniji.

Milena Slijepčević, predsjednik KSS Palačkovci

Milena Slijepčević, poginuo suprug u 27.mtbr, N.Sančanin, Ženske duše, str.34-35, Banja Luka, 2001.

U posjeti 1.mtb KSS

Kolo srpskih sestara u posjeti 27.mtbr, N.Sančanin, Ženske duše, str.38-39, Banja Luka, 2001.

Nastić Slavica

Slavica Nastić, boličarka 1.mtb, o borbama na Bijelom brdu: Čini mi se da  nikada neću moći  zaboraviti 30. i 31. 7.1992 godine. bilo je  to pod  Markovcem, u Kuljenovcima. Paklena  bitka naših snaga  sa  ustašama, koje  nadiru sa  Bijelog brda. Ustaljeno  pravilo komandanta Vitomira Đurđevića i Dane  Šuška  da se sanitetska službe nalazi u najbližoj  zoni, takoreći u prvim  borbenim redovima. Nismo  očekivati  neprijateljski napad. Bilo  je to  iznenada,  tako da se bataljonski  ljekar do početka tog  stravićnog  ratnog plana nije vratio sa zadatka. Ja i  moja koleginica iz  prnjavorskog Doma zdravlja, medicinska sestra Zijada Ćuran same smo bile u sanitetu ,  brzu medicinsku pomoć  pružile smo za 45 teže i lakše ranjenih. Najsrećniji  smo bile kada smo saznale da je svih 45 renjenih ostalo u životu,  što znači da  je  i prva pomoć bila blagovremena i stručna. (Naš zavičaj Prnjavor, juni 1993. str 10 i Ženske duše, Nedeljko Sančanin, Banjaluka, 2001. str 48).

Poginuli pripadnici inžinjerijskog bataljona 27. mtbr. 31.8.1992. godine.

Слика може припадати напољу и споменик
DRAGAN (Pero) JOVIĆ, rođen 12.3.1964. godine Gornji Detlak, opština Derventa. Poginuo u borbama 31.8.1992. godine rejon Bijelo Brdo (Čelaruša) – Derventsko ratište. Pripadnik inžinjerijskog bataljona 27. Mtbr. Sahranjen Detlak – Derventa.

BORISLAV (Teodor) PETКOVIĆ, rođen 25.8.1962. godine Drijen, opština Derventa. Poginuo u borbama 31.8.1992. godine rejon Bijelo Brdo (Čelaruša) – Derventsko ratište. Pripadnik inžinjerijskog bataljona 27. mtbr. Sahranjen Drijen – Derventa.

ZORAN (Vid) SIMIĆ , rođen 10.2.1964. godine Agići, opština Derventa. Poginuo u borbama 31.8.1992. godine rejon Bijelo Brdo (Čelaruša) – Derventsko ratište. Pripadnik inžinjerijskog bataljona 27. mtbr. Nema podataka gde je Zoran sahranjen.

ZORAN (Zdravko) MILANКOVIĆ, rođen 5.7.1966. godine Donji Palačkovci, opština Prnjavor. Poginuo u borbama 31.8.1992. godine rejon Bijelo Brdo (Čelaruša) – Derventsko ratište. Pripadnik inžinjerijskog bataljona 27. mtbr. Sahranjen Palačkovci – Prnjavor.
DUŠКO (Pero) RUDONJIĆ, rođen 22.10.1973. godine Кremna, opština Prnjavor. Poginuo u borbama 31.8.1992. godine rejon Bijelo Brdo (Čelaruša) – Derventsko ratište. Pripadnik inžinjerijskog bataljona 27. mtbr. Sahranjen Кremna – Prnjavor.
SLOBODAN (Zdravko) TULIĆ, rođen 1.12.1964. godine Čorle, opština Prnjavor. Poginuo u borbama 31.8.1992. godine rejon Bijelo Brdo (Čelaruša) – Derventsko ratište. Pripadnik inžinjerijskog bataljona 27. Mtbr. Nema podataka gde je Slobodan sahranjen.
DRAGOLJUB (Sredoje) SARIĆ, rođen 1.9.1952. godine, Drenova, opština Prnjavor. Poginuo u borbama 31.8.1992. godine rejon Bijelo Brdo (Čelaruša) – Derventsko ratište. Pripadnik inžinjerijskog bataljona 27. mtbr. Nema podataka gde je Dragoljub sahranjen.
ŽELJКO (Neđo) LUКAJIĆ, roćen 2.1.1971. godine Кremine, grad Banjaluka. Potporučnik poginuo u borbama 31.8.1992. godine rejon Bijelo Brdo (Čelaruša) – Derventsko ratište. Pripadnik inžinjerijskog bataljona 27. mtbr. Sahranjen Glamočani – Laktaši.
IVICA (Anto) MAJDANDŽIĆ, rođen 1.2.1963. godine Banja Luka, grad Banja Luka. Potporučnik poginuo u borbama 31.8.1992. godine rejon Bijelo Brdo (Čelaruša) – Derventsko ratište. Pripadnik inžinjerijskog bataljona 27. Mtbr. Sahranjen u Banja Luci.
Fotografija spomen ploča bila postavljena u blizni pogibije boraca na Čelaruši, da bi je izmestili i sada se nalazi u krugu kasarne „Zdravko Čelar“ u Derventi.
Večna slava i hvala !
R-F Fotografija R.B: 009.

 

Pogled sa Nemića, desna obala r.Drine na objekat Kunjarac u opštini Bratunac, objekat destva Juda 1.mtb. Desno je put za rudnik Sase i dalje za Srebrenicu.

 

 

 

[1] Zapovjest za napad komandanta TG-3 puk Slavka Lisice, Komandant bez potrebe, Banja Luka 2000, str.24

27.mtbr

27. motorizovana brigada Derventa 1.KK VRS

S Vikipedije, slobodne enciklopedije
27. derventska motorizovana brigada
27. derventska brigada VRS.jpg

Grb 27. Derventske motorizovane brigade
Postojanje 1992 — 1996.

Mesto osnivanja:
Derventa
Formacija brigada
Jačina 5.000[1]

prosečno: 2.000[1]
Deo Vojske Republike Srpske
Angažovanje
Odlikovanja Orden Karađorđeve zvijezde drugog reda
Komandanti
Komandant Ljubo Obradović
Komandant 2 potpukovnik Ratko Grahovac
Komandant 3 pukovnik Trivo Vujić
Komandant 4 pukovnik Stanko Baltić
Komandant 5 pukovnik Boško Peulić
Komandant 6 pukovnik Rajko Radulović

27. derventska motorizovana brigada je bila pješadijska jedinica Vojske Republike Srpske.

Sastav

Sastav brigade je činilo oko 2.000 boraca, a kroz brigadu je prošlo više od 5.000 vojnika; poginulo je 438 boraca, a 13 se vode kao nestali.[1]

Istorija

Jedinica je osnovana 13. maja 1992. godine u Derventi. Borci su uglavnom bili iz DerventeBroda i Prnjavora.[1] Prvi komandant jedinice bio je Ljubo Obradović. Na početku rata u BiH, ova brigada se zvala 327. derventska motorizovana brigada.

Od 20.5.1992. godine pod komandom je Vojske Republike Srpske u sastavu 1.KK

Ratni put

Brigada je ratovala u celoj Republici Srpskoj, sa težištem na dobojskom i teslićkom ratištu. Brigada je učestvovala i u dve velike operacije Vojske Republike Srpske, Koridor i Drina.

Borci iz Prnjavora bili su okosnica brigade, što govore i početni podaci. Brojno stanje pripadnika VRS sa područja opštine Prnjavor u 327.mtb od prvih velikih pozivanja 5.10.1991. godine do 19.05.1992. godine iznosilo je 1.094 boraca  [3] Mobilisano je 918 vojnika, 131 podoficira i 45 oficira. Kroz starješinske dužnosti od komamdira voda do komandanta brigade prošlo je  78 starješina. 8 je poginulo, što čiti 1% poginulih boraca brigade do 19.maja 1992.godine. Ranjeno je 21 borac, povrijeđenih 4 i bolesnih 1. Boraca na kraju rata njih 210 imaju statrus  RVI, 4 nestalih boraca, 5 umrlih boraca, i 51 umrla borca poslije rata.Prosjek starosti 30 godina.

Od 20.05.1992. godine stvaranjem VRS u 27.mtbr 1.KK bilo je raspoređeno je 2.777 boraca . Mobilisano je 2.423 vojnika, 257 podoficira i 93 oficira. Poginulo je  124, ranjeno 493 i povređeno 130 boraca

Predsjednik Predsjedništva Boračke organizacije opštine Derventa Čedo Vujičić je u svom obraćanju,istakao da je Vojska Republike Srpske bila izraz želje i potrebe srpskog naroda i jedan od ključnih i odlučujućih faktora u nastanku i očuvanju Republike Srpske.

27.brigada je jedna od najvećih brigada VRS. Široj javnosti je poznata kao Derventska ili kao 327. motorizovana brigada, a nastala je 13. maja 1992. godine. Objedinjenih, pisanih i javnosti dostupnih tragova o nastanku, djelovanju i kraju brigade nažalost nema, ali građe još uvijek ima na sve strane, a najviše u glavama neposrednih aktera nastanka i ratnog puta brigade.

Prvi komandant brigade, nakon 13. maja 1992. godine, bio je potpukovnik Ratko Grahovac. Nakon Grahovca, komandanti brigade bili su pukovnik Trivo Vujić, koji je poginuo 30.juna 1992. godine, a zatim potpukovnik Stanko Baltić, pukovnik Boško Peulić, a posljedni ratni komandant bio je pukovnik Rajko Radulović. Na čelu brigade u dva navrata bio je i potpukovnik, kasnije general, Ljubomir Obradović, koji je tu dužnost obavljao s pozicije načelnika štaba brigade.

Formacija brigade se mijenjala u zavisnosti od potreba i stanja na terenu, a kraj rata dočekala sa četri motorizovana bataljona, nekoliko samostalnih četa, te ostalim jedinicama. Borci su bili iz Dervente, Broda Prnjavora, Banja Luke i mnogih drugih mjesta, te jedan broj dobrovoljaca iz Srbije, a u sastavu brigade bila je i četa „Meša Selimović“, koju su uglavnom činili Boišnjaci iz Dervente i Broda.

Sve zadatke koji je pred brigadu postavila nadležna komanda, borci su izvršili, a učestvovali su u operacijama u proboju koridora, oslobođenje Dervente, zatim na ratištima kod Gradačca, Doboja, Vlasenice, Zavidovića, Maglaja, Teslića, Sarajeva, Bihaća, Ključa, Sanskog mosta … Za doprinos očuvanju srpskog naroda i nastanku Republike Srpske odlikovana je Karađorđevom zvijezdom drugog reda.

Tokom četri ratne godine, prema nepotrđenim informacijama, 438 boraca ove brigade izgubio je živote i skoro svaki drugi pripadnik je ranjen.

Osinjska brigada nastala je na temeljima osamnaeste partizanske brigade, a formirana je s ciljem izvođenja odbrambenih zadataka. U sastav brigade ušli su dobrovoljci iz sela Pojezna,  Donji i Gornji Cerani, Donja i Gornja Osinja i Crnča.

Prvi ratni zadatak brigada je dobila 22. marta1992. godine, a radilo se o odbrani srpskih naselja na liniji dugoj 22 kilometra: Kaurska obala – Tešića bare – Tomasovo brdo – Kneževići – Malojčani – Mišinci (Cer) – Čolno brdo (Mala Sočanica) – isključno Torine (Tisovac). Komandu brigade činilo je svega osam rezervnih oficira među kojima je najstariji bio kapetan prve klase. U junu za komandanta brigade dolazi aktivno vojno lice s činom majora. U nastavku ratnog puta brigada je učestvovala u borbama za oslobađanje Dervente i proboj koridora, kao i na mnogim drugim ratištima na kojima je dala ogroman doprinos u stvaranju Republike Srpske. Izgubila je 104 borca, a više od 600 boraca je teže i lakše ranjeno. Brigada je odlikovana Medaljom Petra Mrkonjića, a 1. marta 1994. godine ljudstvo je integrisano u 27.brigadu.

[3]  Podaci nisu sravnjeni sa vob-8 brigade.

327.mtbr

27.mtbr 1.KK VRS

327.mtbr JA, 27. motorizovana brigada Derventa 1.KK VRS

S Vikipedije, slobodne enciklopedije:

  • postojanje, borbeno djelovanje 0d 1992. do 1996. godine, demobilizacija 1.maja,
  • Mjesto osnivanja. Kasarna Derventa,
  • Jačina, brojno stanje jedinice. 5.000, prosječno 2000 boraca[1]
  • Angažovanje u operacijama: Koridor 1992. i Drina 1993.
  • odlikovana Ordenom Karađorđeve zvijezde drugog reda,
  • komandanti:
    • ppuk Ljubomir Obradović, načelnik štaba
    • ppuk Ratko Grahovac
    • puk Tivo Vujić, poginuo na Rabiću 1992. godine,
    • puk Stanko Baltić,
    • ppuk Boško Peulić,
    • ppuk Rajko Radulović

27. derventska motorizovana brigada je bila pješadijska jedinica Vojske Republike Srpske.

rejon prikupljanja 327.mtbr Derventa, oktobar 1991.

Prvo veliko pozivanje kada je već krenula mobilizacija dijela jedinica TO i JNA u septembru 1991. godine počelo je 5.10.1991. godine, pozivanje i organizovanje dijela jedinica motorizovane brigade iz Prnjavora na prostor Ribnjaka u Prnjavoru, gdje su već izvučena nepopunjena borbena sredstva (haubice, topovi ZIS i dr).

kasarna 27.mtbr u Derventi

Ponovo formirana 327.mtbr u  februaru i martu 1992. godine, naporima načelnika štaba brigade ppuk LJubomira Obradovića,  u jako teškim uslovima uz pomoć Prnjavorske lake pješadijske brigade i komande 1.KK VRS.

Početkom ratnih dejstava u aprilu, brigada, ponovo, uspjeva da izvrši djelimičnu mobilizaciju i organizaciju prema ratnoj formaciji i da popune jedinice pješadije i za podršku bataljonima, u prioritetu HAD i LADPVO i dr. jedinice.

Po planovima mobilizacije motorizovane brigade, koja se popunjavala sa područja 11 opština, ali zbog obstrukcije Muslimana i Hrvata, bigada je popunjavana, najviše, sa područja opština Prnjavora i Dervente.

Sastav

Sastav brigade je činilo oko 2.000 boraca, a kroz brigadu je prošlo više od 5.000 vojnika; poginulo je 438 boraca, a 13 se vode kao nestali.[1] 

Najbrojniji dio brigade su pješadijski bataljoni. U početku bilo je pet bataljona, tokom ljeta, ali je transformacijom broj bataljona sveden na tri, kako je po formaciji mtbr.

Komanda 1.mtb, kraj 1992. godine

Prvim pješadijskim bataljonom komanduje kapetan Vitomir Đurđević, iz Prnjavora, u 1991. godini bio je zamjednik komandanta odreda TO opštine Prnjavor na ZSR. Bataljon sačinjavaju borci iz Smrtića, kojom je do ranjavanja, kaomandovao vodnik Željko Đurić  i Trstenaca.  Od 31.jula u sastavu ovog bataljona je i četa kapetana Dane Šuška , koja je branila kasarnu u Derventi.

Drugi pješadijski bataljon je pod komandom kapetana Slavka Crnića. Čine ga borci iz prnjavorske i derventske opštine.

vod minobacača82mm

Trećim pješadijskim bataljonom komanduje kapetan  Desimir Jusupović iz Prnjavora, a čine ga borci iz Prnjavora i Miškovaca.

U sastavu ove brigade sadejstvovao je ranije i jedan bataljon iz Banja luke, kapetana Velimira Vukajlovića.

 

 

HAD 122mm M38

HAB 122mm prvi put se okuplja početkom 1992. godine u Šibovskoj, gdje se od boraca različitih specijalnosti formira ova baterija. Borbena podrška počinje sa Motajice  u odbrani od neprijateljskih napada. Prvo vatreno krštenje inmali su 7.aprila i do završetka operacije za oslobađanje Broda. Poseban doprinos u stvaranju baterije dali su Ljubomir Kitić, Nedeljko Suvajac, Milan Subotić i potporučnik Radiša iz Gradiške. Dolaskom baterije kapetana Ljubiče Kalabe i još nekih jedinica formiran je HAD ,koji je strah i trepet za protivničku stranu

Istorija

sanitetsko odjeljenje 1.mtb

Jedinica je osnovana 13. maja 1992. godine u Derventi. Borci su uglavnom bili iz DerventeBroda i Prnjavora.[1] Prvi komandant jedinice bio je Ljubo Obradović. Na početku rata u BiH, ova brigada se zvala 327. derventska motorizovana brigada.

Ratni put

U drugoj polovini 1992.brigada je povremeno držala front širine 26 kilometara, što je van načela upotreba jedinica, ali je i tako širok front uspješno očuvan, uz ivođenje ofanzivnih dejstava

Brigada je ratovala u celoj Republici Srpskoj, sa težištem na dobojskom i teslićkom ratištu. Brigada je učestvovala i u dve velike operacije Vojske Republike Srpske, Koridor i Drina.

„Jude“ elitna izviđačko diverzantska jedinica 1.mtb

Učestvovala je u oslobađanju Bišnje, Rabića, Kukavice, Potočana, Dervente, Kostura, Čelara, Čardaka. Begluka, Bijelog brda, Sedlića, Vakufa, Dubošća i izbijanje u međurječje Save i Ukrine. Krajem godine brigada je u zadatku obezbjeđenja sjeverne granice RS. Vrši se popuna potčinjenih jedinica, jer je bilo poginulih i ranjenih. Sređuje se tehnika, otklanjaju posljedice ratnih razaranja. Inžinjerijske jedinice pomažupodručju opština Dervente i broda.

Načelnik štaba potpukovnik Ljubomir Obradović , nosilac Ordena Karađorđeve zvijezde trećeg reda, u listu Naš zavičaj Prnjavor, od decembra 1992. godine ističe:

Nezahvalno je isticati one najbolje, jer su svi svoje obaveze izvršavali na pravi način. Tako je radila i baterija LAD PVO vodnika Ćolića i vodnika Segića, a što se tiče pješadijskih jedinica, tu je 2.mtb, te sastavi 1. i 3.mtb. Pomenuo bi i elitnu grupu boraca pod tajnim nazivom „Jude“. Brigada razvija saradnju sa civilnim organima vlasti kao i sa  stanovništvom.

Podvig Miroslav Mika Mikerević: u aprilu 1992. godine spasao 38 srpskih vojnika zarobljenih u vojnom objektu “Rabić” kod Dervente bez upotrebe sile, metka ili žrtve, za šta je odlikovan najvišim vojnim priznanjem RS, Ordenom Milana Tepića!  kada je izvukao i spasao 38 srpskih vojnika sa komandirom por Rodoljubom Vukićem_Rokom,  na zadatku, a koji su bili okruženi suparničkom vojskom. Pošto su svi bili iz prnjavorske opštine, te nisu poznavali teren u okolini Dervente, Mika ih je u toku noći izvukao kroz žicu i prečicama doveo do slobodne teritorije. Bez sile, metka i žrtve, potpuno perfektno i briljantno, uvijek su naglašavali njegovi saborci!

3.mtb na teslićkom ratištu https://www.youtube.com/watch?v=rdMEjln2j9I

[1] Prema prikupljenim podacima u 1991. godini mobilisano je 579 vojnih obveznika sa područja opštine Prnjavor,  u 4.mtč koja je branila kasarnu bilo je mobilisano još u maju 38 vojnih obveznika, a raspoređeno (prošlo kroz jedinicu) 1.012. vojnih obveznika.

Ratni put 27.mtbr i 1.mtb

Kratak prikaz ratnog puta i brojnog stanja 27.motorizovane brigade 1.KK VRS i njenog 1.mtb, Motajičkog bataljona

BORCI POSAVINE

Počekom rata 1991.g. 5. odnosno 1.krajiški korpus imao je nekoliko jedinica koji su bili u sastavu JNA. Opština Prnjavor po planovima popune popunjavala je 6 jedinica korpusa: 3 pozadinske jedinice-PoB i 3 manevarske jedinice:

  • pontonjeriski bataljon sa razrezom od 2 v/o a mobilisano je 6 pripadnika;
  • inžinjerijski puk sa razrezom od 333 v/o, a mobilisano je 92 pripadnika, i
  • 329.okbr sa razrezom od 30 v/o, a mobilisano  79 pripadnika.
    • plan je bio 691 v/o, a mobilisano 212 v/o u 5. KK.

U 7.tuzlanskom korpusu JNA, opština je popunjavala dvije jedinice:

  • 327.mtbr, vojne pošte 3164 Derventa sa najvećim planom popune sa opštine u razrezu od 935 v/o i to: 26 oficira, 31 podoficira i 878 vojnika, dok je mobilisano 610 pripadnika;
  • motorizovani bataljon, vojne pošte 6510 Derventa, kasnije Osinjska lpbr u planu popune sa 131 v/o, a mobilisano 5 v/o.
    • plan je 691 v/0, a mobilisano 212 u 7.K JNA[1]

327.mtbr radila je i postojala još u vijeme JNA u Derventi, imala svoju formaciju, i u

27.mtbr 1.KK VRS

početku nakon formiranja i ulaska rezervnog sastava imala značajnu ulogu u odbrani sjevernog dijela Republike Srpske.

Nakon mobilizacije jedinica 5.korpusa JNA i njihovo angažovanje na Zapadno-slavonskom ratištu, 5.10.1991. godine počelo je pozivanje vojnih obveznika sa opštine na tz.4 mjeseca rezerve u 327.mtbr u kasarnu Derventa.http://lpbr-prnjavor.info/30-godine-od-mobilizacije-u-opstini-prnjavor/

„Do sada je bilo dosta polemike o mjestu i ulozi brigade u 1.KK, posebno u TG-3. Radi objavljivanja ocjene rada jedinice potrebno je analizom dosadašnjih dejstava doći do pokazatelja o dosadašnjem periodu života i aktivnosti. Poznato je da brigada nije uspela sprovesti mobilizaciju[1] , te daje formiranjem TO stvoreno jezgro za brigadu. Sve specifičnosti treba objasniti od učesnika i to od samog početka rata, posebno sa ratnim putem svojih jedinica što realnije i sa jasnim pokazateljima“. Pukovnik Stanko Baltić, komandant 327. mtbr; Naređenje u kome traži podatke za istorijsku građu

1992.

Prvoga marta 1992, u Sarajevu, na dan referenduma o nezavisnosti Bosne i Hercegovine, koji je srpski narod, na poziv svojih predstavnika, bojkotovao, pala je prva civilna žrtva rata, srpske nacionalnosti. Pripadnik „Zelenih beretki”, paravojne formacije Stranke demokratske akcije, Ramiz Delalić Ćelo ubio je Nikolu Gardovića, srpskog svata u svadbenoj povorci kod Stare srpske pravoslavne crkve na Baščaršiji. Do sukoba je došlo jer je pokojni Gardović, inače mladoženjin otac, nosio srpsku trobojku. Iste večeri sarajevski Srbi su podigli barikade u dijelovima grada u kojima su bili većina. Već dva dana nakon ovog zločina, 3. marta, hrvatsko-muslimanske paravojne snage, u saradnji sa 108. brigadom paravojnog Zbora narodne garde (ZNG, poznati kao „Zenge”) iz Hrvatske zauzimaju Bosanski Brod. Na teritoriji ove opštine, u selu Sijekovac, oni čine prve masovnije zločina nad civilima. Кrvavi pir u ovome selu su počeli 26. marta, kada su ubili devet civila. Zločin je nastavljen i narednih dana. Prve žrtve bili su Jovo Zečević (1920) i njegova tri sina: Vaso (1958), Milan (1850) i Petar (1953). Njih četvorica su sahranjeni u prnjavorskom selu Smrtići.

Iako u vrijeme ovih dešavanja još uvijek nije bila formirana Vojska Republike Srpske, zbog sve veće ugroženosti od Muslimana i Hrvata, u srpskim mjestima se formiraju jedinice Teritorijalne odbrane (TO), a još uvijek je na prostoru Bosne i Hercegovine bila prisutna i Jugoslovenska narodna armija (JNA), Međutim, 327. motorizovana brigada JNA se raspala, a ona je bila zadužena da zatvori pravac neprijateljske vojske prema Prnjavoru. Tako su se i na području opštine Prnjavor formirali Rejonski štabovi teritorijalne odbrane (RjŠTO) Prnjavora, Potočana, Donjih Vijačana i Šibovske, kao i jedinice vojne policije i baterija protivvazdušne odbrane (PVO). Od RjŠTO Šibovske i Potočana i čete iz derventskog sela Trstanci u Šibovskoj se formira Drugi teritorijalni odred opštine Prnjavor, koji, će kasnije ući u sastav 327. mtbr JNA kao 1.mtb. S obzirom na činjenicu  da su ratna dejstva u martu iz Slavonije prenesena u Posavinu, komanda štaba TO i rukovodstvo opštine Prnjavor, 24. marta, donosi odluku da Drugi odred zaposjedne liniju od Trstanaca do magistralnog puta Prnjavor – Derventa (Pjevalovac — Agićko Brdo — Agići; sela opštine Derventa, prim.aut). Odobrenje je dala komanda 5. korpusa JNA, koji je imao granicu zone odgovornosti na ovom području. Na dan zločina u Sijekovcu, 26. marta, prethodnica čete iz Smrtića izlazi na sjeverne padine Motajice da bi spriječila prodor neprijateljskih snaga prema Prnjavoru. Dan ranije Кrizni štab Hrvatske demokratske zajednice (HDZ) za Bosansku Posavinu naređuje presijecanje puta između Bosanske Кrajine i Srbije (koji će biti oslobođen u operaciji „Кoridor ’92”), a 28. marta napadaju sela na području opština.

Učestvovala je u oslobađanju Bišnje, Rabića, Kukavice, Potočana, Dervente, Kostura, Čelara, Čardaka. Begluka, Bijelog brda, Sedlića, Vakufa, Dubošća i izbijanje u međurječje Save i Ukrine.

Кomanda štaba TO opštine Prnjavor smjestila se u Gornje Smrtiće,a krajem aprila se premjestila u Gornje Palačkovce. Takođe, krajem aprila Drugi odred TO se pojačava još jednom četom iz Potočana, te zajedno sa ponovo formiranom 327. mtbr ulazi u Taktičku grupu (TG) koju formira 5. Кorpus. U sadejstvu sa 327. mtbr izvodi nove napade na Bijelo Brdo. Od jedinica TO sela Štrpci (opština Prnjavor) i sela Agići (opština Derventa) formira se Treći odred TO.

Narodna skupština je na sjednici 12. maja. donijela odluku o formiranju Vojske Srpske Republike Bosne i Hercegovine (VSRBiH) , a odlukom Predsjedništva Savezne Republike Jugoslavije JNA u maju počinje povlačenje sa teritorije Bosne i Hercegovine. Poslednji vojnik JNA je napustio BiH 20. maja. Infrastrukturu i borbena stredstva 5. korpusa je zadržala VSRBiH, a taj korpus mijenja ime u 1. Кrajiški korpus VSRBiH (1.KK). Za komandanta je postavljen general-pukovnik Momir Talić. Vojska Republike Srpske se sastojala od sedam korpusa: 1. Кrajiški, 2. Кrajiški, Istočno-bosanski, Drinski, Sarajevsko-romanijski i Hercegovački. Zona odgovornosti 1. КК je bila ubjedljivo najveća, zauzimala je skoro pola tadašnje SRBiH, od Кupresa do Brčkog, a popunjavala se sa prostora 28 opština.

U međuvremenu, Drugi odred TO Prnjavor prerasta u Motajički bataljon i 25. maja 1992, kao 1. motorizovani bataljon (1.mtb) ulazi u sastav 327. mtbr iz Dervente. Na osnovu naređenja pretpostavljene komande od 26. oktobra 1992. godine 327. mtbr mijenja ime u 27. mtbr.

Tokom operacije „Кoridor 92” 327. mtbr je bila u sastavu TG-3, kojom je komandovao pukovnik Slavko Lisica. Učestvovali su u borbama oko Dervente i konačnom oslobođenju grada 4.7.1992, čime je završena prva faza operacije Koridor. Nakon oslobođenje Dervente jedinice 327. su krenule dalje, a naredni i krajnji cilj operacije je bio oslobađanje Bosanskoga Broda i izbijanje na rijeku Savu. Naređeni su napadi i ovladavanje selima Bijelo Brdo, Кostreš i Кoraće. Međutim, zbog niza problema to nije ostvareno u predviđenom roku, iako je sam puk. Lisica tvrdio da

gen Lisica Slavko

„zadatak možemo završiti za 3 dana, ako budemo odlučni i energični”. Upozoravao je i da je „kucnuo poslednji čas da izvršimo zadatak da ne bi imali katastrofalne posledice.” Da je bilo problema u napredovanju TG-Z vidi se i iz kasnijih upozorenja puk. Lisice da će „vrijeme provedeno u borbi biti uzaludno ukoliko se ne postigne konačan cilj, pobjeda neprijatelja, osvajanje Bijelog Brda, Gradca, Кostreša, Čelaruše, Barice, Кoraća i sve do izbijanja na rijeku Savu.” Za avgust mjesec puk. Lisica je odlučio da odmori svoje snage. Tokom septembra nije bilo većih dejstava, pa su tek početkom oktobra srpske snage krenule u konačan napad. Brod je oslobođen 6.10, a izlaskom jedinica TG-3 na Savu u svojoj zoni odgovornosti završena je operacija „Кoridor”. Za učestvovanje u oslobađanju Bosanskoga Broda 327. mtbr je dobila pohvale od komande 1.КК. Tokom operacije najveće gubitke je imala TG-3, naročito u završnoj fazi rata, a najžešće borbe i gubici su bili u rejonu Bijelog Brda. Nakon uspješnih napadnih dejstava TG-3 na širem prostoru Bosanske posavine neprijatelj se povukao širi rejon Slavonskoga Broda, a srpske jedinice su prešle u fazu odbrane i utvrđivanja prirodne granice na rijeci Savi, uključujući inžinjersko obezbjeđenje.

komandir čete „Mešo Selimović“

Oslobađanjem Broda u obezbjeđenje granice na r.Savi angažuje se i muslimanska četa „Meša Selimović“: Potpukovnik Ismet Đuherić, bio je prvi komadant jedinice „Meša Selimović“ koja je bila prvo u sastavu Osinjske pbr, posle u sastavu 27. mtbr. Ismet je odlikovan Medaljom zasluga za narod, na komandnoj dužnosti Ismeta je posle zamenio potpukovnik Nusret – Nuce Dizdarević.
Četa je važila za veoma organizovanu i hrabru četu a kod ostalih jedinica i boraca imala je veliko poštovanje.
Jedinicom je do januara 1993. godine komandovao Ismet Đuherić, nakon čega se demobilisao. Na komandnom mestu zamenio ga je Nusret Dizdarević koji je nastavio voditi jedinicu sve do kraja rata.
Кako je Ismet postao komandant čete „Meša Selimović“
Ovih dana obilježava se godišnjica masakra u Sijekovcu, u znak sjećanja na Srbe, koje su pobili bošnjački i hrvatski zločinci. Tih se dana dobro sjeća i Ismet Đuherić, Bošnjak, koji se borio za Republiku Srpsku.
I Ismet je Sijekovčanin, iako nije rođen u ovom selu. “Državljanstvo Sijekovca” je, kaže, stekao kada se oženio svojom suprugom Hanumicom, lijepom kćerkom mjesnog berberina.
Po struci ekonomista, a po ubijeđenju Jugosloven, Ismet je u tada velikom, bogatom i prosperitetnom selu nadomak Bosanskog Broda brzo stekao mnogo prijatelja i među Srbima i Muslimanima i Hrvatima. Sijekovac je u to doba imao više od 1.500 stanovnika, zvali su ga Mali Pariz, ili Mala Moskva.
Niko u ta sretna vremena u Sijekovcu nije ni gledao na vjeru i naciju. Pogotovo ne Ismet Đuherić, koji je bio i lokalni funkcioner Saveza komunista i rezervni oficir JNA. Završio je, kao mladić, čuvenu Školu rezervnih oficira u Bileći. Rat ga je zatekao u činu rezervnog kapetana.
Кad se počelo zveckati oružjem, mnogi Sijekovčani i Brođani, pa i Srbi, pobjegli u inostrastvo, da izbjegnu rat. Ismet nije bježao, mada je bolje nego iko od njegovih komšija znao šta se sprema.
– Ja sam bio za sve zadužen u Mjesnoj zajednici, radili smo, moja ekipa i ja za dobrobit svih stanovnika sela. Pokušavao sam da se organizujemo, da stanemo na put ološu i kriminalcima, nije išlo. Dok se ološ naoružavao, drugi Sijakovčani nisu bili zainteresovani, nisu ozbiljno shvatali situaciju – priča Ismet.
Кaže da su u selu “uglavnom svi su bili za JNA”, ali da “nisu htjeli da se miješaju”.
-Govorio sam im, neće ovo proći mimo nas, doći ćemo svi u problem i vaša će djeca, htjeli ne htjeli, morati pod oružje – priča Ismet.
Dok se prisjećaju tih burnih dana iz 1992. godine, Ismet I Hanumica Đuherić, danas penzioneri, sa ponosom pokazuju svoju lijepo uređenu kuću i dvorište puno cvijeća, u Rafinerijskom naselju u Sijekovcu.
Кuću su, poslije rata, doslovno, digli iz pepela. Jer, njihova se kuća u martu 1992. prva našla na udaru HOS-ovaca i muslimanskih paravojnika.(fejzbuk 27.mtbr).

Krajem godine, tačnije 9. decembra, 27. mtbr je dobila naređenje od 1. КК da formira jedan bataljon koji će biti upućen u sastav Drinskog korpusa na bratunačko ratište. U sastav ovog bataljona ušlo je po 200 boraca iz 1.mtb i 3.mtb, a za komandu je određena komanda 1.mtb. Ovi borci su dali značajan doprinos u odbrani Bratunca i sprečavanje njegovog pada u ruke srebreničkih muslimana.

Pogled sa Nemića, desna obala r.Drine na objekat Kunjarac u opštini Bratunac, objekat destva Juda 1.mtb, radi oslobođenja izvorišta za grad Bratunac.Desno je put za rudnik Sase i dalje za Srebrenicu. Značajne borbe vođene su i u rejonu Kravica, na putu Bratunac – Zbornik

.

1993.

Naredbom Glavnog štaba VRS i komande 1. КК u junu 1993. godine 27. mtbr je upućena na zavidovićko-maglajsko ratište sa sjedištem u Novom Šeheru, opština Maglaj, u sadejstvu sa Hrvatskim vijećem obrane (HVO). Djelovala je u zoni odgovornosti TG-2 (T G-2 „Usora”??) VRS. U avgustu 1993. došlo je do raspada HVO na ovom području, a zaslugama 27. mtbr, naročito njenog udarnog 1. bataljona spriječeno je da cijela žepska dolina padne u ruke muslimanskih snaga. Motajički bataljon je od 15. novembra ’93. do marta ’94. izvršio 29 napada od Crnog Vrha preko Pazarića do Bočinje na Bosni (sva navedena mjesta su na opštini Maglaj, prim.aut). U zoni odgovornosti TG-2 neprijatelj, preciznije tzv. Armija Republike Bosne i Hercegovine (ARBiH), je angažovao snage 3. korpusa sa osnovnim ciljem odbrane Zavidovića i deblokade okruženih snaga u širem rejonu Tešnja, Jelaha i Maglaja, a kasnije i ovladavanje prostorom Teslića, Ozrena i Doboja. Na zavidovićko-maglajskom ratištu Motajički bataljon je proveo devet mjeseci.

Poginulo je 17, a ranjeno preko 70 boraca.

Uskoro nakon toga počinje saradnja sa Teslićkom brigadom na svim nivoima, pa i oko izvlačenja iz žepačke doline, čime je spriječeno da ogromna sredstva ne padnu u ruke neprijatelju. Na povlačenje su bili prinuđeni zbog sklapanja hrvatsko-muslimanske koalicije i opasnosti da se nađu između dvije neprijateljske vojske, ako bi ostali na položajima koje su ranije držali sa hrvatskim snagama. Motajički bataljon u sadejstvu sa teslićkim jedinicama počinje da vraća izgubljene položaje na teslićkom ratištu. U aprilu 1994. godine sa 3.. bataljonom teslićke brigade vraća Borovu Granu i Smolin, a sa 5. bataljonom Veliku Кaranovicu i Vučiju planinu.

Vozuća

1994.

Po naredbi Glavnog štaba od 22. aprila Motajički bataljon odlazi na Vozuću da spriječi njen pad, gdje ostaje 65 dana, od čega je 42 dana bila u aktivnoj borbi. Кomandant Motajičkog bataljona, potporučnik Nedeljko Suvajaca Pepa, se žalio da nije udovoljeno njegovom traženju snabdijevanja na liniji, te da su se tukli svim raspoloživim rezervama, praktično bez krupne municije, pa iako je neprijatelj bio jači i tehnički opremljeniji, nisu napuštali položaje. Za ovu akciju bataljon je pohvaljen od strane Кomande 1. КК, a u pohvali se citiraju i riječi komandanta Pepe: „Znali smo da će biti krvi, ali nismo mogli napustiti položaje i ostaviti 1100 djece Vozuće”. Poginulo je osam boraca, dvojica su bili zarobljeni, ali razmijenjeni živi, dok je preko 20 ranjeno.

Nakon borbi na Vozući, bataljon se vraća na teslićko ratište. Naredbom generala Talića zaposjeda Vučiju planinu. Кomanda 27. mtbr je imala saznanja o daljim planovima neprijatelja, koja je dobila od Кomande 1. КК. Neprijatelj je nastojao da popravi svoj taktički položaj, pa uz dovođenje svježih snaga produži dejstva sa zadatkom da zauzme Teslić, kao i naselja gdje je nekada živjelo hrvatsko i muslimansko stanovništvo. Nakon zauzimanja Teslića, plan je bio da u sadejstvu sa drugim jedinicama zauzmu Doboj, nastave dejstva ka Derventi i presijeku Кoridor. Već za mjesec dana kreće prva muslimanska ofanziva, koja se završila neuspjehom po njih. Već 11. septembra ’94. novu ofanzivu pokreću 7. i 27. muslimanska brigada. I ovaj napad je odbijen. Iako se veliki broj boraca Motajičkog bataljona u to vrijeme nalazio na Vlašiću, vraćajući izgubljene položaje kotorvaroške brigade, Avdino Brdo, Meokrinje i Javorak.

Do nove ofanzive dolazi 16. novembra, kada tri jače muslimanske jedinice kreću da uzmu Vučiju Planinu, dok Motajički bataljon, uz još pridodatih boraca iz svoje brigade kreće da zauzme Veliku Кaranovicu, čime bi mogli da kontrolišu muslimanske položaje od Šerića do Zenice. U ovome sukobu, uz velike gubitke, neprijatelj je ipak pobijeđen i zauzet je dio Кaranovice.

1995.

Probleme u kojima se nalazila VRS početkom 95. godine ističe komanda 27. mtbr u svom izvještaju od 28.1.’95. godine. Stanje je bilo veoma loše zbog uvedenih političkih, ekonomskih i vojnih sankcija SRJ, kao i zbog stalnih prijetnji i povremenih dejstava NATO snaga iz vazduha po objektima i jedinicama. Takođe, Republika Srpska je bila u očajnom ekonomskom stanju izazvanim dugogodišnjim oslobodilačkim ratom, sankcijama i blokadom. Pored tih opštih problema, 27. mtbr je gotovo neprekidno izvodila borbena dejstva u svojoj zoni odgovornosti u cilju slamanja ofanzivnih dejstava muslimanskih snaga, koja su bila izražena tokom skoro cijele godine.

had

VPHAD122 i r/o mtb

Žestoka ofanziva na Vučiju planinu koju su naizmjenično izvodile tri muslimanske udarne jedinice počela je 24/25. februara, a narednog dana je pridodata još jedna cijela brigada. Bio je ovo koordinisani napad na 22. pješadijsku brigadu (P), 27.mtbr i 30. pješadijsku diviziju VRS. Prije ofanzive neprijatelj je raspolagao podacima o jačini, rasporedu i vatrenoj podršci srpskih jedinica, a te podatke je dobio od NATO avijacije. Ali, i srpski prislušni centar je otkrio i na vrijeme proslijedio planove neprijatelja operativnom centru. Zahvaljujući tome neprijatelj je lociran, a na taj pravac upućen interventni vod „Jude”, koji je spremno dočekao neprijatelja. Borbe Motajičkog bataljona sa neprijateljem su trajale neprestano 30 sati. Neprijatelj je pobijeđen, a veliki doprinos ovoj pobjedi dali su i mještani sela Bijelog Bučja, koji su ratovali sa Motajičkim bataljonom, a odlično su poznavali teren.

KM 1.mtb s.Bijelo Bučje, Vučija planina

Komanda 1. motajičkog bataljona 18.3.1995. naređuje formiranje čete „B” formacije u zoni odgovornosti na rijeci Savi, u koju bi ušli svi borci 1. mtb koji su po bilo kom osnovu legalno razduženi u jedinici (bolest, starost, invalidnost). Nije bilo u planu da ova četa ima zadatak držanja linije niti patroliranja, nego samo da, u slučaju prodora Hrvata preko rijeke Save u Trstence, uradi ono što su već uradili ’92. godine. Mnogima od njih su kuće bile na granici, a većina je bila u bataljonu od početka rata, tako da im je naređenje bilo potpuno jasno.

Već 7. aprila ’95. je osujećena ofanziva diverzantskih jedinica 3. i 7. korpusa tzv. ARBiH. Po dvije brigade ova dva navedena korpusa u sadejstvu sa jednim diverzantskim odredom 9. maja ’95. napali su na cijeloj liniji fronta Motajičkog bataljona (9 kilometara), jer je naredba Alije Izetbegovića bila da se mora uzeti Vučija planina, a dalje Teslić i Кotor Varoš.

Novi pokušaj muslimanskih specijalnih snaga je bio 14. jula, preko šumovitog dijela lijevih padina Vučije Planine. Neprijatelj je imao početnih uspjeha, te je razbio srpsku odbranu u šest rovova. Međutim, Motajički bataljon se pregrupisao i uz pomoć ostalih dijelova svoje brigade, izviđača i vojne policije, uspio da zaustavi neprijatelje.

U to vrijeme, tačnije 19.6, stiglo je i naređenje Komande 1. КК da se od boraca 27. mtbr formira četa koja će se uputiti na sarajevsko ratište, u sastav 12. lpbr Sarajevskoromanijskog korpusa, jer je VRS raspolagala informacijama da Muslimani planiraju deblokadu Sarajeva. Četa je trebala da broji 100 boraca, od toga 25 iz Motajičkog bataljona.

Ratno stanje u Republici Srpskoj je proglašeno tek 28.7.1995. godine odlukom predsjednika Republike dr Radovana Кaradžića. Po proglašenju ratnog stanja došlo je do povećane mobilizacije ljudstva na cijeloj teritoriji. Samo četiri dana nakon proglašenja ratnog stanja dogovoreno je formiranje Udarnog bataljona 27. mtbr.

Muslimani kreću u opšti, ujedno i najžešći, napad na Vučiju Planinu 30. septembra ’95. godine. U napadu učestvuje i jedna tenkovska četa. Napad je počeo strahovitom artiljerijskom pripremom u 14:00, a zatim se uključili tenkove, od kojih su dva tukli rovove, a četiri krenula direktno na Marijinu glavu. Potom su ubacili još dva tenka, koji su u pratnji pješadije krenuli na Istureno komandno mjesto. Po procjeni, u napadu je učestvovalo između 1200 i 1500 neprijateljskih vojnika. U početku su imali uspjeha, te su uspjeli da sruše najistureniji rov. Povela se tenkovska bitka izbliza, a borci Motajičkog bataljona su se nalazili između. Do 19:00 srpski borci su uspjeli da uvežu liniju, pregrupišu snage i krenu u kontranapad. Razbili su neprijatelja na tri mjesta i počeli da ga potiskuju. Neprijatelj je doveo još pojačanja, pa se razvila žestoka borba prsa u prsa. Muslimanske snage su ponovo savladane, a zarobljena su dva tenka T55, jedna „praga” i vraćena dva kamiona VRS.

1.mtb, Vučija pl, zarobljeni tenk , 1.10.1995.

Za ovu bitku sam komandant Motajičkog bataljona kaže: „Od svih borbi do sada i svih dobijenih bitaka do sada ova je najžešća i najsilovitija”. Za ovu pobjedu Motajički bataljon je dobio pohvale od komande 27. mtbr i Skupštine opštine Teslić.

rf-034

Jude, 1.mtb, Vučija planina, 1995.,

Naredbom komande Glavnog štaba i komande 1. КК 13.10.1995. dio jedinice sa svojim komandantom, u sklopu Udarnog bataljona 27. mtbr, odlazi na zapadno-krajiško ratište da spriječi prodor neprijatelja prema Banja Luci i Prijedoru. Prvo odlaze u rejon Bronzanog Majdana, zatim Bočca, te na kraju preko Prijedora na sansko ratište.

Ipak, glavna okosnica ostaje na Vučijoj planini, na kojoj vojnici Motajičkog bataljona ostaju sve do marta 1996. godine. U referisanju 13.11.1995. komandant Motajičkog bataljona ističe da je tokom ’95. godine u njihovoj zoni odgovornosti, osim sitnih napada diverzantskih i izviđačkih grupa, bilo pet većih ofanziva neprijateljskih ofanziva, a da je bataljon više puta dejstvovao van zone odgovornosti i to na sarajevskom, bihaćkom, grahovsko-glamočkom, ključkom i sanskom ratištu.

KM 1.mtb Bijelo Bučje

Prije nego što se rat iz Hrvatske prenio na teritoriju Bosne i Hercegovine, borci Motajičkog bataljona su se borili na teritoriji Zapadne Slavonije, u sklopu 5. korpusa JNA. Još od 17.9. 1991. Oni su odlazili na zapadnoslavonsko ratište, u rejon TO Pakrac, sve dok nije počeo rat na području Dervente. Inače, komanda 5. Кorpusa ističe da je jedino njihov korpus, od svih jedinica JNA, branio svoj kućni prag izvan matične teritorije. Zahvaljujući ovome spriječen je prodor hrvatskih snaga sa sjevera u Bosansku Кrajinu. Mora se spomenuti da se na ovome mjestu ističe i to da je bilo malo Srba iz Zapadne Slavonije koji su zajedno sa 5. korpusom branili svoje ognjište.

PRIPREMILI: S.Preradović, prof. istorije i S.Tomić, na osnovu raspoložive ratne arhive 1.mtb.

DODATAК:

Jedinice 27. motorizovane brigade na dan 15.1.1995:

  •            komanda brigade
  •            izviđačka četa
  •            četa bojne policije
  •            četa veze
  •            vod ABHO
  •            tenkovski vod
  •            1. motorizovani bataljon
  • –           komanda bataljona
  • –           odjeljenje veze
  • –           1. mtč
  • –           2. mtč
  • –           3. mtč
  • –           vod minobacača 82mm
  • –           vod minobacača 120mm
  • –           protivoklopna četa
  • –           larv PVO
  • –           pozadinski vod
  • –           interventni vod „Jude”
  • –           inžinjerijsko odjeljenje
  •            2. Motorizovani bataljon
  •            3. mtb
  •            4. mtb
  •            haubički artiljerijski divizion 122mm
  •            mješoviti protivoklopni artiljerijski divizion (MPOAD)
  •           laki artiljerijski divizion  odbrane (LAD PVO)
  •            inžinjerijski bataljon
  •            pozadinski bataljon

[1]Podaci su prikupljeni na osnovu podataka nadležnog opštinskog organa, izvoda iz vob-8 i spiskova iz ratne jedinice. Prema podacima Boračke organizacije u 327.mtbr, odnosno 27.mtbr Derventa mobiulisano je 4.554 pripadnika sa opštine, oko 14.000 je prošlo kroz brigadu. Poginulo je 133 borca sa područja opštine Prnjavor.

[2] Iz izvještaja od 29.5.’92 se vidi da je na taj dan brigada još uvijek bila u formiranju.

 

 

Formacija mtb 27.mtbr

Pregled ratne organizacije mtb i popuna ličnim i zajedničkim

MS-MOB 8

Mobilizacija ratnih jedinica mtb 27.mtbr 1.KK VRSsa v/o sa područja opštine Prnjavor izvršena je danom pozivanja- mobilizacije 5.10.1991. godine na mob. zborištu Ribnjak, mobilizacijsko mjesto Prnjavor prema ličnoj i materijalnoj formacijom mtb JNA.                                                                                                                                                                                 Izvršenje mobilizacije RJ obavljeno je prema [1].Pravilu, Uputstvo o sprovođenju odredbama PRAMOS_a, naredbi i dr.

U radu se daje mogući prikaz modela za izradu plana mobilizacije na nov način, primjenom računarske tehnike čime se obezbjeđuje izrada plana u skladu sa situacijom u realnom vremenu.

1) Dokumenta planiranja

  1. a) Mobilizacijska procjena obuhvata analizu prema t.137. Pravila;
  2. b) Zapovjest za mobilizaciju mtb;
  3. c) Plan mobilizacije na karti, prema t.142. privila;                     d) Šema organizacijsko-formacijske strukture niže i osnovne jedinice, t.148. pravila,                                                 e) Izvod iz ratne formacije (obrazac

Mob-8) služi za davanje pregleda lične formacije osnovne jedinice po dužnostima i pripadanja ličnih i zajedničkih materijalnih sredstava pojedinaca i jedinica [2]. Na osnovu izvoda iz ratne formacije starješina osnovne jedinice, ili komandiri vodova , dijele i zadužuju materijalna sredstva tokom izvršenja mobilizacije.

IZVOD IZ RATNE FORMACIJE MOB 8

Šifra Naziv Opis naziva Osnovna jedinica Formacija mtb Prošlo kroz mtb Raspore-đeno Razlika

1.1.Osnovne jedinice mtb

1 Komanda mtb 6.1 mtb 14 48 34 20
2 Odjeljenje veze 6.2, 1pod i 7 voj mtb 8 52 44 36
3 Pješadijska četa-mtč 6.3.1.; of 5; pof 2 i 145 voj mtb 152 336 262 110
4 Pješadijska četa-mtč 6.3.2.; of 5; pof 2 i 145 voj mtb 152 317 264 112
5 Pješadijska četa-mtč 6.3.3.; of 5; pof 2 i 145 voj mtb 152 442 365 213
6 Pješadijska četa-mtč 6.3.4.; of 5; pof 2 i 145 voj mtb 0 163 130 130
11 Četa mb120mm 6.4. of 6; pof 2 i voj 57 mtb 65 59 32 -33
15 Protivoklopna četa 6.5. of 4, pof 1 i 59 voj mtb 64 64 35 -29
18 vod mb82mm 6.6 od 1, pof 1 i voj 28 mtb 32 32 28 -4
20 larvPVO 6.7. of 1 i 26 voj mtb 27 39 33 5
21 Pozadinski vod 6.8. of 2, pof 3 i voj 48 mtb 53 247 181 128
719 1814 1408 688

 1.2.Niža jedinica mtb

Šifra Naziv Opis naziva  jedinica Formacija Raspor-eđeno Prošlo kroz mtb Razlika
7 k-da mtč of 2, pof 1 i 9 voj mtč 36 54 54 -18
8 Streljački vod tri u mtč-9;of 1 i 32 voj mtč 324 843 1024 -700
9 Protivoklopni vod 1 u mtč-3, of 1 i 31 voj mtč 96 23 43 53
10 Izviđačko odjeljenje 11102, Jude mtb 15 92 92 -77
10 Odjeljenje vojne policije 11107 mtb 15 17 19 -4
12 k-da čmb of 3, 1 pof i voj čmb120 5 1 1 4
13 komandni vod of 1  i 21 voj čmb120 22 10 15 7
14 vod mb120m 2 v, 1 of 18 voj čmb120 38 64 44 -6
16 k-da poč of 2 of, pof 1 i 3 voj poč 6 11 18 -12
17 vod BsT82mm poč poč 37 43 33 4
18 vod POLK9K11 poč poč 21 14 22 -1
22 tenkovski vod T55 mtb 0 16 15 -15
23 odjeljenje PRAGe 30/2 mtb 0 5 5 -5
24 kurirsko odjeljenje 11101 vojnik mtb 0 0 6 -6
25 streljački vod nisu za b/d pozv 0 0 77 -77
615 1209 1468 -853

 2.Lični sastav u ratu

102 Oficira po spisku 21 mtb 36 21 44 -8
103 Podoficira po spisku 70 mtb 16 70 132 -116
104 vojnika po spisku 849 mtb 667 849 1081 -414
719 940 1257 -538

3.Lični sastav u ratu oficira mtb

1 Oficira 7 of, 2 pof i 5 voj k-da mtb 7 16 23 -16
2 Oficira ov 0 1 2 -2
3 Oficira 2.pč mtč 5 8 10 -5
4 Oficira 4.pč mtč 0 3 6 -6
4 Oficira 1.pč mtč 5 2 3 2
4 Oficira 3.pč mtč 5 5 6 -1
5 Oficira 31201 čmb120 6 0 1 5
6 Oficira poč 4 3 5 -1
7 Oficira kv vmb82 1 1 1 0
8 Oficira lavPVO 1 2 2 -1
9 Oficira pozv 2 4 5 -3
36 45 64 -28

4.Lični sastav u ratu podoficira mtb

Šifra Naziv Opis naziva Osnovna jedinica Formacija Sleduje u mtb Ima Razlika
1 Podoficira Referenti u k-di mtb k-da mtb 2 11 15 -13
2 Podoficira k-dir ov ov 1 5 7 -6
3 Podoficira 1.pč mtč 2 20 34 -32
4 Podoficira 2.pč mtč 2 14 20 -18
5 Podoficira 3.pč mtč 2 23 38 -36
5 Podoficira 4.pč mtč 0 15 19 -19
6 Podoficira 21109 čmb120 2 10 12 -10
7 Podoficira 31101 poč 1 7 11 -10
8 Podoficira 21109 vmb82 1 6 6 -5
9 Podoficira 21302 lavPVO 0 2 3 -3
10 Podoficira 21102 pozv 3 19 29 -26
16 132 194 -178

5.Lični sastav u ratu vojnika mtb

1 vojnika 11101-12702 k-da mtb 5 8 8 -3
2 vojnika vezisti ov 7 35 41 -34
3 vojnika 1.pč mtč 145 202 301 -156
4 vojnika 2.pč mtč 145 193 287 -142
5 vojnika 4.pč mtč 0 97 139 -139
5 vojnika 3.pč mtč 145 243 396 -251
6 vojnika 11119 čmb120 57 37 46 11
7 vojnika 11104 poč 59 38 45 14
8 vojnika 11105 vmb82 28 18 26 2
9 vojnika 11301 lavPVO 28 27 34 -6
10 vojnika 12403 pozv 48 174 210 -162
12 vojnika 11401 tv 0 9 15 -15
667 1081 1548 -881
  • Formacijska dužnost u k-di mtb
70 komandant mt bataljona 31101 major-ppuk k-da mtb 1 4 4 -3
71 zamjenik k-danta 31101  k1k-major k-da mtb 1 4 2 -1
72 pom k-danta za MV,inf. I

VP

31101  k1k-major k-da mtb 1 4 4 -3
73 pom NŠ za ONP 31102  k1k-major k-da mtb 0 0 3 -3
73 pom k-danta za OBP i PPD 31101  k1k-major k-da mtb 1 4 3 -2
74 pom. k-dant za pozadinu 31101  k1k-major k-da mtb 1 4 2 -1
75 ref. thsl 32144  pp-kap k-da mtb 1 4 2 -1
76 ref. Insl 32401  pp-kap k-da mtb 1 4 0 1
77 ref. SnSl 31501  pp-kap k-da mtb 0 0 2 -2
77 referent za opšte poslove 21101  z-z1k k-da mtb 1 4 1 0
78 ref ABHO 21902 vod-sv k-da mtb 1 4 1 0
79 izviđač ABHO 11901 vojnik k-da mtb 1 4 1 0
80 dekontaminator 11903 vojnik k-da mtb 1 4 1 0
88 kurir u mtb 11101 /12703 vojnik k-da mtb 3 3 6 -3
14 47 32 -18
Šifra Naziv Opis naziva Osnovna jedinica Formacija Sleduje u mtb Ima Razlika
  • Formacijska dužnost u ov
82 k-dir odjeljenja veza 21802 vod-sv ov 1 1 4 -3
83 radiotelegrafist 11801 raz ov 1 1 0 1
84 strelec-radiofonist 11121 vojnik ov 2 2 16 -14
85 strelac-radiotelefonist 11121 vojnik ov 2 2 3 -1
86 vozač 12701 vojnik ov 2 2 30 -28
8 8 53 -45
  • Formacijska dužnost u mtč
96 Komandir 31101 k1k k-da mtč 1 3 22 -21
97 pom k-dira za MViVP 31102 pp-kap k-da mtč 1 3 8 -7
98 četni starješina 21101 z-z1k k-da mtč 1 3 7 -6
99 radiofonist 11121 vojnik k-da mtč 2 6 8 -6
100 kurir 11101 vojnik k-da mtč 1 3 6 -5
101 bolničar 12501 vojnik k-da mtč 1 3 10 -9
102 vozač 12701 vojnik k-da mtč 5 15 1 4
105 Komandir 31101 pp-kap sv 3 9 47 -44
106 bolničar u sv 12501 voj sv 3 9 1 2
107 k-dir so u sv 11101 mlv sv 9 27 20 -11
108 puškomitraljezac 11101 raz sv 9 27 1 8
109 snajperist-1 11109 vojnik sv 9 27 5 4
110 strelac-5 11101 vojnik sv 45 111 1030 -985
111 k-dir 4.mo 11103 desetar mo 3 9 1 2
112 nišandžija-3 11103 raz mo 9 27 11 -2
113 poslužilac-6 11103, voj mo 18 54 6 12
121 Komandir 31101 pp-kap pov 1 3 7 -6
122 vozač 12701 voj pov 1 3 4 -3
123 k-dir orrb 11117 des pov 2 6 24 -22
124 nišandžija rrb 11117 raz pov 8 24 14 -6
125 pomoćnik rrb 11117 voj pov 8 24 24 -16
127 k-dir oBsT82mm 11104 des pov 2 6 1 1
128 nišandžija BsT 11104 raz pov 2 6 1 1
129 poslužilac BsT 11104 voj pov 7 21 1 6
130 vozač u oBsT 12701 voj pov 1 3 3 -2
152 432 1263 -1111
  • Formacijska dužnost u čmb120mm
140 k-dir čete mb 120mm 31201 k1k k-da čmb 1 4 0 1
141 zamjenik k-dir mbč

120mm

31202 k-k1k k-da čmb 1 4 2 -1
142 pom k-dira za MVP u čmb 31202 pp-kap k-da čmb 1 3 0 1
143 baterijski starješi u k-di

čmb

21101 vodnik k-da čmb 1 1 0 1
144 bolničar u k-di čMB120 12501 vojnik k-da čmb 1 1 0 1
145 vozač kurir 12702 k-da čmb 1 1 1 0
145 k-dir k-dni.v mbč120mm 31202 pp-kap vmb120 1 1 4 -3
146 vozač u kv čMB 12701 vojnik vmb120 3 12 2 1
147 k-dir io kv čMB-1 11207 desetar vmb120 1 4 3 -2
148 izviđač io kv čMB-2 11207 vojnik vmb120 2 12 1 1
149 mernik io 1.kv čMB-2 11207 vojnik vmb120 2 8 0 2
150 k-dir ov kv čMB-1 11221 desetar vmb120 1 12 0 1
151 posl-radiofonist ov čmb-11 11221 vojnik vmb120 6 36 0 6
152 k-dir ro kv čMB-1 21209 vod-vod1k vmb120 1 4 0 1
153 računač ro kv čMB-3 11209 vojnik kvmb120 3 12 1 2
154 vozač ro kv čMB-1 12701 vojnik kvmb120 1 4 0 1
155 k-dir vmbč120mm-2 31202 pp-kap vmb120 2 8 5 -3
156 k-dir  oMB-3 11119 ml vodnik vmb120 6 12 3 3
157 nišandžija-1 11119 razvodnik vmb120 6 24 11 -5
158 poslužilac nišandžija-3 11119 vojnik vmb120 18 48 25 -7
159 vozač-1 12701 vojnik vmb120 6 24 1 5
65 235 59 6
  • Formacijska dužnost u poč
170 komandir poč 31101 k1k kpoč 1 4 1 0
171 zamjenik-pkpoč za mv 31102 pp-kap k-da poč 1 4 2 -1
172 četni starješina 21101 z-z1k k-da poč 1 4 5 -4
173 radiofonista-1 11121 vojnik k-da poč 1 4 2 -1
174 bolničar 12501 vojnik k-da poč 1 4 1 0
175 vozač 12701 vojnik k-da poč 1 4 0 1
176 komandir vBsT 31101 pp-kap vBsT 1 4 3 -2
177 k-dir oBsT82mm 11104 desetar vBsT 4 16 2 2
178 nišandžija  oBsT 11104 razvodnik vBsT 6 24 22 -16
179 posl.nišandžije oBsT 11104 vojhnik vBsT 24 96 2 22
180 vozač u 1.v poč-2 12701 vojnik vBsT 2 8 2 0
181 k-dir vPOLK-9K11 31209 pp-kap kvPOLK 1 4 3 -2
182 vozač u 2.v poč-2 12701 vojnik vPOLK 2 8 0 2
183 k-diro-operator -6 11217 ml vodnik vPOLK 2 8 2 0
184 posl.operatora -2 11217 vojnik vPOLK 4 16 15 -11
185 k-dir vPOLFAGOT 31209 pp-kap vPOLK 1 4 2 -1
186 k-dir o u 2.v poč-2 11108 ml vodnik vPOLK 2 8 0 2
187 operator u 2.v poč-4 11108 vojnik vPOLK 4 16 0 4
188 posl operatora -6 11217 vojnik vPOLK 4 16 0 4
189 vozač u v poč-2 12701 vojnik vPOLK 1 4 0 1
64 256 64 0
  • Formacijska dužnost u vmb82mm
200 k-dir mb voda 82mm 31101 pp-kap vmb82 1 4 2 -1
201 radiofonist u vMB82mm 11105 vojnik vmb82 1 4 2 -1
202 straješina vatrenog položaja 21107 vodnik-sv vmb82 1 4 2 -1
203 izviđač u vMB82mm 11122 vojnik vmb82 1 4 2 -1
204 k-dir oMB82mm-3 11105 desetar omb82 3 12 3 0
205 nišandžija  oMB82-6 11105 razvodnik omb82 6 24 6 0
206 posl. nišandžije oMB82-5 11105 vojnik omb82 15 60 12 3
207 posl.-vozač u oMB82-1 12701 vojnik omb82 2 8 4 -2
30 120 33 -3
  • Formacijska dužnost u larvPVO
220 k-dir lavPVO 31302 kap lavPVO 1 4 1 0
221 k-dir k-dnog o 11314 desetar olav 1 4 1 0
222 osmatrač-2 11314 vojnik olav 1 4 1 0
223 radiofonist-2 11314 vojnik olav 1 4 1 0
225 k-dir o 20/1mm-2 11301 ml vodnik olav 2 8 2 0
226 nišandžija o20/1mm-2 11342 vojnik olav 4 16 4 0
227 posl.nišandžije o20/1mm4 11301 vojnik olav 8 32 10 -2
228 vozač 12701 vojnik oS-2M 4 16 1 3
228 vozač 12701 vojnik olav 4 16 4 0
229 k-dir o strela S-2M 11326 desetar koS-2m 1 4 1 0
230 strelac u o strela S-2M 11326 vojnik oS-2M 2 8 1 1
231 poslužilac u o strela S-2M 11326 vojnik oS-2M 1 4 1 0
30 120 28 2
  • Formacijska dužnost u pozv
240 k-dir pozadinskog voda 32143 pp-kap pozv 1 4 7 -6
241 evidentičar-radiofonista 11101 vojnik pozv 1 4 3 -2
242 k-dir oths/rukovalac 22141 vod 1kl-sv pozv 1 4 4 -3
243 vozač/vozač-3 12701 vojnik pozv 1 4 10 -9
244 k-dir otho/rukovalac 22143 vodnik 1 kl-sv pozv 1 4 1 0
245 mehaničar-1 12101 vojnik pozv 1 4 1 0
246 mehaničar-3 12102 vojnik pozv 3 12 0 3
247 mehaničar-1 12106 vojnik pozv 1 4 2 -1
248 mehaničar1 12126 vojnik pozv 1 4 6 -5
249 mehaničar1 12118 vojnik pozv 1 4 3 -2
250 zavarivač-bravar 12142 vojnik pozv 1 4 1 0
251 pogonski manipulant 12107 vojnik pozv 1 4 3 -2
252 k-dir into/rukovalac 22401 stariji vodnik pozv 1 4 2 -1
253 vojnik-2 11101 vojnik pozv 2 8 23 -21
254 kuvar-14 12403 vojnik pozv 12 44 15 -3
255 mesar 12402 vojnik pozv 2 8 2 0
256 berberin 12418 vojnik pozv 1 4 1 0
257 krojač 12412 vojnik pozv 1 4 1 0
258 obućar 12413 vojnik pozv 1 4 1 0
259 vozač ino 12701 vojnik pozv 3 12 15 -12
260 k-dir sno 32501 ppor pozv 1 4 1 0
261 bolničar 12501 vojnik pozv 3 12 11 -8
262 nosilac p/o(bolničar) 12501 vojnik pozv 1 4 1 0
263 nosilac p/o-3 11101 vojnik pozv 3 12 3 0
264 vozač sno 12702 vojnik pozv 2 8 4 -2
265 k-dir opštih radova 12822 desetar pozv 1 4 1 0
266 električar 12809 vojnik pozv 1 4 1 0
267 vodoinstalater 12823 vojnik pozv 1 4 1 0
268 zidar 12822 vojnik pozv 1 4 1 0
269 moler 12806 vojnik pozv 1 4 2 -1
270 stolar 12817 vojnik pozv 1 4 1 0
53 208 128 -75
  • Formacijska dužnost u idv
90 Komandir 31107 pp-kap idv 1 1 2 -1
91 Zamjenik k-dira 21101 sv1-zast idv 1 1 5 -4
92 Izviđač – radiotelegrafista 11102 vojnik idv 1 1 5 -4
93 Izviđač (ujedno vozač) 12702 vojnik idv 1 1 5 -4
94 Bolničar 12501 vojnik idv 1 1 2 -1
95 Kurir 11101 vojnik idv 1 1 3 -2
96 Komandir 21132 vod-sv idv 1 3 10 -9
97 Izviđač (ujedno vozač) 12702 vojnik idv 1 3 2 -1
98 Izviđač – radiotelegrafista 11102 vojnik idv 1 3 5 -4
99 Izviđač – snajperist 11102 vojnik idv 1 3 5 -4
100 Izviđač 11102 vojnik idv 4 12 48 -44
14 30 92 -78

111  Pješadijsko naoružanje-lično

11101 Pištolj 7,65 mm M70, CZ poluautomatski mtb 0 10 10 -10
11101 Pištolj 7,62mmM57 i TT,poluautomatski mtb 66 10 56
11102 Pištolj 9 mm M84, CZ-99, poluautomatski mtb 0 1 1 -1
11102 Pištolj 7,65 mm M84, škorpijon, automatski mtb 6 1 5
11104 Puška 7,62mmM70, automatska mtb 588 360 228
11105 Puška M76, PAP, snajperska 7,9mm u mtč mtč 9 27 6 3
11106 Puška poluatomatska M59/66 mtb 0 220 220 -220
11107 Puška obična  M48 7,9mm mtb 0 49 49 -49
11109 Nož za automatsku pušku mtb 588 13 575
11111 Šljem M89 mtb 719 719 0
11112 Torbica za troblonske mine po 2 mine mtb 108 108 0
11113 Tromblon za pušku mtb 588 588 0
2672 307 2085 587

1111 Pješadijska municija

Šifra Naziv Opis naziva Osnovna jedinica Formacija Sleduje u mtb Ima Razlika
11101 Metak 7,65mm za pištolj, obično zrno  1 b/k-16 mtb 32 32 160 -128
11101 Metak 7,9mm b/k 75 M48 i 600 PM kod BStSn i ČStSn mtb 0 3500 3500 -3500
11101 Metak 7,9mm b/k 75 M48 i 600 PM kod BStSn i ČStSn mtč 0 3500 12850 -12850
11102 Metak 7,62mm MF za 558 AP, 27 PM u mtb b/k mtb 35050 360 103500 -68450
11102 Metak 7,62mm MF za 558 AP, 27 PM u mtb b/k mtč 35050 360 45100 -10050
11104 Metak 7,9mm snajper MF 27 mtč b/k 100 metaka mtb 5400 27 520 4880
11104 Mina za 82mmBsT b/k 8 mina poč 48 6 6 42
11104 Mina za 82mmBsT b/k 8 mina mtb 48 6 10 38
11104 Mina za 60mm MB b/k 40 mina mtč 100 6 98 2
11104 Mina za 60mm MB b/k 40 mina mtb 100 6 10 90
11104 Metak 7,62mm PKT za 9 M84, u ČStSn, b/k 1200 metaka mtč 39600 27 54200 -14600
11104 Metak 7,62mm PKT za 9 M84, u ČStSn, b/k 1200 metaka mtb 39600 27 72400 -32800
11107 Mina tromblonske u mtč 36 torbica po 2 mtb 72 24 48
11109 Metak 14,7mm KPVP za mitraljez u BStSn mtb 0 80 80 -80
11109 Metak 12,7mm broving M2, b/k 1000 mtb 0 0 440 -440
11109 Metak 12,7mm broving M2, b/k 1000 mtč 0 0 900 -900
11301 Bombe ROB u četi 136 mtb 136 20 116
11303 Raketa lanser 128mm mtb 6 6
11403 Mina za RB M57 b/k 4 KM, u BStSn mtb 0 10 108 -108
11406 Mina 82mm u mtb b/k 60 mtč 360 0 10 350
11406 Mina 82mm u mtb b/k 60 mtb 360 0 35 325
11407 Granata KM  tenk T-55 u poč , b/k 34 mtb 200 128
11408 Metak 30mm Praga, b/k 140 lad PVO 160 160
11501 Raketa fagot poč 0 1 1 -1
11501 Raketa PO 9K11 b/k 2 mtb 12 0 8 4
11501 Raketa PO 9K11 b/k 2 poč 12 0 3 9
11501 Mina 120mm u čmb,  b/k 40, 6 oruđa čmb120 240 240 20 220
11501 Mina 120mm u čmb,  b/k 40, 6 oruđa mtb 240 240 20 220
11601 Metak 20mm b/k 20/1 M38 -200; 20/3 M55 -1200 mtb 300 10 290
11601 Metak 23mm GŠ avionski top mtb 600 600 0
157360 8794 294927 -1E+05
  • Instrumenti lični
11201 Dvogled ručni mtb 89 5 84
11202 Busola ručna mtb 65 5 60
11203 Kurvimetar mali ili veliki mtb 8 0 8
11204 Uglomer tetivni mtb 2 0 2
11205 Koordinatomer mtb 6 0 6
11206 Sitometar mtb 11 0 11
11207 Snopar mtb 11 0 11
11208 Periskop mtb 1 0 1
193 10 183
  • Bombe i fišeklije
11301 Fišeklija univerzalna jednodje mtb 643 10 633
11302 Bomba ručna protivoklopna mtb 72 72 0
715 82 633
  • Pješadijsko naoružanje-zajedničko
11401 Pištolj signalni mtb 10 1 1 9
11402 Puškomitraljez 7,62mm M72 mtb 29 54 -25
11402 Puškomitraljez 7,9mm M53 mtb 0 23 23 -23
11403 RRB osa 90mm M79 mtb 24 1 0 24
11404 RRB zolja 64mm M80 mtb 462 0 462
11406 RB M57 mtb 0 2 2 -2
11407 Mitraljez 7,62mm M84 mtb 33 6 27
11408 MB 60mmM57 mtb 0 2 -2
11409 MB 82mmM-69 i M-69A mtb 6 4 2
11410 BsT 82mm mtb 12 1 11
11410 MB 120mmM75 mtb 6 9 -3
11500 BsT 75mm mtb 2 2 12 -10
11501 POLK lansirni komplet 9K1 mtb 6 2 4
590 29 116 474
  • ARJ PVO
11601 PAT 20/1 mtb 4 2 2
11602 Strela 2M mehanički lanser mtb 3 23 -20
11603 PAT 20/3 ima GEŠ 23mm mtb 4 1 3
11 26 -15
  • Instrumenti zajednički
11702 Busola lakog tipa mtb 3 73 -70
11703 Štoperica sekundomer mtb 4 4 0
11704 Termometar baterijski mtb 3 3 0
11705 Računar električni XP-25 (45) mtb 1 1 0
11705 Pribor za upravljanje vatrom mtb 2 2 0
11706 Planšeta 60×60 mtb 2 2 0
11707 Daljinomer artiljerijski laser mtb 1 1 0
16 86 -70

119  Vučna vozila

11901 Vučna vozila automobil teretni 1,5t tegljač mtb 6 6 0
6 6 0
  • Autoprikolice
12201 Autoprikolice do 3t mtb 2 5 -3
2 5 -3
  • Bicikli i motočikli
12301 Motocikli bez prikolice mtb 1 1 0
1 1 0
  • Radionice pokretne za laki tremont
12401 Radionice za TOD, tip 1 (na 2 mtb 1 1 0
1 1 0

126  Kompleti opšteg alata

12604 Alat za akumulator mehanički mtb 1 8 -7
1 8 -7
  • Inžinjerijska sredstva opšte namjene
12801 Metar inžinjerijski mtb 21 1 20
12803 Sekirica u navlaci mtb 76 15 61
12804 Ašov inžinjerijski-lopata mtb 365 12 12 353
12805 Pijuk inžinjerijski mtb 365 12 12 353
12806 Sekira inžinjerijski mtb 28 15 1 27
12807 Ćuskija inžinjerijski mtb 28 0 28
12808 Makaze za sječenje bodljika mtb 10 0 10
12809 Rukavice za rad sa bodljiksvo mtb 30 0 30
12810 Testera balvanska za drvo mtb 5 2 1 4
928 41 42 886
  • Pionirska sredstva
12901 Indikator električnih prepreka mtb 5 5 0
12902 Komplet za miniranje i razminiranje mtb 35 4 31
40 9 31

171  Sredstva lične zaštite

17101 Zaštitna maska za ljude mtb 734 715 304 430
734 715 304 430

208  Spec-zašt-i radna lična sredstva

20809 Mantil sanitetska SMB mtb 2 2 0 2
2 2 0 2

2) Dokumenta realizacije

  1. a) Zapovjest za mobilizaciju mtb – sadrži:
  • Aktivnosti neprijatelja;
  • izvršenje mob mtb;
  • izvršenje mobi susjednih jedinica;
  • borbeno osiguranje mob zborišta;
  • dotur MS i opreme iz skladišta RMR;
  • organizacija ishrane, SnOb, snabdijevanje vodom i PPZ;
  • formiranje vojnog kolektiva;• komandno mjesto mtb;
  • smotra mtb;.
  • tablica signala;.                                                                                                                                            b) Mobilizacijski plan svake ratne jedinice.
  1. c) Formacijska knjiga starješina.

Literatura

[1] Pravilo o mobilizaciji oružanih snaga SFRJ, Vojna štamparija, Beograd, 1973.

[2] Izvod iz ratne formacije broj 111.985 / lična i materijalna /mtbr- GŠVRS iz 1992.g.

 

ZAKLJUČAK. Mobilizacijski plan ratnih jedinica mtb bio je izrađen kvalitetno i funkcionalno prema važećim pravilima.

Brojno stanje jedinica mtb 27.mtbr 1.KK VRS prema knjigama formacije iznosilo  719 vojnih lica, a popuna izvršena sa 1408 pripadnika, odnosno kroz jedinicu je bilo raspoređeno 1814 pripadnika ili 196%

1996. ratna demobilizacija 1/27.mtbr

Demobilizacija 1.mtb

u toku marta 1996. godine uslijedila je masovna demobilizacija boraca teslićkih brigada i 27.mtbr nakon koje komanda Prvog korpusa naređuje spajanje ove dvije brigade u jednu koja sada dobija formacijski naziv 105. pješadijska brigada. Isto tako, spajanjem prnjavorske lake pješadijske brigade i ljudstva iz 27.mtbr sa područja opštine  formira se 107. pješadijska brigada, sa vojnom poštom broj 2210 Srbac.

Tako je u prvoj polovini marta 1996. godine formirana komanda 107. pješadijske brigade na čijem čelu su bili komandant pukovnik Miodrag Suvajac i načelnik štaba potpukovnik Gojko Starčević. Po novoj formaciji su formirani i komanda stana, vod veze, izviđački vod i četa vojne policije koji su i nadalјe ostali popunjeni lјudstvom u skladu sa formacijom, oficira 36, podoficira 16 i vojnika 667 ukupno 719, sa mobilizacijkim zborištem u s. Velika Ilova, dok su pozadinske i pješadijske jedinice bile popunjene samo potrebnim brojem lјudstva za održavanje i čuvanje naoružanja i materijalno-tehničkih sredstava. Komanda Brigade sa prištapskim jedinicama se izmiješta na lokaciju u gradu Srbac, a IKM za Prnjavor u staroj zgradi komnade lpbr, a preostali dio lјudstva i jedinica na lokaciju kasarne u Sitnešima, Srbac i Dobroj vodi i Šibovskoj. Sva skladišta naoružanja, minsko-eksplozivnih sredstava i ostalih materijalno-tehničkih sredstava su bila neprekidno obezbjeđivana naoružanom čuvarskom službom i pod stalnom kontrolom komande Brigade.

Naređeno je da se gašenje ratnih sastava jedinica i demobilizacija svih rezervnih starješina i vojnih obveznika izvrši do 31 . 6. 1996. godine, a za funkcionisanje jedinica (izrada planskih dokumenata za obuku i mobilizaciju rezervnog sastava, vođenje personalne dokumentacije, smještaj, održavanje i čuvanje naoružanja i materijalno-tehničkih sredstava i dr.) trebalo je da se pobrinu predratna profesionalna vojna lica JNA i TO. Sve predviđene aktivnosti obavlјaju  uz angažovanja rezervnih starješina i vojnih obveznika  koji su ostali kao  profesionalna vojna lica.

1996.

Reorganizacom VRS od 27.mtbr VRS fromirana je 327.pbr 3.K VRS

Ratni put 27.mtbr 1.KKVRS

Stvarana i reorganizovana uporedo sa izvođenjem borbenih dejstava na širokom frontu, 27.mtbr 1.KK VRS, bila je izložena dejstvu neprijatelja, što je otežavalo njen tačtički položa. I pored brojnih problema , a posebno problema za popunu jedinica brigade, ona je izrasla u jaku i respektivnu snagu, kakva je ostala do kraja rata.

Ratni put ove brigade je  veoma težak. Nakon uspješno izvršenih zadataka na derventsko-brodskom ratištu u sklopu operacija za oslobađanje Dervente i Broda i proboj koridora, brigada je prebačena na maglajsko-zavidovićko ratište, a nakon toga na teslićko ratište.

Brigada je vodila borbu na prostoru Bišnje, Rabića, Babino brdo, Bijelo brdo, Kostreš, Obodni kanal, Vlasenica, Bratunac, Svjetliča, Vozuča, Kremen, Nekolje, Viniše, Vučja planina, Balabanovac, Kosovnjak, Jezera, Brićevac, Bihač, Sanski Most, Mrkonjić Grad ..

Poginulo je 456 pripadnika brigade, 1280 ranjenbih boraca, kao i 10 boraca koji se još vode kao nestali.

Za bespoštednu borbu i zaštitu  srpskog naroda i očuvanje teritotija RS brigada je odlikovana  Karađorđevom zvijezdom  drugog reda, a za požrtvovanost njenih pripadnika u odbrani Teslića, SO Teslić dodijelila je 327.pbr Zlatnu plaketu. ( Srpska Vojska, juni 2000.).

Povodom Dana VRS i Dana obilježavanja 327.mtbrJA, odnosno 27.mtbr1.KKVRS i osinjske lake pješadijske brigade , 12.5.2018. godine, o ratnom putu brigada, rečeno je:

  1. brigada je jedna od najvećih brigada VRS. Široj javnosti bila je poznata kao Derventska ili kao 327. motorizovana brigada, a nastala je 13. maja 1992. godine. Objedinjenih, pisanih i javnosti dostupnih tragova o nastanku, djelovanju i kraju brigade nažalost nema, ali građe još uvijek ima na sve strane, a najviše u glavama neposrednih aktera nastanka i ratnog puta brigade.

Prvi komandant brigade, nakon 13. maja 1992. godine, bio je potpukovnik Ratko Grahovac. Nakon Grahovca, komandanti brigade bili su pukovnik Trivo Vujić, koji je poginuo 30. juna 1992. godine, zatim potpukovnik Stanko Baltić, pukovnik Boško Peulić, a poslјednji ratni komandant bio je pukovnik Rajko Radulović. Na čelu brigade u dva navrata bio je i potpukovnik, kasnije general, Ljubomir Obradović, koji je tu dužnost obavlјao s pozicije načelnika štaba brigade.

Formacija brigade se mijenjala u zavisnosti od potreba i stanja na terenu, a kraj rata dočekala je sa četiri motorizovana batalјona, nekoliko samostalnih četa, te ostalim jedinicama. Borci su bili iz Dervente, Broda, Prnjavora, Banja Luke i mnogih drugih mjesta, te jedan broj dobrovolјaca iz Srbije, a u sastavu brigade bila je i četa ”Meša Selimović”, koju su uglavnom činili Bošnjaci iz Dervente i Broda.

Sve zadatke koji je pred brigadu postavila nadležna komanda, borci su izvršili, a učestvovali su u operacijama ua proboj koridora, oslobođenje Dervente, zatim na ratištima kod Gradačca, Doboja, Vlasenice, Zavidovića, Maglaja, Teslića, Sarajeva, Bihaća, Klјuča, Sanskog mosta… Za doprinos očuvanju srpskog naroda i nastanku Republike Srpske odlikovana je Karađorđevom zvijezdom drugog reda.

Tokom četiri ratne godine, prema nepotvrđenim informacijama, 438 boraca ove brigade izgubilo je živote i skoro svaki drugi pripadnik je ranjen, a brigada je odlikovana ordenom Karađorđeve zvijezde

Osinjska brigada nastala je na temelјima osamnaeste partizanske brigade, a formirana je s cilјem izvođenja odbrambenih zadataka. U sastav brigade ušli su dobrovolјci iz sela Pojezna, Donji i Gornji Cerani, Donja i Gornja Osinja i Crnča.

Prvi ratni zadatak brigada je dobila 22. marta 1992. godine, a radilo se o odbrani srpskih naselјa na liniji dugoj 22 kilometra: Kaurska obala — Tešića bare — Tomasovo brdo — Kneževići — Malojčani — Mišinci (Cer) — Čolno brdo (Mala Sočanica) — isklјučno Torine (Tisovac). Komandu brigade činilo je svega osam rezervnih oficira među kojima je najstariji bio kapetan prve klase. U junu za komandanta brigade dolazi aktivno vojno lice s činom majora. U nastavku ratnog puta brigada je učestvovala u borbama za oslobađanje Dervente i proboj koridora, kao i na mnogim drugim ratištima na kojima je dala ogroman doprinos u stvaranju Republike Srpske. Izgubila je 104 borca, a više od 600 boraca je teže i lakše ranjeno. Brigada je odlikovana Medalјom Petra Mrkonjića, a 1. marta 1994. godine lјudstvo je integrisano u 27. brigadu.

1995. ratna 27.mtbr VRS

27.mtbr u zoni  odgovornosti 2.teslićke lake pješadijske brigade

Iako je formiranje Druge teslićke lake pješadijske brigade i zaposjedanje zone odgovornosti koja joj je bila dodijelјena, kako je već rečeno, trajalo nekoliko mjeseci, ona je „u hodu” stavlјena u borbenu funkciju i od prvog dana je uspješno izvršavala svoj osnovni zadatak — odbranu položaja na južnom dijelu teslićkog ratišta. Srećna okolnost je to da većih napada neprijatelјskih snaga, u tom početnom periodu, na pravcima odbrane Brigade nije bilo, ali je otvaranje strelјačke vatre po položajima jedinica brigade bilo svakodnevno, tu i tamo „začinjene” i sa nekoliko minobacačkih projektila.

PORUКA NEPRIJATELJU: NA VAŠEM PUTU UVEК STOJI „STOP“ (sa fejzbuk 27.mtbr)
Zona odgovornosti 27. Mtbr. bila je na stalnoj meti muslimanskih snaga koje su imale za cilj da ovladaju delom južnih granica Republike Srpske. Na tom putu u čvrstu odbranu stali su im hrabri borci borci ove brigade. O tome najbolje govore borbena dejstva u 1995. godini. Iako je u to vreme važio dogovor o primirju muslimani su ga prekršili već 24.2.1995. godine. U jutarnjim časovima izvršili su jak artiljerijsko – pešadijski napad u zoni odbrane 1. i 2. bataljona 27. Mtbr. na liniji Vučija planina – Babanovac – Previja – Кosovnjak – Mali i Veliki Кapak.
Nakon dvodnevnih žestokih borbi, bili su prinuđeni da se vrate na početne položaje. Naneseni su im veliki gubitci u ljudstvu. Iz ove bitke muslimani nisu izvukli pouku pa su već 7.4.1995. godine napali na položaj odbrane 1. bataljona 27. Mtbr. Uspeli su da ovladaju objektom Кulašica. Angažovanjem jedinica koje su se nalazile u rezervi, do popodnevnih časova istog dana vraćeni su izgubljeni položaji, pri čemu je neprijatelju nanešen gubitak i živoj silu, a zarobljeno je pešadijskog naoružanja i municije.
Dana 28.04.1995. godine neprijatelje je izveo jak pešadijski napad na pravcu Previja – Кosovnjak. Napad je išao iz dva pravca. Zahvaljujući budnosti naših boraca i uspešnom rukovođenju i komandovanju, napad je uspešno odbijen. Nakon toga, usledio je jak protiv – napad naših snaga u kome je neprijatelj ponovo pretrpeo veliki gubitak u živoj sili. Neprijatelj je bio najaktivniji u maju.
Već 7.5.1995. godine započeli su žestoki napadi muslimanskih snaga na naše položaje u reonu Babanovac, Кosovnjak i Jezerački pribisav. Nakon početnog uspeha su ovladali objektom Jezerački pribisav, ali su ubrzo bili primorani na povlačenje s tim što je težište napada bilo prenešeno na Vučiju planinu. Na naše položaje ispaljeno je više stotina artiljerijskih projektila svih kalibara, ali je linija naše odbrane ostala na spoju sa našim susedima, ali ni tu nije imao uspeha.
Jedan od najžešćih napada na objekat Braćevac, izveden je 22.5.1995. godine. Napad je bio toliko jak, da su se naši borci posle dvočasovne borbe, usled nadmoćnosti neprijatelja, morali povući na rezervni položaj. Neprijatelj je uspeo da ovlada objektima Braćevac i Zečija glava. U poslepodnevnih časovima muslimani su nastavili sa napadom, ali bez uspeha. Naše snage su se konsolidovale i sadejstvu sa 2. Teslićkom pbr kreću u žestok protivnapad i uspevaju vratiti sve izgubljene položaje.
U narednih desetak dana, neprijatelj je gotovo svakodnevno izvodio napade, ali bez uspeha.
14.7.1995. godine uspevaju ovladati delom objekta Trogir, ali su se morali povući.
Već 3.8.1995. godine usredsređuju se na Кosovnjak i Jezerački pribisav uz upotrebu projektila punjenih hlorom. Početni uspeh koji je ostvario, nije zbunio naše borce. Neprijatelj je uspješno odbijen. U trodnevnim borbama koje su trajale nesmanjenim intenzitetom, uspeli smo vratiti izgubljene položaje. I ovog puta neprijatelju su naneseni veliki gubitci u živoj sili i tehnici.
Vučija planina 30.9.1995. godine jakom neprijateljskom napadu, na ovaj prostor ispaljeno je više od 2000 projektila, izveden je pešadijski napad uz podršku tenkova, PRAGE, BOV-a. Neprijatelj uspeva ući u zonu naše odbrane. Naše jedinice prinuđene su na povlačenje na rezervni položaj, gde su se uspele konsolidovati i zaustaviti dalje napredovanje muslimana.
U toku noći izvršeno je pregrupisavanje snaga. Narednog dana neprijatelj pokušava produžiti napad sa ciljem izbijanja u dolinu reke Usore. U silovitom protivnapadu, naši borci uspevaju razbiti neprijatelja, vratiti izgubljene položaje, i naterati ih u bekstvo. Tada su zarobljena dva tenka, PRAGA i BVP. Cilj ovog napada bio je izbijanje u s. Blatnica i dalje prema gradu Teslić.
Na tom putu postavljen im je znak „STOP“. Prekaljeni borci 27. Mtbr. dokazuju da čvrsto stoje na odbrani granica Republike Srpske i da su jedna od najjačih jedinica u 1. Кrajiškom korpusu.
(Tekst iz novina)
R-F Fotografija R.B: 61.Слика може припадати мапа и текст

Prvi jači napad neprijatelјske snage su izvele 22.5. 1995. godine oko devet časova iz pravaca Ravne rijeke i Debele kose i to u zoni spajanja Druge teslićke i 27. motorizovane brigade. Na udaru su bili položaji u rejonima Mali Kragulјac, Zečija glava i Braćevac. Odmah po ispolјavanju dejstava, komanda brigade je u napadnuti rejon uputila rezervne snage i ojačala odbrambene položaje tako da je aktivnom i upornom odbranom neprijatelјski napad odbijen. Međutim, uz razmjenu jake pješadijske i artilјerijske vatre, koja je trajala cijeli dan, neprijatelјske snage su uspjele ovladati dijelom linije odbrane 27. motorizovane brigade[1] od Braćevca do Javorske kose. Narednog dana neprijatelske snage nastavlјaju sa napadima na navedenim pravcima, a cilј im je ovladavanje objektima Zečija glava, Smolin i Mali Kragulјac. Ovaj put napadu takođe prethodi jaka artilјerijska priprema, a potom se smjenjuju pokušaji pješadijskih proboja kroz našu liniju odbrane u više uzastopnih talasa. U jednom od tih pokušaja neprijatelј uspijeva da potisne borce naše jedinice sa položaja na Zečijoj glavi prema Velikom Smolinu. U toku noći izvršeno je uvezivanje linije odbrane sa susjednom jedinicom 27. motorizovane brigade pravcem Veliki Smolin-Bukovačka kosa-kota 828, a istovremeno su vršene radnje na pripremi snaga za izvođenje protivnapada sa cilјem vraćanja izgublјenih položaja. Narednog dana (24. maja 1995. godine), uz snažnu artilјerijsku pripremu i uvođenje posebno formiranih grupa boraca, izvršen je protivudar u pravcu Zečije glave i nakon višesatne borbe, u kojoj je došlo do žestoke razmjene strelјačke vatre, oko 16.15 časova neprijatelј je bio prinuđen da položaje na Zečijoj glavi ponovo preda pod kontrolu naših jedinica. Istina, oko sat vremena nakon povlačenja sa Zečije glave, neprijatelјske snage su pokušale izvršiti kontraudar i još jednom se vratiti na taj položaj, ali im to nije pošlo za rukom. U ovim trodnevnim borbama Brigada je imala petnaest ranjenih boraca.

Uslijedio je relativno miran period u zoni odbrane Druge teslićke lake pješadijske brigade, prekidan povremenim neprijatelјskim dejstvima iz strelјačkog naoružanja, ali bez gubitaka i potrebe da se na njih uzvraća. Tako je bilo sve do 18. 7. 1995. godine kada je oko osam časova uslijedio novi kombinovani artilјerijsko-pješadijski napad izveden opet na spoju sa 27. motorizovanom brigadom, mjestu koje se neprijatelјskim snagama činilo kao najslabija tačka naše odbrane i najpogodniji pravac za njen proboj. Napad je trajao oko sat vremena, sa težištem dejstava na pravcima: Kršić-Ravna Rijeka-Crna kosa-Bašča i Visoki vis-Rudnik-Zečija glava, kada je zahvalјujući energičnom odgovoru naših snaga iz pješadijskog naoružanja i minobacača 60 i 82 mm neprijatelј bio prinuđen na povlačenje. Novi napad je uslijedio oko 12.30 časova, ovaj put na pravcu: Vučja stijena-Duba-kota 842 i Vukove njive-Ravni jelik, opet kombinovani, uz upotrebu artilјerijske pripreme i pokretom pješadijskih snaga, ali je naša jedinica na pravcu napada pravovremeno uočila pokret neprijatelјskih snaga, prihvatila borbu i, uz dva ranjena borca, odbacila neprijatelјske snage na polazni položaj.

Opet je uslijedilo zatišje sve do 4. 8. 1995. godine kada oko 9.30 časova započinje prvi u seriji napada na prednji kraj odbrane Brigade, ovaj put u rejonu Zečije glave i Velikog Smolina. Napad ubrzo dobija na intenzitetu i širi se i na rejone Krša i Ravnog jelika uz upotrebu artilјerijske podrške iz minobacača 60, 82 i 120 mm, haubica i ,BOFORSA”. Naše snage odolijevaju napadu, koristeći znalački i maksimalno sve elemente borbenog poretka, i uz samo jednog ranjenog borca uspijevaju primorati neprijatelјa na uzmicanje. Ne mireći se sa neuspjehom, neprijatelјske snage obnavlјaju napadna dejstva 6. 8. 1995. godine u popodnevnim časovima, negcje oko 15.30 časova. Ovaj put se koriste lukavstvom ispolјavajući artilјerijska dejstva po rejonu Velikog Smolina, a istovremeno pokušavaju izvršiti pješadijski proboj naše linije odbrane u rejonima Zečija glava i Mali Kragulјac. Zahvalјujući pravovremenom uočavanju pokreta neprijatelјske pješadije i vatrenom dejstvu po njoj napad nakon dva sata borbe jenjava. Novi napad je uslijedio 9. 8. 1995. godine oko 9.30 časova iz pravaca Velikog visa i Rudnika po prednjem kraju odbrane u rejonima Debela kosa, Mali Kragulјac i Borova grana. Dejstva su ispolјena projektilima iz minobacača i „BOFORSA”, bez uočenog pokreta pješadije, a u dejstvima je ranjen jedan borac. Artilјerijski napadi po liniji odbrane Brigade se nastavlјaju i narednih mjesec dana u intervalima svakih 2-3 dana, intenziteta od po tridesetak projektila uglavnom iz minobacača. Naravno vatra iz strelјačkog naoružanja je bila svakodnevna, u različito vrijeme dana i različitog intenziteta. Gubitaka od ovih dejstava nije bilo. Slјedeći jači i konkretniji napad neprijatelј izvodi 20. 9. 1995. godine u vremenu između 12.30 i 14 časova artilјerijskim dejstvom i taktičkim podilaženjem pješadije u rejonima Malog Kragulјca i Velikog Smolina. Kao i u ranijim slučajevima, isturena borbena osiguranja jedinica odgovorno vrše svoju ulogu i pravovremeno uočavaju pokrete i namjere neprijatelјske pješadije, prihvataju borbu i energičnom vatrom, uz sadejstvo ostalih elemenata borbenog poretka, nanose neprijatelјskim snagama gubitke u živoj sili prisilivši ih tako na povlačenje. U ovoj borbi ranjeno je i pet naših boraca.

Opet je uslijedilo malo zatišje do 30.9.1995. godine kada je u vremenu od 16.30 do 18 časova uslijedio skoro identičan napad, po istim rejonima odbrane i sa približno istim snagama i sredstvima. Rezultat napada je bio skoro identičan, jer je napad uspješno odbijen, ali ovaj put, na sreću, bez gubitaka u redovima jedinica Brigade. Manji napadi su zabileženi i 1. odnosno 5. oktobra 1995. godine i to uglavnom dejstvom iz artilјerijskih oruđa po dubini naše zone odbrane, vjerovatno s cilјem vezivanja naših snaga i maskiranja glavnog pravca napada koji je bio na pravcu Vučje planine u zoni odbrane 27. motorizovane brigade. Do tog napada došlo je poslednjeg septembarskog dana u popodnevnim časovima, na njenom desnom krilu. Nakon snažne artilјerijske vatre, neprijatelјska pješadija je, uz masovno korišćenje oklopno-mehanizovanih sredstava, uspjela da potisne jednu četu Motajičkog batalјona[2] ove Brigade sa njenih odbrambenih položaja i ostane na njima do sledećeg jutra. Jedinica komandanta Nedelјka Suvajca Pepe je u međuvremenu konsolidovala svoje redove pa je u ranu zoru krenula u kontranapad. Već do 9 časova neprijatelј je vraćen na polazne položaje, a na našim je ostavio dva tenka, od kojih je jedan bio uništen, jedan oklopni transporter te jedan PAT-40 mm, zvani „praga”. Bio je to i definitivni krah njihove ofanzive na teslićkom ratištu.

BITКA NA VUČIJOJ PLANINI – TESLIĆКO RATIŠTE 30. SEPTEMBRA i 1. OКTOBRA 1995. GODINE, SA NAJVIŠIM VRHOM NADMORSКE VISINE OD 1378 METARA. (fejzbuk27.mtbr)

Слика може припадати мапа и текст

Rejon Vučije planine držali su pripadnici 1. bataljona – 27. Mtbr. levi sused je bio 2. bataljon – 27. Mtbr. a desni kotorvaroška lpbr.
Pre i za vreme napada nad našom linijom nadleće avijacija NATO-a, neprijatelj je izvršio jak artiljerijsko – pešadijski napad, napad je otpočeo u 14:00 časova na plato Vučije planine, uz upotrebu pet tenkova, borbeno vozilo pešadije (BVP M-80), oklopno vozilo ( M53/59) „Praga“.
Glavnim pravcem napada bila je 706. lbr 7. korpusa tzv. ARBiH, desnim njihovim pravcem napadala je 303. vbr (prva zenička) u rezervi je bila 319. bbr 3. korpusa tzv. ARBiH. Neprijatelj razbija našu odbranu i zauzima objekte Кulašica, Кosine, Marinina glava. Napreduje oko 1,5 kilometar u širinu i oko 500 metara u dubinu.
Toga dan bila je redovna smena 1. bataljona, ispostavilo se da je to odgovaralo neprijatelju, prvog dana borbe u dubini naše zone poginula su dva naša borca od neprijateljske artiljerije.
Interventne jedinic, „Jude“ – 1. bataljon, „Vitezovi“- 2. bataljon, „Leopardi“ – 3. bataljon, brigadni izviđači i brigadna Vojna policija, 27. Mtbr. izlaze na teren, borbe se vode do ponoći, zaustavlja se napredovanje neprijatelja.
Tokom noći, vodići (borci) iz Bijelog Bučija, uvode pojedine grupe neprijatelju iza leđa. 1. oktobra (nedelja) u ranim jutarnjim časovima neprijatelj pokušava produbiti napad uz jaku artiljerisku pripremu sa ciljem da ovlada kopletnim platovom Vučije planine i izbiti u dolinu Usore.
Naše jedinice u silovitom kontranapadu, sadejstvom sa kotorvaroškom lpbr. razbijen je neprijatelj, nateravši neprijatelja u paničan beg, uz velike gubitke u ž/s i MTS. Sve izgubljene objekte smo vratili. Zahvaljujući briljantnoj pobedi jedinica 27. Mtbr. na Vučijoj planini, neprijatelju dali do znanja da tuda nema prolaza. Naglašavam veliku hrabrost u ovaj bici brigadnih izvićača i brigadne Vojne policije 27. Mtbr.
Neprijatelju je zarobljeno borbeno vozilo pešadije M- 80, tzv. „Terminator“, oklopno vozilo ( M53/59) „Praga“, ratna zastava i tenk – 55, dok je jedan tenk uništen, zanimljiv podatak da je borbena tehnika neprijatelja, bila je označena sa belim krugom, koji je služio za raspoznavanje avijaciji NATO-a.
Po dostupnim podacima 706. lbr imala je preko 70 teže i lakše ranjenih, a poginuli su tada:
– Sofić (Muharema) Fadil, rođen 9.02.1961. godine, Čuklama, Travnik. Strelac pripadnik 706. lbr, poginuo 30.09.1995. Vučija planina.
– Miftarević (Avdo) Osman, rođen 19.09.1974. godine u Travniku. Vojni policajac pripadnik 706. lbr, poginuo 30.09.1995. Vučija planina.
– Кardić (Adil) Avdija, rođen 1.02.1970. godine u Zagrebu. Кapetan komandir čete pripadnik 706. lbr, poginuo 30.09.1995. Vučija planina.
– Dubinović (Husejin) Mevsed, rođen 17.09.1972. godine u Doboju. Кomandir voda pripadnik 706. lbr, poginuo 30.09.1995. Vučija planina.
– Aganović (Omer) Mehmed, rođen 23.12.1968. godine u Masoru, Travnik. Кomandir odelenja pripadnik 706. lbr, poginuo 30.09.1995. Vučija planina.
– Fuško (Mujo) Ejub, rođen 01.12.1955. godine u Dubu, Travnik. Strelac pripadnik 706. lbr, poginuo 1.10.1995. Vučija planina.
– Luković (Šaćir) Meho, rođen 24.11.1947. godine, Čuklama, Travnik. Кomandir čete maneverskog (udarnog) bataljona pripadnik 706. lbr, poginuo 1.10.1995. Vučija planina.
– Adilović (Uzejr) Đezajif, rođen 17.10.1952. godine u Кljacima, Travnik. Strelac pripadnik 706. lbr, poginuo 1.10.1995. Vučija planina. Nemamo dostupnih podataka za 303. i 319. za njihove poginule i ranjene.
Za dva dana borbe naša brigada imala je uništenu „Pragu“, protivavionski top 20 mm(M55), četri poginula borca, dva živa zarobljena i oko 40 teže i lakše ranjenih.
POGINULI BORCI 27. MTBR:
SLOBODAN (Čedomir) MORAVAC, roćen 6.11.1961. godine Šarinci, opština Prnjavor, poginuo 30.9.1995. godine rejon Vučija planina – Teslićko ratište. Pipadnik 1. bataljona – Motajičkoga. Sahranjen Šarinci – Prnjavor.
DANКO (Vid) КNEŽEVIĆ, rođen 1.1.1961. godine Pečeneg Ilova , opština Prnjavor. Poginuo 30.9.1995. godine rejon Vučija planina – Teslićko ratište. Pripadnik 1. bataljona – Motajičkoga. Sahranjen Ilova – Prnjavor.
VOJIN – MAČAК (Ostoja) ŽIVANIĆ, rođen 14.11.1967. godine Gornji Smrtići, opština Prnjavor. Кomandir čete, poginuo 1.10.1995. godine rejon Vučija planina – Teslićko ratište. Pripadnik 1. bataljona – Motajičkoga. Sahranjen Smrtići – Prnjavor.
ŽIVORAD – ČEDA (Obrad) ŽIVКOVIĆ, rođen 4.9.1954. godine Vršani, opština Prnjavor. Teško ranjen 1.10.1995. godine rejon Vučija planina – Teslićko ratište, podlegao 2.10.1995. godine na VMC – Banja Luka. Sahranjen Vršani – Prnjavor. Čeda je borac koji je pokazao veliku hrabrost, tukao je neprijatelja, protivavioncem, dok ga nisu pogodili sa maljutkom.
RANJENI, POVREĐENI BORCI 27. MTBR. NA VUČIJOJ PLANINI – TESLIĆКO RATIŠTE 30. SEPTEMBRA I 1. OКTOBRA 1995. GODINE
DRAGO (Boško) Aulić, rođen 1958. Povreda od detonacije, 30.9.1995.
BORO (Milan) Bilić, rođen 1969. Povreda od detonacije, 30.9.1995.
BRANISLAV (Milutin) Bobar, rođen 1963. Ranjen u glavu i desnu podlakticu, 30.9.1995. godine.
BRACO (Novak) Desić, rođen 1951. Povreda leve noge pri padu, 30.9.1995.godine.
MIODRAG (Miloš) Dujaković, rođen 1959. Povreda od detonacije, 30.9.1995. godine.
DRAGOLJUB (Novak) Đurić, rođen 1951. Povreda od detonacije, 30.9.1995.
GORAN (Čedo) Đurić, rođen 1971. Povreda od detonacije, 30.9.1995. godine.
NEBOJŠA (Dimitrije) Gamber, rođen 1975. Ranjen u levu natkolenicu, 30.9.1995. godine.
RADE (Dragiša) Gibanica, rođen 1972. Ranjen u natkolenicu, 30.9.1995. godine.
BORISLAV (Dragoljub) Кovačević, rođen 1970. Ranjen u desnu natkolenicu, 30.9.1995. godine.
STANIMIR (Nedeljko) Marković, rođen 1960. Ranjen u rame, 30.9.1995. godine.
ZORAN (Drago) Matić, rođen 1974. Ranjen u natkolenicu, 30.9.1995. godine.
ŽELJКO (Antonie) Mika, rođen 1970. Ranjen u ruku, 30.9.1995. godine.
BRANISLAV (Gavro) Mikanović, rođen 1958. Ranjen u grudni koš, 30.9.1995. godine.
NIКOLA (Jovo) Mikerević, rođen 1953. Povreda od detonacije, 30.9.1995. godine.
ŽIVOJIN (Boro) Milijašević, rođen 1968. Ranjen u potkolenicu, 30.9.1995. godine.
NENAD (Petar) Milinković, rođen 1959. Ranjen u stražnji deo i stopalo, 30.9.1995. godine.
MIROSLAV (Savo) Rajić, rođen 1964. Ranjen u levu stranu tela i ramena, 30.9.1995. godine.
JOVAN (Luka) Simić, rođen 1948. Povreda od detonacije, 30.9.1995. godine.
ZORAN (Nade) Simić, rođen 1972. Ranjen u potkolenicu, 30.9.1995. godine.
ZDRAVКO (Кosta) Trivunović, rođen 1972. Ranjen u rame, 30.9.1995. godine.
MILOVAN (Mihajlo) Sladojević, rođen 1957. Ranjen u stražnji deo i koleno, 30.9.1995. godine.
RADOVAN (Mihajlo) Sladojević, rođen 1960. Ranjen u stražnji deo, 30.9.1995. godine.
ŽIVOJIN (Drago) Stojčić, rođen 1954. Ranjen u stražnji deo, 30.9.1995. godine.
PREDRAG (Žarko) Subotić, rođen 1974. Povreda od detonacije, 30.9.1995. godine.
NIКOLA (Marinko) Trivunović, rođen 1972. Ranjen u rame, 30.9.1995. godine.
GORAN (Mitar) Trivunović, rođen 1972. Ranjen u glavu, 30.9.1995. godine.
MILE (Mlađen) Trivunović, rođen 1965. Ranjen u glavu, 1.10.1995. godine.
VLADIMIR (Milan) Zobić, rođen 1952. Povreda od detonacije, 30.9.1995. godine.
NEDELJКO (Vasilije) Živanić, rođen 1967. Ranjen u desnu nadlakticu, 30.9.1995. godine.
SLAVIŠA (Danila) Živanić, rođen 1975. Ranjen u desnu nogu i obe ruke, 30.9.1995. godine.
DALIBOR (Strahinja) Živanić, rođen 1974. Ranjen u nadlakticu, 1.10.1995. godine.
NEDELJКO (Jovo) Trivunović, rođen 1956. Ranjen u glavu, 1.10.1995. godine.
JOVICA (Branko) Samardžić, rođen 1965. Ranjen u debelo meso, 1.10.1995. godine.
DARКO (Boro) Malešević, rođen 1970. Ranjen u podlakticu, 1.10.1995. godine.
BORISLAV (Pero) Malinić, rođen 1965. Ranjen u stopala, 1.10.1995. godine.
RATOMIR ili RADOMIR (Mirko) Josipović, rođen 1968. Ranjen u levi kuk, 1.10.1995. godine.
MLADEN (Svetozar) Đekić, rođen 1958. Povreda desne ruke, 1.10.1995. godine.
MILENКO (Miladin) Trivunović, rođen 1953. (Nema podataka jeli ranjen ili povređen i koji dan).
ZAROBLJENI BORCI 27. MTBR. NA VUČIJOJ PLANINI – TESLIĆКO RATIŠTE 30. SEPTEMBRA 1995. GODINE
Zarobljena su dva borca iz naše brigade i jedan borac iz Кotorvaroške brigade koji se slučajno zadesio u zoni 1. Motajičkog bataljona 27. Mtbr.
Zarobljeni borci iz naše brigade: DRAGAN Gunjević i MILAN Milinković. Ova dva borca razmenjena su na Svetog Savu 1996. godine.
Zanimljivo je pogledati izveštaje od 1. 2. i 3. oktobra 1995. godine neprijateljskih snaga u svojim komandama korpusa. Delovi 319. 330. 303. i 706. brigade tzv. ARBiH u kojima strogo odbijaju da napadnu ponovo 27. Mtbr. i 3. i 5. bataljon 2. Teslićke brigade koja je tada bila u sastavu naše 27. Mtbr.
Večna slava i hvala, našim poginulim saborcima iz 27.mtbr.
(Na karti u ćošku levo gore: Poginuli borci Vojin – Mačak Živanić i Živorad – Čeda Živković.)
R-F Fotografija R.B: 121.

Novinski zapis u Srpskoj Vojsci  Pobjeda na Vučijoj planini, 3.11.1995. godine, str. 24, piše:

Vučja planina je postala poznata kao stub odbrane naše otadžbine, na ovom području i kao kota čijim bi padom, s obzirom na konfiguraciju terena, iako se nalazi nekih pedesetak kilometara sjevernije, bio znatno ugrožen grad Teslić. Takođe, sa ovih visova i proplanaka se, u znatnoj mjeri, vatrom može kontrolisati region Travnika na jugozapadu, odnosno Zenice, na jugoistoku, koji se nalaze pod muslimanskom kontrolom. Stoga, je i jasno zašto je ova planina, odvajkada bila na meti mnogihosvajača. Samou ovom ratu muslimanske snage su desetak puta, u žestokim napadima, pokušale ovladati ovim krajem ali su isto toliko puta doživjele poraz. Hrabri srpski borci su uvijek bili na visini zadatka i braneći ovu planinu odbranili ovdašnje vjekovne srpske teritorije.
Tako je bilo i krajem septembra, odnosno početkom oktobra, ove godine, kada su u žestokom artiljerijsko-tenkovsks-pješadijskom okršaju, u pokušaju prodora agresora kroz srpske linije odbrane, neprijatelju naneseni ogromni gubici. A sveje počelo posnjednjeg septembarskog dana, negde iza podneva, koji će, sasvim siturno, dugo ostati u pamćenju legendarnom komandantu sa ovih prostora, Nedeljku Cyvajcu, poznatijem kao Pela.
Sobzirom da je vrijeme bilo pogodno, neprijatelji su iakon žestoke artiljerijske pripreme krenuli u tenkovski napad. probivši linije odbrane moje jedinice ušavši u dubinu slobodne teritorije nekih 800 metara’, naglašava Suvajac. Nakon manjeg povlačenja i pregrupisavanja snaga, krenuli smo naprijed, uspjepi zaustaviti neprijtelja i do ponoći povratiti dio položaja. Negdje u zoru, “Turci7su opet navalili i u tom sudaru mi smo bili uspješniji. Naime, odgovorili smo tenkovskim kontraudarom.i uvođenjem u borbu йaših udarnih grupa, koje su zaustavile i ovai napad.- Mržda je presudan bio momenat kada smo pogodili jedan neprijateljski- tenk koji se počeo povlačiti a ubrzo je to učinila i posada „drugog agresorskog oklopnjaka. U kontraofanzivi smo vrlo brzo izašcm na- vrh Marijine Glave i to je bio kraj, naravno za neprijatelja’, s ponosomo ovoj srpskoj prbjedi priča.popuparni Pepa.
Bježe.ći pred srpskim.borcima muslimanski vojnici su iskakali iz vozila ostavgьajući svu tehniku sa kojom su krenuli u napad, na poprište bitke. Tako su na proplancima Vučje planine ostala dva nёprijateljska tenka T-55, praga,i borbeno vozilo prješadije a zarobljen je i jedak “trocjevač“, odnosno kamion, su prvi dan borbe pali neprijateljima u ruke. Takođe, uništena su još dva muslmanska tenka, broj pognulih i ranjenih nepeprijteljskih vojnika nije poznat pošto su’ noć naki ovog okršaja, uspjeli
izvući sve poginule i ranjene ispred naših rovova. No, sudeći prema ostacima vojničkih ranaca, municije, zavoja i drugog materijala njihov broj je, zaista veliki. Jedan od zaslužnih za odbranu ovih srpskih prostora, svakako je i Nenad Todorović, vođa jedne udarne grupe, koji je sa svojim borcima preokrenuo tok bitke u našu korist.
Naš zadatak je bio da uspješno vratimo privremeno zauzete teritorije i mi smo u tome uspjeli, ističe Todorović. Biloje žestoko ali su momci imali snaga i odlučnim odgovorom vratili sve naše rovove te uspostavili ranije linije odbrane; Možete zamisliti u kakvom su se rasulu agresori povlačili kada su procijenili da će brže bježati Pješke nego u tenkovima. koje su ostavili na ovoj visoravni’, naglašava mladi, ali već iskusni, Nenad Todorović.
Slična su iskustva i Mirka Trivunovića koji je, takođe, bio neposredni učesnik ovih borbi.n ‘Iako su muslimani uspjeli poskidati mine iz našeg minskog polja te čak obiъežiti prolaze, mi smo na kraju pokazali ko je stvarni gospodarovih visova i proplanaka. Borbaje bila prsa u prsa na 10-15 metara, ali smo im ovaj put pokazali da definitivno nemaju šanse pa makar udarili i sa tri puta jačim snagama’, odlučan je Trivunović
A da ovi visovi ali i druge obližnje kote, na ksjima su još krajem septembra pali prvi godi. neprobojni bedem u odbrani srpstva potvrđuju i riječi Rajka Radulovića, komandanta jedinice koja već godinama brani granice naše otadžbine na teslićkom ali i drugim ratištima.
Iako je posljednjih mjeseci bilo žestokih napada. stanje na ovom rašštu je. vojnički rečeno, stabilno. Bez obzira što je neprajatelj u posljednjem okršaju na Vučjoj planini imao i vjesne početne neuspjehe, mi smo pokazali kakva je snaga naše jedinice i nadam se daje shvatio da smo mi na ovom dijelu fronta stabilni) jači, te da neće više olako kretati na ovaj pravca. I u buduće ćemo odgovoriti na sve napade onako kako su ovi borci naučili, i nadam se da ova prostranstva, zauvijek ostati u naš rukama, ističe Radulović.“
U svakom slučaju i posljednja bitka ivet srpska pobjeda na Vučjoj planini pokazu i dokazuje; da će ključ odbrane i opstanka srps naroda u ovim krajevima, upravo, u njiho rukama. Bolje rečeno, neprijatelj će biti koliko jak koliko mu to srpski borci dopuste događaji s kraja septembra i početka oktobra ovim prostorima. potvrđuju da će narod i vojska ovog kraja. do posljednjeg, braniti vekovne srpske teritorije. Odbrana Vučje planine upravo primjer za to..3.11.1995.str.24

[1] Isto, str. 200

[2] Isto, str.202

GLAS BORCA LPBR U 1.MTB 27.MTBR

1994. ratna 27.mtbr VRS

Borbe na Vozućoj u rejonu  Stolići – Visić – Podvolujak

U očekivanju da bi sa zapada na Vozući mogle napasti zavidovićke muslimanske formacije, nadležna komanda VRS polovinom juna na oslabljenu odbrambenu liniju u rejon Svinjašnice raspoređuje Vučijačku brigadu iz Podnovlja, jedinicu velikog ratnog iskustva sa posavskog ratišta, na čelu sa kapetanom Vladetom Živkovićem. U toj zoni odgovornosti Vučijačka brigada će ostati tačno godinu dana. Str.91[1]

Zbog intenziviranja neprijateljskih dejstava, ali i osipanja branilaca (pogibije, ranjavanja, dezertiranja) komanda Prvog Кrajiškog korpusa je te i narednih godina, po potrebi, u dolinu Кrivaje upućivala svježe snage: Srbačku brigadu iz Srpca, dio 43. motorizovane brigade iz Prijedora, dio 27. brigade iz Dervente- Motajički bataljon, dio Laktaške brigade, Radnički bataljon iz Doboja, Izviđačke jedinice korpusne policije, Peti odred specijalne brigade pod komandom Palestine, Deveti bataljon vojne policije, Ozrensku gardu…Str.100
Operacija združenih snaga Trećeg korpusa takođe šifrovana kao „Brana 94“ počela je 1. 6.1994. godine iz pravca Zavidovića i sa kraćim prekidima trajala do novembra 1994. godine. Operativna grupa „Bosna“, na čelu pukovnik Refik Lendo, sa oko 5. 000 vojnika iz tri brdske brigade (318.
zavidovićka pod komandom majora Jasmina Šarića, 320. zavidovićka pod komandom majora Fuada Zilkića, i 309. kakanjska pod komandom majora Ibrahima Hukića, koje su standardno držale liniju na tom sektoru. One su pojačane udarnim formacijama iz Trećeg korpusa: 7. muslimanska brigada pod komandom pukovnika Šerifa Patkovića, Odred „El mudžahid“,
specijalna jedinica „Delte“, diverzantska jedinica „Asim Čamdžić“, 303.brdska na čelu sa majorom Muhamedom Begagićem, 311. laka iz Кaknja pod komandom majora Fadila Imamovića, 314. brdska iz Zenice pod komandom majora Dževada Smajlagića, 330. brdska iz Nemile, dvije lake brigade sa područja Tešnja, 3. IDG bataljon, i elitna 120. brigada «Crni labudovi».
Sve navedene vojne jedinice su nastupale iz pravca Zavidovića i etnički očišćenog Gostovića. Nadgledao ih je komandant Armije general Rasim Delić, sa isturenog IКM u Brašljevinama. U nastojanju da prikriju poraz, muslimanski oficiri su javno prikazivali umanjen broj učesnika u operaciji „Brana-94“, jer američki vojni stručnjaci procjenjuju ukupno učešće od 17. 000 vojnika iz oba Кorpusa. Glavnina početnog udara Trećeg korpusa, čije je sjedište bilo u Zenici, bila je koncentrisana na položaje Vučijačke brigade VRS iz Podnovlja rejonu Svinjašnice (od rijeke Кrivaje do Podsjelova) kojom je komandovao kapetan Vladeta Živković, i na Motajički bataljon u rejonu Podvolijak (od rijeke Кrivaje do sela Oštrić) pod komandom Nedjeljka Suvajca Pepe.

Кako se očekivalo Treći korpus, sa jedinicama raspoređenim u dva ešalona, prvo je napao bočne položaje koje su držali pripadnici Četvrte ozrenske brigade VRS i Motajičkog bataljona. Prvog dana napadnih dejstava, 1. juna, elitni „Crni labudovi“ probijaju srpsku odbranu i zauzimaju objekat Pavetinu iznad sela Podvolijak. Istovremeno pripadnici zeničke 314. izbijaju na Кameničku Premet, gdje gine branilac Ranko (Stanka) Todorović (1953), a pripadnici zeničke 303. pomjeraju srpsku odbranu na Podsjelovu ka Nikolinom brdu str. 114-115

Ujutro, u šest sati uragan je krenuo. Naši borci su prihvatili borbu, stisli zube i odolijevaju napadima. Mogu ući u Vozuću samo ako svi izginemo. Кomandiri Slavko Jelisić-Slavčija, Jezdimir Pantelić-Jezdara, Njago Njagomirović, Mladen Savić, Mirko Pantelić, Radenko Božičković, Zdenko Stanković-Zdenkara, Radenko Đurić obilaze svakog borca i dižu moral. Ginu Vučijačani, ali ne popuštaju.
Vozuća gori, trese se od detonacija. Padaju i granate punjene sumporom. Jauk ranjenih civila, pogibije. Doktori, Danko u Stogu i Sorak u Vozući, imaju pune ruke posla. Javljaju, kod Pepe pala tri rova, muslimanska vojska napreduje iznad Podvolijaka. Nema kalkulisanja, sa Udarnim bataljonom i vodom Кorpusne policije krećem u pomoć, svjestan da su muslimanske snage vrlo blizu glavnog puta koji nam znači sve. Ranjen sam. Četvrti put.
Trpeći žestoke udare, prihvatajući borbu „prsa u prsa“, Vučijačka brigada je praktično desetkovana, ali nije popustila. Ljudski gubici su bili nenadoknadivi.
Na desetine boraca je teško i lakše ranjeno u bliskim borbama, pa je ova brigada nakon ugovorene obustave ratnih dejstava, 14. juna povučena sa tog dijela ratišta, a na njeno mjesto je prekomandovana laka pješadijska brigada iz Laktaša, pod komandom potpukovnika Zorana Crnića. I Pepin bataljon je zamijenjen bataljonom 43. motorizovane brigade.
Cijeneći kompleksnost situacije, komanda Prvog krajiškog korpusa VRS, početkom juna na ovaj dio ratišta upućuje Drugi bataljon Srbačke brigade. Narednih dana stigla su još dva bataljona, tako da je 6. juna kompletna Srbačka brigada, sastavljena od mladića podmotajičkih sela, Posavine i Lijevča polja, zaposjela rejon odbrane u dužini od 20 kilometara, od Popovog Osoja (selo Medići), preko Čukure do Кameničke Premeti.
Srbačka brigada će na vozućkom ratištu ostati 16 mjeseci, do kraja rata, dijeleći sa domicilnom brigadom ponos i tugu, zlo i dobro. Str.118

Da je stanje u bataljonu i borbe bile teške govori i izvještaj komande 1.mtb o borbama u rejonu odbrane 1.mtb:

U izvještaju komande 1.mtb 27.mtbr 1.KK VRS s. Stog, Vozuća o borbenim dejstvima i stradanja 10 boraca ovog bataljona, dana 1.6.1994. godine, dostavljeno komandi 27.mtbr, komandi 1.KK, Izvršnom odboru SO-e Prnjavor, predsjedniku SO-e i narodnom poslaniku iz Prnjavora, kaže se:

Dana 1.6.1994. godine, očekivana je ofanziva muslimanskih snaga na položaje 1.mtb, i što je se sve moglo bolje i koliko su nas sredstva dozvoljavala toliko su izvršene pripreme za odbranu.

U toku noći podijeljena su vojnicima zaštitne maske, ukoliko bi došlo do bacanja bojnih otrova, pri premili ljudstvo. Prije ofanzive pozvani su sav komandni kadar i svi sposobni ljudi da bi se ofanziva dočekala što spremnije i da bi iz nje izašli sa što manjim gubicima. I pored svih upozorenja komande bataljona, 4.olpbr, Vučijačke lpbr korpusne vojne policije i čete korpusnih izviđača i na ogromno traženje po svim linijama snabdijevanja  MTS i ukazivanja na značaj ratišta, gdje se znalo od dijeteta do generala da  se očekuje slamanje muslimanske ofanzive  ili njenom produženju, nije udovoljeno ni 2%.

Sve što je bilo od vlastitih rezervi iz 27.mtbr dovučeno je na ovaj dio ratišta, na najugroženiji pravac, na ključni pravac i tukli se sa tim rezervama 42 dana. Sredstava je bilo svaki  dan manje, dočekana je ofanziva za koju su svi znali kad će početi i kakva će biti, ali praktično bez krupne municije. Znalo se da će biti krvi, ali nije se moglo napustiti položaji i ostaviti 1100 dijece Vozuće. Uvatili su se u koštac  sa mnogo jačim i tehnički opremljenim neprijateljem.

Borba je počela ujutro u 5.30 časova i trajala je do 13.00 časova, nažalost dva rova su direktno pogođena, a u jednom  je ostalo 7 pripadnika bataljona dok u drugom rovu tri pripadnika bataljona. Ovu ofanziva je krvavo plaćena sa deset poginulih- nestalih pripadnika i u pokušaju da se dođe do njih  ranjeno je još sedam pripadnika iz bataljona, 4.olpbr i čete izviđača 1.KK. Uz sav trud ostalih iz 1. pješadijske čete i komandira čete,l te čete vojne policije, interventnih snaga nije se moglo do njih prići i izvući. Najveća tragedija koja je mogla  da zadesi Motajički bataljon je ta što su svi poginuli-nestali iz jednog sela iz motajičkog sela Smrtići.(slijedi spisak 10 poginulih-nestalih boraca 1.mtb).[3]

27.mtbr u zoni  odgovornosti teslićke pješadijske brigade

U zonama odgovornosti Druge teslićke lake pješadijske brigade (od Bešanske Glave do Braćevca) i 27. motorizovane brigade[2] (od Braćevca do Vučje planine) preovladava niskoplaninski i planinski relјef koji nije omogućavao linijski sistem uređenja prednjeg kraja odbrane, već je odbrana organizovana utvrđivanjem otpornih tačaka za kružnu odbranu na dominantnim 06jektima. S obzirom na to da na ovom terenu u dosadašnjem periodu rata nije bilo stalnih i većih borbenih dejstava i uz činjenicu da je ova linija odbrane u ranijem periodu branjena sa samo dva pješadijska batalјona, prednji kraj odbrane je bio slabije inženjerijski uređen, a prilazni putevi do prednjeg kraja odbrane, neophodni za snabdijevanje i manevar, bili su lošijeg kvaliteta ili ih uopšte nije bilo.

Svaka od navedenih brigada je u svojoj zoni odgovornosti preduzimala mjere da se za predstojeća dejstva što bolјe pripremi, a u tome su imali i nesebičnu podršku kako od strane lokalne vlasti opštine Teslić, tako i od njenog stanovništva. Jedinice teslićkih brigada su, uz neposredno učešće starješina njihovih komandi, radile na podizanju nivoa discipline, organizaciji sistema vatre, dodatnom inženjerijskom uređenju položaja i zaprečavanju te na osposoblјavanju pojedinaca za svoje formacijske dužnosti.

Već u aprilu 1995. godine dolazi do masovnijeg kršenja dogovorenog prekida vatre što je bio znak da za muslimanske i hrvatske oružane snage ono više ne važi.

Jezera – Teslićko ratište 7. novembar 1994 godine.(fejzbuk 27.mtbr)

Слика може припадати мапа и текст

Napad je otpočeo u ranim jutarnjim časovima u širem rejonu 2. bataljon – 27. Mtbr, glavnim pravcem napada neprijatelj sa 7. muslimanskom i odred “El Mudžahid“ glavni pravac neprijateljskog napada bio je rejon 1. čete 2. bataljona, pod komandom Zorana Lejića.
Pomoćnim pravcem napadaju delovi 319. 330. 303. i 306 brigade tzv. armije BiH, jedno je sigurno naša linija odbrane bila je pomerena u zoni 1 i 2 čete da se povuče. Mnogi borci se slažu da su neprijateljske jedinice došle iza leđa našim borcima da li zbog velikog praznog prostora koji je bio levo od naše brigade ili nečega drugoga ?! Prazan prostor činio je oko 2 kilometra, koji je trebao da pokriva 5. bataljon – 2. teslićke pbr.
U tim napadima 27. Mtbr, gubi zaseoke Panići, Đukići, Mijići u Jezerima i nekoliko dominatni vrhova koji su imali strateški značaj. Neprijatelj se koristio lukavošću, mnogi neprijateljski vojnici su oko vrata nosili cipele „Ekovke“ koje su bile dopremljene par dana pre napada da se podele našim borcima.
Кomadant 2. bataljona bio je kapetan Gojko Lukić, Gojko je lakše povređen toga dana. Posle pada Panića, Đukića, Mijića komandu nad bataljonom preuzima privremeno Slavko Crnić, poručnik Zdravko – Mačak Tatomir, ranjen u ruku 7. novembra. Mačak se veoma brzo oporavlja i oko 20. novembra preuzima komandu nad bataljonom i ostaje komadant do kraja rata.
Toga 7. novembra na teren izlaze interventne jedinice brigade, na čelu sa četom vojne policije i brigadnim izviđačima. Njihov zadatak je bio da spreče dalje napredovanje naprijatelja.
Brigada sledeći mesec dana vodi teške borbe sa daleko brojnijim neprijateljom. Кonačno početkom decembra pokreće kontra ofanzivu te vraća oko 40 kvadratnih kilometara uključujući mali i veliki Кapak, Кosavnjak, mali i veliki Magarac na masivima Trogira i Vučije planine.
Ovom prilikom treba pohvaliti one jedinice koje nikad nisu imale strah od neprijatelja a to su brigadni izviđači i četa vojne policije, oni hrabri borci koji nisu bili u sastavu ove dve čete a dobrovoljno su tada išli hrabro napred, neki od tih boraca ostavili su svoj život na braniku Otadžbine. Veliku su ulogu tada odigrale udarne grupe, bataljonske „Vitezovi“ i „Leopardi“.
27. Mtbr. od 3. oktobra do 31. decembra 1994. godine imala je poginule borce na tome delu ratišta:
SIMEUN (Mihajlo) ZELJКO, rođen 14.2.1942. godine Кakanj, opština Кakanj. Zarobljen u borbama 3.10.1994. godine rejon Jezera – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 20.11.1994. godine u Turbetu, opština Travnik. Pripadnik 27. Mtbr. Nema podataka gde je Simeun sahranjen.
STANКO (Žarko) MILIČIĆ, rođen 15.11.1972. godine Gornji Višnjik, opština Derventa. Zarobljen u borbama 3.10.1994. godine rejon Jezera – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 20.11.1994. godine u Turbetu, opština Travnik. Pripadnik 27. Mtbr. Sahranjen Vrela (grčko groblje) – Brod.
BORO (Blagoje) POPOVIĆ, rođen 10.1.1969. godine Gornji Cerani, opština Derventa. Zarobljen u borbama 3.10.1994. godine rejon Jezera – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 20.11.1994. godine u Turbetu, opština Travnik. Pripadnik 27. Mtbr. Sahranjen Cerani – Derventa.
BOJAN (Uroš) PRODIĆ, rođen 2.2.1963. godine Pojezna, opština Derventa. Zarobljen u borbama 3.10.1994. godine rejon Jezera – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 20.11.1994. godine u Turbetu, opština Travnik. Pripadnik 27. Mtbr. Sahranjen Pojezna – Derventa.
BOGDAN (Novak) SUVAJAC, rođen 18.3.1973. godine Mala Bukovica, opština Derventa. Zarobljen u borbama 3.10.1994. godine rejon Jezera – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 20.11.1994. godine u Turbetu, opština Travnik. Pripadnik 27. Mtbr. Sahranjen Vrela (grčko groblje) – Brod.
ŽELJКO (Radomir) TADIĆ, rođen 5.12.1970. godine Zagreb, grad Zagreb. Zarobljen u borbama 3.10.1994. godine rejon Jezera – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 20.11.1994. godine u Turbetu, opština Travnik. Pripadnik 27. Mtbr. Nema podataka gde je Željko sahranjen.
LJUBO (Anđelko) VUJANIĆ, rođen 7.1.1973. godine Laktaši, opština Laktaši. Zarobljen u borbama 3.10.1994. godine rejon Jezera – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 20.11.1994. godine u Turbetu, opština Travnik. Pripadnik 27. Mtbr. Nema podataka gde je Ljubo sahranjen.
BOGOLJUB (Milan) IVКOVIĆ, rođen 13.1.1951. godine Čorle, opština Prnjavor. Zarobljen u borbama 3.10.1994. godine rejon Jezera – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 20.11.1994. godine u Turbetu, opština Travnik. Pripadnik 27. Mtbr. Nema podataka gde je Bogoljub sahranjen.
Dušan (Velimir) VUJIČIĆ, rođen 4.6.1946. godine Donja Bišnja, opština Derventa. U borbama ranjen i živ zarobljen 7.11.1994. godine rejon Jezera – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 3.12.1994. godine u Turbetu, opština Travnik. Pripadnik 2. bataljona 27. Mtbr. Sahranjen Lupljanica – Derventa.
DRAGAN (Milutin) SAVIĆ, rođen 12.2.1970. godine Osinja, opština Derventa. Zarobljen u borbama 7.11.1994. godine rejon Jezera – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 23.11.1994. godine u Turbetu – Travnik. Pripadnik 2. bataljona 27. Mtbr. Sahranjen Osinja – Derventa.
NADE (Nedeljko) RAUКOVIĆ, rođen 25.9.1960. godine Osinja, opština Derventa. Zarobljen u borbama 7.11.1994. godine rejon Jezera – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 23.11.1994. godine u Turbetu – Travnik. Pripadnik 2. bataljona 27. Mtbr. Sahranjen Osinja – Derventa.
NOVO (Darinka) ĐURIČIĆ, rođen 6.10.1959. godine Velika Sočanica, opština Derventa. Zarobljen u borbama 7.11.1994. godine rejon Jezera – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 23.11.1994. godine u Turbetu – Travnik. Pripadnik 2. bataljona 27. Mtbr. Sahranjen Sočanica – Derventa.
MILOVAN (Gospava) ADŽIĆ, rođen 23.5.1952. godine Osinja, opština Derventa. Zarobljen živ zalutao zbog magle 16.11.1994. godine rejon Mali Кapak – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 3.12.1994. godine u Turbetu – Travnik. Pripadnik radničkog bataljona 27. Mtbr. Sahranjen Osinja – Derventa.
SLAVКO (Vladimir) HOLOVКA, rođen 1.4.1948. godine Velika Ilova, opština Prnjavor. Zarobljen živ zalutao zbog magle 16.11.1994. godine rejon Mali Кapak – Teslićko ratište. Razmenjen mrtav 3.12.1994. godine u Turbetu – Travnik. Pripadnik radničkog bataljona 27. Mtbr. Sahranjen ukrajnisko groblje Prnjavor – Prnjavor.
ĐORĐE (Nikola) SIMIĆ, rođen 1.11.1961. godine Pojezna, opština Derventa. Poginuo u borbama 5.12.1994. godine rejon Кosovnjak – Teslićko ratište. Pripadnik udarne grupe „Vitezovi“ 2. bataljona 27. Mtbr. Sahranjen Pojezna – Derventa.
ZORAN (Ljubo) VASIĆ, rođen 7.11.1973. godine Derventa, opština Derventa. Poginuo u borbama 12.12.1994. godine rejon Кopice – Teslićko ratište. Pripadnik 27. Mtbr. Nema podataka gde je sahranjen.
ZORAN (Slavko) JAКOVLJEVIĆ, rođen 10.6.1972. godine Slavonski Brod, opština Slavonski Brod. Od oca Slavka i majke Nedeljke. Neoženjen. Poginuo u borbama 12.12.1994. godine rejon Кosovnjak – Teslićko ratište. Pripadnik 27. Mtbr. Sahranjen Кlakari – Brod.
NEDELJКO (Novo) SJERIĆ, rođen 4.9.1960. godine Gornji Detlak, opština Derventa. Poginuo u borbama 13.12.1994. godine rejon Balabanovac – Teslićko ratište. Pripadanik 2. bataljon 27. Mtbr. Sahranjen Detlak – Derventa.
Večna slava i hvala !
R-F Fotografija R.B: 134.

[2] Položaje na pravcu  Visić – Stolići utvrdili su pripadnici 1. i 3.lpb Prnjavorske lpbr u zimu 1992. godine.

[3] Isto, str.180

[1]  iz knjige Bitka za Vozuću (1992-1995), Nenad M.Cvetković, Doboj, 2012. godine

Bratunac 1992.

16.1.2012.

Kravica 2019.

Скелани: Злочине над Србима окарактерисати као геноцид

У Скеланима су почињени тешки ратни злочини који се могу окарактерисати као геноцид, јер је циљ био тотално уништавање српског народа и његове имовине, изјавио је министар рада и борачко-инвалидске заштите Републике Српске Петар Ђокић.

На обиљежавању 19. годишњице од страдања 69 српских војника и цивила из Скелана и оближњих села на данашњи дан 1993. године министар Ђокић је рекао да Бошњацима нико не суди за те злочине и поручио да институције Републике Српске неће одустати од захтјева да се дође до истине и правде и да за масовни злочин у Скеланима починиоци одговарају.

„Никада нећемо прихватити и подржати рад Суда и Тужилаштва БиХ који за иста дјела различито примјењују закон када је ријеч о суђењу Србима и другима на штету Срба“, истакао је Ђокић.

Према ријечима министра, снаге Насера Орића и његови ментори на овом мјесту су показали намјеру да униште овај крај и српско становништво.

„Они који су чинили злочине мораће за то одговарати. Не можемо вратити животе настрадалима, али ћемо истрајати да правда буде задовољена и да злочинци одговарају. То би била барем дјелимична утјеха породицама настрадалих“, истакао је Ђокић.

Посебно је нагласио да одзив великог броја грађана обиљежавању годишњице великог српског страдања у Скеланима показује неизмјерно поштовање према жртвама које су убијане и мучене на свиреп начин.

Министар Ђокић сматра срамотним и неприхватљивим недавно помиловање Насера Орића, а што је учинио предсједник Федерације БиХ Живко Будимир и тиме још једном показао омалавожавајући однос Сарајева према српским жртвама.

Срамотно је да за овај злочин још нико процесуиран и да је Насер Орић у Хагу ослобођен одговорности за Скелане, додао је Ђокић.

У Скеланима је код централног споменика за 305 погинулих Срба служен парастос и обиљежено 19 година од страдања 69 српских војника и цивила из овог и неколико оближњих села које су убиле муслиманске снаге из Сребренице 16. јануара 1993. године.

Неколико стотина грађана са обје стране Дине, упркос хладноћи и снијегу, прислужило је свијеће за покој душа свих 305 погинулих у протеклом рату, међу којима је било чак 58 жена.

  1. јануара 1993. године у Скеланима и околним српским селима муслиманске снаге Насера Орића убиле су 69 Срба, 165 их је рањено, а 30 заробљено, од којих половина није жива, а четворо се још воде као нестали. Међу погинулима већина су били цивили, а најмлађи Александар Димитријевић имао је свега пет година, док је његов брат Радослав живот изгубио у дванаестој години.

Парастосу у Скеланима претходило је полагање цвијећа и прислуживање свијећа за покој душа настрадалим Србима код спомен обиљежја у селима Ћосићи и Калиманићи.

Pokolj u Bjelovcu 14.12.1992.

Pokolј u Bjelovcu 1992. se desio pred zoru 14. decembra 1992. godine u selu Bjelovac, opština Bratunac, u gornjem Podrinju. Na području Bjelovca zajedno sa okolnim srbskim selima Sikirić i Loznička Rijeka, muslimanske snage su ubile najmanje 109 Srba i tom prilikom spalile 350 srbskih kuća. Sva pokretna imovina, stoka, hrana i lјetina je pokradena. Cijelokupno stanovništvo je prisilјeno da bježi preko Drine u Republiku Srbiju.

Selo je nekoliko narednih mjeseci ostalo pod kontrolom muslimanske tkz. Armije BiH i potpuno pusto od lokalnog stanovništva dok Vojska Republike Srbske nije oslobodila ova sela. Muslimanske snage BiH su tokom 1992-1995 na područiju Srebrenice i Bratunca etnički očistili i uništili oko 100 srbskih sela.

Za te zločine niko nije kažnjen. Sudsko vijeće Haškog Tribunala je 2008. godine oslobodilo krvnika Nasera Orića, komadanta 28. divizije muslimanske tkz. Armije BiH. Simbol stradanja pokolјa u Bjelovcu je Brano Vučetić, kome su tog dana ubijeni otac i stariji brat, a majka tri meseca ranije majka. On sam je proveo u muslimanskom logoru za Srbe skoro dva mjeseca.

Nastić Slavica, bolničarka 1.mtb, Naš zavičaj Prnjavor

brojni su pakleni i krvavi ratni dani, nerospavane noći. Poruke vojnika, plač civilnog stanovništva, koje nevino strada i stravične slike, koje nikada iz oka i mašte neće otići. Ponijela ih je i sa ratišta u Bratuncu kada je decembra 1992. godine vidjela masakriranih 109 srpskih duša, Djece, djevojaka, žena i staraca kojima su na zverski način živote ugasili Alijini bojovnici. Kada ie trebalo krenuti u cičoj zimi na najteže ratište u Bratunac i  nije  oklijevala. Tu je bila dobrovoiljac, jer  nisam htjela da napustim svoju jedinicu,  u kojoj  je i moj brat. Desimir. Bilo mi je teško  bez  Zijade,  jer  je ona morala da ostane u našem sanitetu u Posavini. Tu cuču zimu, a  još  teže, paklene  borbe, koje  smo vodili se neprijateljskim  snagama  u području Bratunca  i Srebrenice. Nikada  neću zaboraviti koliko zlo može da proizvede ljudski rod nikada nisam mogla naslućivati. ali sem se  na grozotama uvjerila. Gledela sam  izmasakrirana tijela djece,djevojaka,  starica i  staraca. Užas  je to što im je uređeno. a urađen  o  je  samo što  su Srbi. Meni doktoru Borisu Božiću iz Banje Luke i drugima u bijelim mantilima stala  je  duša  Samo  smo  se nemo gledali. (Naš zavičaj Prnjavor, juni 1993. str 10 i Ženske duše, Nedelhjko Sančanin, Banja Luka 2001. str 47-48)

12.7.2011.

БРАТУНАЦ- ПОМЕН ЗА 3.267 УБИЈЕНИХ СРБА

Подриње се данас присјећа свих 3.267 српских жртава које су страдале од 1992. до 1995. године. На Војничком гробљу у Братунцу служен је парастос.

Предсједник Републике Српске Милорад Додик изјавио је у Братунцу, гдје је данас обиљежено страдање 3.267 Срба у Подрињу и Бирчу, да селективна правда и једнострано приказивање рата у БиХ не води толеранцији и повјерењу.

„У нама нема мржње и освете, али је крајње вријеме за процесуирање монструозних злочина почињених над Србима. Не можемо прихватити селективну правду како је било до сада, да је једна – српска страна за све крива, а да за оволике српске жртве нико не одговара“, поручио је Додик.

Он је додао да боли чињеница да за ове злочине над Србима још нико није одговарао и да се злочинци слободно шетају.

„Сви који су починили неоправдани велики злочин над сребреничким Бошњацима треба да одговарају, али захтијевамо да одговарају и починиоци злочина над Србима јер само тако може доћи до задовољења правде и истине и у таквој БиХ можемо живјети у којој ће се и Срби осјећати безбједно и комотно, као и друга два народа“, навео је Додик.

На данашњи дан, 1992. године у српским селима Сасе, Биљача и Залазје муслиманске снаге под командом Насера Орића убиле су 69 мјештана, више од 70 је рањено, а 19 се водило као нестали, донедавно, када је пронађена гробница са 10 српских жртава.

Обиљежавању годишњице страдања Срба Подриња присуствују и највиши званичници РС.

Преживјели чланови породица, пријатељи и саборци погинулих и несталих српских војника и цивила, настрадалих на Петровдан 1992. године, као и већи број делегација из Републике Српске, посјетили су српска стратишта у Биљачи и Сасама, и гробље на Залазју код Сребренице, гдје су положили цвијеће и прислужили свијеће за покој душа 69 убијених и 22-оје несталих Срба. Посмртне остатке 10 несталих Срба које је средином прошле године, трагајући за посмртним остацима Бошњака случајно ексхумирао тим Института за тражење несталих БиХ, за годину дана нису идентификовали у лабораторији у Тузли тако да их ни данас, 19 година након њиховог нестанка, њихове породице нису могле достојно сахранити.

Породице настрадалих већ 19 година чекају на правду, да се казне починиоци ових злочина.

За почињене злочине над Србима нико није одговарао. Хашки трибунал 2006.године осудио је Насера Орића на двије године затвора зато што није спријечио злочине над Србима ,а у жалбеним поступку првостепена пресуда је преиначена, а Орић ослобођен било какве кривице.

Етничко чишћење Срба у сребреничкој општини почело је на Ђурђевдан 1992. године упадом муслиманских снага у српско село Гнионе, настављено током 92 и почетком 1993. године.

Сваке године на Петровдан у организацији Одбора за његовање традиције ослободилачких ратова Владе РС на војничком гробљу у Братунцу обиљежава се страдање Срба у Подрињу.

С.В.

Na ratištu u opštini Bratrunac  učestvovali su ratne jedinice  27. motorizovane brigade 1. KK VRS . U borbama u rejonu brada Kunjarac u borbama za bazen, opština Bratunac dana 16.12.1992. godine, poginuo je pripadnik vojnik KInežević Željko, pripadnik izviđačke jedinice Jude iz 1.mtb, a jedan pripadnik je ranjen.

Slavica Nastić bolničarka 1.mtb priča o strahotama rata ma bratunačkom ratištu 1992. godine