Arhive kategorija: Ratni put

1.mtb 27.mtbr u fotografijama

30 godina od formiranja i ratnog puta 1.mtb 27.mtbr VRS Derventa

ZABILJEŽENO FOTO OBJEKTIVOM

Ratni put 1.motajičkog bataljona 27.mtbr  zabilježen je, manje-više u nekoliko novinskih članaka, knjiga (npr.Hranioci ratnika, Nedeljko Sančanin, Laktaši 2008.), video materijala, kroz bilten 27.mtbr, fejzbuk stranicu 27.mtbr Soko, Naš zavičaj Prnjavor, list Glas borca lpbr, veb sajt: lpbr-prnjavor.info i dr.

Komandant bataljona je više puta govorio o ratnom putu bataljona.

Za Dan opštine 20.3.2017. godine organizovana je izložba ratnih fotografija, pored Prnjavorske brigade i Motajički bataljon 27.mtbr Derventa. I danas  se mogu vidjeti te ratne fotografije na zidovima u novoj lokaciji Boračke organizacije u Prnjavoru.

linije odbrane koje su povjerene Motajičkom bataljonu su granitno čvrste.

I ovo je prilika da kroz fotografiju prikažemo ratni put bataljona  i sjetimo se njenih boraca, da mlađe generacije ne zaborave, a počelo se:

26.3.1992. godine mobilizacijom i izilaskom jedinica odreda TO opštine na Motajicu:

Borbena dejstva u 1992. godini

1.mtb na Vozućkom ratištu maj-septembar 1994. godine

1.mtb na Vučijoj planini Tesličko ratište 1994.- 1995. godine

Zdužene jedinice 27.mtbr

3.mtb i okč 27.mtbr-video

Izložba ratnih fotografija 1.mtb na Dan opštine 20.3.2017. godine

Predsjednik opštinske Boračke organizacije i komandant lpbr Vlado Živković rekao je nakon otvaranja izložbe da je došlo vrijeme da borci iz Prnjavora stanu na mjesto koje im pripada u samom vrhu stvaralaca Republike Srpske. On je istakao da Prnjavor, osim fotografija, ima i veliko bogatstvo u video-zapisima sa ratišta.
„Do građe za izložbu bilo je teško doći, ali osim fotografija imamo veliko bogatstvo od 48 časova zapisa direktno sa ratišta. Pozvao bih sve borce koji imaju fotografije da ih donesu u Boračku organizaciju jer je u toku priprema dokumentacije za Spomen-sobu prnjavorskih boraca“, naglasio je Živković. On je podsjetio da su borci sa područja ove opštine prošli kroz 124 ratne jedinice, te učestvovali u najznačajnijim borbama za stvaranje Republike Srpske.

Načelnik opštine Prnjavor Darko Tomaš koji je naglasio da je ova opština ponosna na svoje borce, jer su svojim ratnim zadacima odgovorili časno i pošteno. „Sa područja Prnjavora 626 boraca dalo je život za stvaranje Republike Srpske, što se nikada ne smije zaboraviti. Večerašnji događaj je dobar potez Boračke organizacije koja sakupljajući sve fotografije iz ratnog perioda dokumentuje jedan period u razvoju naše lokalne zajednice, ali i svih ovih ljudi koji su učestvovali u tim događajima“, rekao je Tomaš.

Tomić Srđan/ lpbr-prnjavor.info

 

Vukovi sa Vučijaka-DF

Realizacija Radio-televizija Republike Srpske

Dokumentarni film „Vukovi sa Vučijaka“

30 godina od formiranja Prve dobrovoljačke jedinice VRS i 29 godina od pogibije komandanta „Vukova sa Vučijaka“

13.2.2022.

Želja da se živi u slobodi sa svojim narodom, svojom porodicom i u svojoj državi stvorila je, u okolini Prnjavora, prvu dobrovoljačku jedinicu u proteklom Otadžbinsko-odbrambenom ratu, Vukove sa Vučijaka.Vukovi su, dokazavši se borbama u Zapadnoj Slavoniji, na početku rata, izrasli u elitnu jedinicu.Kao takvi, Vukovi, nisu odgovarali tadašnjim političko-policijskim strukturama Bosne i Hercegovine.

Nakon povratka iz Zapadne Slavonije,  14 i 15.11.1991.god. MUP BiH organizuje hapšenje komandanta Veljka Milankovića i većine boraca iz jedinice. Vukovi uspijevaju da odbace lažne optužbe. Čim su oslobođeni, ne izgubivši moral, ponovo odlaze u Zapadnu Slavoniju da pomognu braći u borbi protiv neprijatelja.

22.6.1992. godine, po naređenju generala Momira Talića, zaslugama u ratnim akcijama, Vukovi sa Vučijaka formirani su kao Prvi udarni bataljon Prvog krajiškog korpusa Vojske Republike Srpske. To je bila velika čast za pripadnike te jedinice.Učestvovali su u brojnim akcijama – oslobađanju Dervente, proboju Koridora, oslobađanju Cera, Dobor Kule, Modriče, Bijelog Brda, Kašića, bitkama na Gradačcu, Ozrenu i mnogim drugim ratištima. Jedinicom je komandovao legendarni komandant,  poručnik Veljko Milanković. Za izuzetne junačke podvige u oružanim borbama koje predstavljaju naročit primjer junaštva i služe kao uzor budućim generacijama kako se treba boriti za Republiku Srpsku, Vukvi su, tokom rata, odlikovani ordenom Miloša Obilića, a u miru Karađorđevom zvijezdom Republike Srpske prvog reda. Komandant Vukova, poručnik Veljko Milanković, takođe je odlikovan ordenom Miloša Obilića.

Kroz bataljon je prošlo oko 700 boraca, od kojih je 47 poginulo, a 180 ranjeno.

Radio-televizija Republike Srpske u maju 2020. godine ušla je u realizaciju dokumentarnog filma „Vukovi sa Vučijaka“. Intervjuisana su 24 sagovornika, većinom pripadnika Vukova. Udruženje „Vukovi sa Vučijaka“ sa predsjednikom Slavišom Milankovićem na čelu pružilo je nesebičnu pomoć ekipi RTRS-a u pripremanju i realizaciji filma – organizovanjem snimanja, ustupanjem velikog dijela arhivskih snimaka, fotografija, novinskih članaka, konsultacijama… Film će biti premijerno emitovan 13.2.2022. godine u 20.10 časova.

sajtovi o Vukovima:

  1. Vukovi sa Vučijaka
  2. Vukovi sa Vučijaka 1992.
  3. Vukovi sa Vučijaka 1993.
  4. Stradanje boraca „Vukovi sa Vučijaka“VRS
  5. Poginuli pripadnici „Vukovi sa Vučijaka“
  6. Brojno stanje „Vukovi sa Vučijaka“ VRS
  7. Priča o čoporu- Vukovi sa Vučijaka
  8. Godišnjica formiranja „Vukovi sa Vučijaka“

Brojno stanje 641 pripadnika Vukova sa Vučijaka koji su bili raspoređeni po vojnim poštama i godinama rata , prema prikupljenim podacima.

Najviše bilo raspoređeno u lpbr Prnjavor 416 ili 65% pripadnika


Sigurno je da je brojno stanje Vukova bilo veće, jer su dolazili dobrovoljci koji su isti dan napuštali jedinicu, pripadnici jedinice koji su bili na obuci, pripadnici koji nisu bili punoljetni, tako da četne starješine i referenti komande Vukova nisu evidentirali i upisivali u spisak jedinice.

Prnjavorska brigada u fotografijama

30 godina od mobilizacije TO opštine, i iduće godine i prnjavorske brigade VRS

ZABILJEŽENO FOTO OBJEKTIVOM

Ratni put Prnjavorske brigade  zabilježen je, manje-više u nekoliko novinskih članaka, knjiga (Hranioci ratnika, Nedeljko Sančanin, Laktaši 2008.), video materijala, kroz list Glas borca lpbr, veb sajt: lpbr-prnjavor.info i dr.

Komandant brigade je više puta govorio o ratnom putu brigade.

Za Dan opštine 20.3.2017. godine organizovana je izložba ratnih fotografija Prnjavorske brigade i Motajički bataljon 27.mtbr Derventa. I danas  se mogu vidjeti te ratne fotografije na zidovima u novoj lokaciji Boračke organizacije u Prnjavoru.

Ostala je iz rata rečenica generala Talića „RAME UZ RAME, ŠESNAESTA I PRNJAVORSKA“

I ovo je prilika da kroz fotografiju prikažemo ratni put prnjavorske brigade i sjetimo se njenih boraca, da mlađe generacije ne zaborave, a počelo se:

1991. godine mobilizacijom i odlaskom odreda TO opštine na Zapadno- slavonsko ratište sa oznakama:

1992. godina, nosili smo na rukavima naših uniformi ambleme brigade:

 

Izilazak na planinu Motajicu i zauzimanje položaja za odbranu

Borbe za oslobođenje Cera i početak borbe za koridor:

Borbe na obodnom kanalu i oslobođenje Broda

Borbe za proboj Koridora 1992. godine

Prelazak r.Bosne i borbe za oslobođenje Odžaka

Polaganje zakletve pripadnika lpbr 13.10.1992. godne na stadionu FK Ljubića:

Borbe brigade u 1993. godini

Borbe u 1994. godini

Borbe u 1995. godini

Demobilizacija brigade 1996. godine

Izložba ratnih fotografija za dan opštine 20.3.2017. godine

Predsjednik opštinske Boračke organizacije i komandant lpbr Vlado Živković rekao je nakon otvaranja izložbe da je došlo vrijeme da borci iz Prnjavora stanu na mjesto koje im pripada u samom vrhu stvaralaca Republike Srpske. On je istakao da Prnjavor, osim fotografija, ima i veliko bogatstvo u video-zapisima sa ratišta.
„Do građe za izložbu bilo je teško doći, ali osim fotografija imamo veliko bogatstvo od 48 časova zapisa direktno sa ratišta. Pozvao bih sve borce koji imaju fotografije da ih donesu u Boračku organizaciju jer je u toku priprema dokumentacije za Spomen-sobu prnjavorskih boraca“, naglasio je Živković. On je podsjetio da su borci sa područja ove opštine prošli kroz 124 ratne jedinice, te učestvovali u najznačajnijim borbama za stvaranje Republike Srpske.

Načelnik opštine Prnjavor Darko Tomaš koji je naglasio da je ova opština ponosna na svoje borce, jer su svojim ratnim zadacima odgovorili časno i pošteno. „Sa područja Prnjavora 626 boraca dalo je život za stvaranje Republike Srpske, što se nikada ne smije zaboraviti. Večerašnji događaj je dobar potez Boračke organizacije koja sakupljajući sve fotografije iz ratnog perioda dokumentuje jedan period u razvoju naše lokalne zajednice, ali i svih ovih ljudi koji su učestvovali u tim događajima“, rekao je Tomaš.

Tomić Srđan/ lpbr-prnjavor.info

1.11.2021.

Vukovi sa Vučijaka 1992.

Borbe u opštini Derventa

Povratkom sa zapadno-slavonskog ratišta, 16.3.1992. godine, gdje su bili kao interventni vod po evidenciji 26 pripadnika u sastavu 329.okbr JA Vukovi, odlaze na Vučaijak na odmor.

1992. Kremna Vučijak , smotra pred akciju

Nakon izvršene smotre jedinice, odmah se na derventsko ratište Vukovi se upućuju u rejon Pjevalovac – Trstenci  od 17.3.1992. do 30.4.1992.  na uspostavljanju linije odbrane i izviđanje p/k u sastavu Teritorijalne odbrane opštine Prnjavor.

Brojno stanje po evidenciji vojne pošte TO Prnjavor,  Vukova  čini 169 pripadnika u tri pješadijske čete, komandu i pozadinsko odjeljenje.

 

Karta položaja 2.odreda TO Prnjavor

Vukovi Sadejstvuju jedinicama novoformiranog 2.odreda TO opštine Prnjavor na liniji Pjevalovac – Agićko brdo-Agići na magistralnom putu PrnjavorDerventa 1992.

Na lijevom krilu napada Potočanska četa 2.odreda TO Prnjavor, sredina Vukovi i desno krilo četa TO iz Trstenaca sa komandirom st.vodnik  Vojko Vukajlović iz Kulaša.

Od dejstva streljačke i minobacačke vatre ranjena su 5 pripadnika Vukova u rejonu Pjevalovca 15.4.1992.

Kod pripadnika TO gubici na ovom pravcu su veliki: ranjavanje od MB vatre 9.4. Trstenci, 27.4. Bos.Lužani, 30.4. Pjevalovac, a najteži gubici 2.maja 17 pripadnika sa dva poginula.

Dalji zadadak na derventskom ratištu Vukovi dobijaju pravac djelovanja kasarna u gradu prema ulazu u grad 20.4.1992. od dejstva streljačke i minobacačke vatre ranjena su 3 pripadnika Vukova a jedan poginuo (Nenad Božić iz Štrbaca, Prnjavor) u rejonu oko benzinske pumpe Dervente.

Drugi put Vukovi primaju zadatak odbrane kasarne u gradu sa čuvanjem mostova na r.Ukrini i pravca prema s.Babinom brdu.

monografija 1.bvp,Banja Luka 2016.

U sadejstvu sa jedinicama 327.mtbr, 5.bvp 5.KJNA i jedinicom CJB Banja Luka Vukovi 12.5.1992. učestvuju u zajedničkoj akciji na presjecanju komunikacije Brod-Derventa-Doboj. Izvršen je početni uspjeh i prodor u rejon benzinska pumpa-partizansko groblje i prjesečena komunikacija Brod-Derenta. Oslobođen je veliki broj civila koji su prebačeni na lijevu stranu r.Ukrine. Na desnom krilu napada nalaze se  dijelovi 327.mtbr, odred „Živojin Mišić“ i tč sa zadatkom da presijeku komunikaciju na Rabiću. Usljed angažovanja rezervnih hrvatsko-muslimanskih snaga, došlo je do zastoja u napadu što je rezultiralo povlašenje naših naga na lijevu ovalu r.Ukrine prema kasarni JNA . (1.bataljon 1.KK, Banja Luka, 2016. str. 57)

Križ, Tešanj

Na dobojsko ratište vukovi se upućuju u rejon Križa prema jelahu u opštini Tešanj. U borbenim dejstvima od streljačke vatre ranjena su dva pripadnika Vukova u rejonu Križa-Vitkovci 6.4.1992. (Đumić Darko; , Milanković i Budak ?

Lišnja, Prnjavor

Po zahtjevu SJB Prnjavor Vukovi 1.6.1992. učestvuju u vojnopolicijskoj akciji oduzimanja nelegalnog oružja od pripadnike mjesne zajednice Lišnja Prnjavor u s.Puraći. Bilo je i obavještenje da se vrati oružje TO i ostalo na punkt na magistralnom putu. U pruženom oružanom otporu poginula su tri a četri lica su ranjena. Oštećeno je nekoliko kuća, džamija i drugih objekata. Zarobljena je značajna količina skrivenog MTS, naročito sanitetskog materijala i motornih vozila.

Mišinci, Derventa

1992. u rejonu Cera Šiki i Ćato

Dolaskom u rejon Mišinci-Cer u sadejstvu sa jedinicama VRS 27.mtbr, Osinjskom lpbr, Prnjavorskom 2.lpb, Vukovi učestvuju u operaciji proboju koridora.

Od minobacačkih destava  od 8.6.1992. do  19.6.1992. kada je oslobođen rejon ustaškog uporišta Cer, ranjeno je  15 pripadnika Vukova

U Mišincima se nalazi spomenik za 12 poginulih boraca iz ovog mjesta kojima se služi parastos i položu  vijenci.

Oslobađanjem Cera jedinica Vukova nastavlja dalje desjtva na proboju koridora prema Modriči i Odžaku. Čuvene borbe se vode oko Dobor kule

Jakeš, Modrića

Od minobacačke i streljačke vatre od 30.6.1992. do  7.7.1992. u borbama u rejonu Jakeša, Duge kose gubici Vukova broje 12 pripadnika: 4 poginula i 8 ranjenih pripadnika Vukova.

Dabor kula, Odžak

U rejonu Maksim skok i Dabor kule  opštine Odžak, izbačeno iz stroja 10 Vukova: 4 poginula i 6 ranjenih.

Bolničarka Biljana Aleksić preživjela paklene okršaje sa Vukovima sa Vučijaka

Biljana Alekstić, bolničarka u „Vukovi sa Vučijaka“ i 3.lpb, N.Sančanin, Ženske duše, str.56-57, Banja Luka, 2001.

Derventa

Napad na Bijelo brdo iz pravca Kalačka i Raščiči i drugi pravac iz Begluka

U borba u Derventi u sastavu 27.mtbr 16.7.1992 do 26.9.1992. u rejonima Radešići, Babino brdo, Begluci, Raščići, Bijelo brdo, Sedlić, Koraće 34 gubitaka: 12 poginulih, 21 ranjenih i 1 povređenih.

Gradačac

U borba u Gradašcu u sastavu prnjavorske lpbr od  12.8.1992 do 18.9.1992. u rejonima Gradac, Turići, Prebrice, Brđani, Grabov Gaj, Cerik, Donja Mionica, Gašnjača, Tramošnica 33 gubitaka: 1 poginuli, 30 ranjenih i 2 povređenih.

Brod

U borba za Brod u sastavu prnjavorske lpbr od  1.10.1992 do 4.10.1992. u rejonima Zboriša i Broda 1 povreda, 1 ranjavanje i 1 samoranjavanje.

Zaključak u 1991. godini

Nakon značajnih borbenih dejstva i oslobađanja srpskih krajeva u Zapadnoj Slavpoiji Vukovi u 1992. godini prelaze na derventsko-brodsko ratište i učestvuju u značajnim bitkama vođenim za proboj koridora, oslobađanju Dervente, Modriće, Ožaka i Broda.

U 1992. godini jača brojno stanje i formiranje 1.udarnog bataljona 1.KK 28.6.1992. godine na Vučijaku.

Borbeni sastav Vukova u formacijskim ratnim jedinicama VRS, koji su prošli kroz jedinicu, prikupljanjem podataka:

  • 1991. u sastavu TO Okučani brojnog stanja 28 pripadnika
  • 1991. u satavu 329.okbr JA brojnog stanja 13 pripadnika
  • 1992. u sastavu 327.mtbr JA brojnog stanja 113 pripadnika
  • 1992. u satavu teritorijalne odbrane Prnjavor 169 pripadnika
  • 1992. u sastavu lpbr 550 pripadnika,
  • 1992 u sastavu 27.mtbr derventa  129 pripadnika, i
  • 1992. u sastavu SJB Prnjavor  5 pripadnika

1991. godini kroz jedinicu Vukova prošlo ukupno 55 pripadnika, dok gubici 9 pripadnika ( 1 poginuo i 8 ranjenih) ili 16% od brojnog stanja.

1992. godini u pet vojnih pošta evidentirano  986 pripadnika a gubici (poginuli,ranjeno i povređeno ) 135 ili 14% od brojnog stanja.

 Borbena dejstva Vukova u 1993. godini

Kašić, Benkovac , RSK

Naređenjem komandanta 1.KK od 26.1.1993. godine ponovo se formira 1. udarni bataljon „Vučijak“ u 27.mtbr na osnovu ukazane potrebe i pogoršanja situacije na prostoru RSK, a u cilju pružanja pomoći srpskom narodu i suprotstavljanju ustaške agresije.

Odlazak Vukova u Ravne Kotare-Benkovac doneo je nove pobjede, korišćenjem brzine izvođenja borbenih dejstava, manevar i sposobnost iznenađenja uz korišćenje PO sredstava, naročito „Ose“. Samo u jednoj akciji , prvi vod prve ćete izbacio je iz stroja više od 70 neprijateljskih vojnika. To su bili naši vrli borci: Pejić Duško, Lukić Dragan, Kaurin Vinko, Raljić Mitar i mogi drugi.  I svi ostali uložili su  pravo herojstvo i u borbama u Kašiću.

Ukupno je do sada u Vukovima izgubilo živote 49 pripadnika.-juli 1994.

I pored velikih gubitaka, jedan broj ljudi je od početka  u ovom sastavu Vukova. To su Šikarac, Milijaš, Ljubiša Slatinac, Spasojević Radojica, Biberi i još nekoliko drugih. Moće se reći da ova jedinica nema ni jednog aktivnog oficira. Razne profesije su ovdje, rame uz rame,  momci iz nekoliko opština, stasala za vođenje borbe na osnovu vlastitih iskustava i taktike.  Značajno je i dobra saradnja sa narodom. O vrijednosti „Vukova sa Vučijaka“ pohvalno se izražava i naša vrhovna komanda. (Naš zavičaj Prnjavor, avgust 1994. str.5)

U borba za Kašić u sastavu  i sadejstvu sa 92.mtbr Novigrad VSK u sastavu , Vukovi u fomacijskom sastavu 27.mtbr 1.KK VRS -VP 7127 Derventa,  od  1.2.1993 do 9.2.1993. nastradalih: 7 poginulih, komandant Vukova teško ranjen, 10 ranjenih, među njima i komadir 1. čete Šikarac Miro i 2 povređanih. Velika borba Vukova i velika količina ispaljenih artiljerijskih projektela iveliki gubici kod neprijatelja .[3]

Napad je izveden 4.2.1993. uspješno iz dva pravca, a cilj je pravoslavna crkva u selu Kašić.

Poslije ranjavanja komandanta bataljona Vukova i komandira 1. čete, nastavljaju se borbe pod komandom zamjenika Janše, Borke, Čate i nakon nekoliko dana zauzimaju se položaji prema Narandžićima-kula, ušli u Karin na more, i stali. Uborbama zarobljeno nekoliko tenkova, OT, artiljerijskih oruđa i dr. 19.3. vrši se smotra jedinice na Vučijaku, zaključuju vojne knjižice u sastavu 27.mtbr i jedinica se pušta na odmor.

Zbog  teškog ranjavanja i smrti komandanta Vukovi 15.3.1993.g. izvače se iz benkovačkog ratišta i odlaze u Prnjavor. Prisustvuju sahrani komandanat 17.3., a već

Smrt Veljka Milankovića jedne od legendi rata za odbranu srpskog naroda Dostojno heroja

Genaral-pukovnik Momir Talić, komandant 1.KK, na pogibiju Veljke Milankovića ,  Kao da sam sina izgubio

Milan Martić, ministar MUP RSK za Veljku Milankovića kaže Veliki srpski junak..

Veljko ja sa svojim „Vukovima“ odradio na veličanstven, herojski, njemu svojstven način – Kašić. Svi su ga poštovali, svi su mu se divili. Noć uoči operacije za Kašić,  u kojoj je teško ranjen, kada su se sakupili svi komandanti rekao sam: „Znam ko neće izdati na bojnom polju, jel tako brate Veljko“. A on je odgovorio: “ Moji Vukovi nikada neće izdati“. (Krajiški vojnik, februar 1993.str. 18)

U rejonu Blizne Zavidovići poginuo  Zekić Ratko 26.8.1993.

Tešanj

U borba u opštini Tešanja, rejon  Cerovica – Križ u sastavu prnjavorske lpbr od  3.11.1992, u borbama dva ranjavanja u  Filipovići 21.8.1993. poginuo Siniša Gunjić  u sastavu bVP 1.KK

U sastavu 1.bataljona vojne policije 1.KK VRS

U naredbi komandanta 1.KK  ponovo se formira  jedinica „Vukova“ kao udarni odred vodnog strukture u sastavu 1.bvp 1.KK VRS majora Dragoslava Lakića. Komandant odreda zastavnik Miro Šikarac.

U avgustu mjesecu u sastavu 1.bvp izvodi se borbena destva na pravcu s.Gojakovac  prema s.Filipovići prema Jelahu. U ovim borbama bataljon  uspjeva da pomjeri liniju fromna za 1-1,5km  u pravcu Jelaha. Borbe su bile teške sa 4 poginula pripadnika bvp, i Siniša Gunjević u neposrednoj rafalnoj vatri, pripadnik odreda Vukova, 21.8.. Ranjeno je 35 od čega 6 teže.

U knjizi  Bataljon vojne policije 1.KK, Birani da budu najbolji, banja Luka na strani 145 navodi se da U avgustu mjesecu pod 1.bvp, koji je tada imao pet četa, našla se i jedinica Vukova sa Vučijaka i jedna četa rezervnog sastava MUPRS. Komandant 1.bvp tada je bio kapetan Babić Dragomir, a komandant Vukova sa Vučijaka Miro Mlađenović.

U sastavu lpbr Prnjavor

Od novembra jedinica Vukovi sa Vučijaka su u formacijskom sastavu 3.lpb prnjavorske lpbr, brojnog stanja od 148 pripadnika rapoređenih u tri voda, komandu čete i minobacačko odjeljenje.

Naredbom komandanta lpbr od 2.5.1994. godine, Vukovi se izvlače iz sastava 3.lpb i formira se samostalna diverzantska jedinica sastava tri voda, komanda i pozadinska jedinica.

Vučijak, Kremna 1994.

2.7.1994. godine na Vučijaku okupili su se pripadnici udarnog bataljona 1.KK Vukovi sa Vučijaka radi smotre i obilježavanja treće godišnjice postojanja ove elitne jedinice VRS.

U ime komande 1.KK smotru je izvršio puk Milan Tomović uz pratnju komandanta Vukova Mire Šikarca.

 

 

 

 

Posljednja  akcija Veljke Milankovića (Krajiški vojnik,list 1.KK, 1993. februar, str.18)

Četvrti februar 1993. godine, dva sata ujutro. U osnovnoj školi u Benkovcu bila je neubičajna živost. „Vukovi sa Vučijaka“ spremali su se za akciju. Veoma brzo natovareni su kamioni municijom. „Vukovi“ ulaze u autobus na kratko se čula žestoka buka motora, zatim tišina.

U improvizovanoj kuhinji, nakon što je izdao posljednja naređenja, Veljko Milanković, komandant Vukova, ostao je nadvijen nad topografskom kartom. Kava, doručak „s nogu“ i krećemo na položaj. Sa ugašenim svetlima stižemo na Pržine.

Ispred nas je srpsko selo Kašić. Vijeme kao da je stalo. Stalno dolaze i odlaze kuriri, Milanković i Miro Mlađenović (načelnik štaba) vrše zadnju provjeru veza. S prvim rumenilom na istoku pržine su oživjele. Tenkovi zauzimaju položaj, posade trocjevaca i maljutki vrše posljednje pripreme. Sa zorom počinju detonacije sa sve žešće je i paljba iz pješadijskog naoružanja. Još se nije dobro ni razdanilo, a već hitamo u Smiljane Donje. Milanković izdaje posljednje naredbe Vukovima i tenkistima. Komandant Vukova odlazi u obilazak drugih položaja, a ja počinjem sa snimanjem. Kolona Vukova približavaju se Kašiću iz tri pravca. oko 10 sati kreću i tenkovi.[1]  Počinje pakao.

Ustaše raspolažu sa tenkovima i artiljerijom. nemilice tuku po našim položajima. Vukovi se ne zaustavljaju  već ulaze u Kašić, vode borbu prsa u prsa. Oko podne stiže Milanković. Ljut je što svi tenkovi [2] nisu izašli na položaje. Krenuli su i ovi tenkovi. Pošto mi nije dozvolio da se u tenku prebacujemo do prvih linija, krećem sa janšom i jednom grupom boraca preko polja, kuda su već prošli Vukovi. Ispod Kašića  ponovo srećem Milankovića i ne rastajemo se do tragičnog kraja.

Snimam pokret tenkova i njihova dejstva.

Svuda oko nas strašne detonacije i fijukanje metaka. Tenkisti nakon svake  ispaljene granate premeštaju položaje. Smoje desne strane Milanković objašnjava Janši šta bi valjalo preduzeti da sa tenkovi razvuku kako ne bi bili grupisani na tako malomprostoru.  Iako sve trešti od detonacija, ustajem i stojeći snimam.

U tom trenutku nekoliko metara ispred nas eksplodirala je granata. Detonacija me je bacila na zemlju. Postaljem svestan tek u transporteru da sam ranjen. U benkovačkoj bolnici čujem da je i komandant Vukova teško ranjen. Sudbina je htjela da smo ranjeni od iste granate i da sam čak snimio eksploziju te granate.

Veljko je potom prebačen u Knin, zatim za nekoliko dana u Banja Luku i na kraju na VMA u beogradu, gdje je od posljedica ranjavanja i umro.

Imao sam sreću da radeći kao ratni reporter dobro upoznam tog velikog čovjeka i komandanta. Na žalost, kad je napokon javnost počela saznavati punu istinu o „Vukovima sa Vučijaka“ i Veljku Milankoviću desilo se to što se desilo. (Rade Malešević, reporter TV Banja Luka i Stalni član Pres centra 1.KK).

[1] Jako brojno stanje Vukova, preko 250 pripadnika raspoređeni u tri čete na tri pravca prema s.Kašiću.

[2] Novi tenkovi T84 jačine 15 tenkova, i problem oko uvođenja tenkova u borbu.

.[3]  ostalo je 76 mrtvih ustaša. Krajiški vojnik, februar 1993. str.17

Ratni put 27.mtbr i 1.mtb

Kratak prikaz ratnog puta i brojnog stanja 27.motorizovane brigade 1.KK VRS i njenog 1.mtb, Motajičkog bataljona

BORCI POSAVINE

Počekom rata 1991.g. 5. odnosno 1.krajiški korpus imao je nekoliko jedinica koji su bili u sastavu JNA. Opština Prnjavor po planovima popune popunjavala je 6 jedinica korpusa: 3 pozadinske jedinice-PoB i 3 manevarske jedinice:

  • pontonjeriski bataljon sa razrezom od 2 v/o a mobilisano je 6 pripadnika;
  • inžinjerijski puk sa razrezom od 333 v/o, a mobilisano je 92 pripadnika, i
  • 329.okbr sa razrezom od 30 v/o, a mobilisano  79 pripadnika.
    • plan je bio 691 v/o, a mobilisano 212 v/o u 5. KK.

U 7.tuzlanskom korpusu JNA, opština je popunjavala dvije jedinice:

  • 327.mtbr, vojne pošte 3164 Derventa sa najvećim planom popune sa opštine u razrezu od 935 v/o i to: 26 oficira, 31 podoficira i 878 vojnika, dok je mobilisano 610 pripadnika;
  • motorizovani bataljon, vojne pošte 6510 Derventa, kasnije Osinjska lpbr u planu popune sa 131 v/o, a mobilisano 5 v/o.
    • plan je 691 v/0, a mobilisano 212 u 7.K JNA[1]

327.mtbr radila je i postojala još u vijeme JNA u Derventi, imala svoju formaciju, i u

27.mtbr 1.KK VRS

početku nakon formiranja i ulaska rezervnog sastava imala značajnu ulogu u odbrani sjevernog dijela Republike Srpske.

Nakon mobilizacije jedinica 5.korpusa JNA i njihovo angažovanje na Zapadno-slavonskom ratištu, 5.10.1991. godine počelo je pozivanje vojnih obveznika sa opštine na tz.4 mjeseca rezerve u 327.mtbr u kasarnu Derventa.http://lpbr-prnjavor.info/30-godine-od-mobilizacije-u-opstini-prnjavor/

„Do sada je bilo dosta polemike o mjestu i ulozi brigade u 1.KK, posebno u TG-3. Radi objavljivanja ocjene rada jedinice potrebno je analizom dosadašnjih dejstava doći do pokazatelja o dosadašnjem periodu života i aktivnosti. Poznato je da brigada nije uspela sprovesti mobilizaciju[1] , te daje formiranjem TO stvoreno jezgro za brigadu. Sve specifičnosti treba objasniti od učesnika i to od samog početka rata, posebno sa ratnim putem svojih jedinica što realnije i sa jasnim pokazateljima“. Pukovnik Stanko Baltić, komandant 327. mtbr; Naređenje u kome traži podatke za istorijsku građu

1992.

Prvoga marta 1992, u Sarajevu, na dan referenduma o nezavisnosti Bosne i Hercegovine, koji je srpski narod, na poziv svojih predstavnika, bojkotovao, pala je prva civilna žrtva rata, srpske nacionalnosti. Pripadnik „Zelenih beretki”, paravojne formacije Stranke demokratske akcije, Ramiz Delalić Ćelo ubio je Nikolu Gardovića, srpskog svata u svadbenoj povorci kod Stare srpske pravoslavne crkve na Baščaršiji. Do sukoba je došlo jer je pokojni Gardović, inače mladoženjin otac, nosio srpsku trobojku. Iste večeri sarajevski Srbi su podigli barikade u dijelovima grada u kojima su bili većina. Već dva dana nakon ovog zločina, 3. marta, hrvatsko-muslimanske paravojne snage, u saradnji sa 108. brigadom paravojnog Zbora narodne garde (ZNG, poznati kao „Zenge”) iz Hrvatske zauzimaju Bosanski Brod. Na teritoriji ove opštine, u selu Sijekovac, oni čine prve masovnije zločina nad civilima. Кrvavi pir u ovome selu su počeli 26. marta, kada su ubili devet civila. Zločin je nastavljen i narednih dana. Prve žrtve bili su Jovo Zečević (1920) i njegova tri sina: Vaso (1958), Milan (1850) i Petar (1953). Njih četvorica su sahranjeni u prnjavorskom selu Smrtići.

Iako u vrijeme ovih dešavanja još uvijek nije bila formirana Vojska Republike Srpske, zbog sve veće ugroženosti od Muslimana i Hrvata, u srpskim mjestima se formiraju jedinice Teritorijalne odbrane (TO), a još uvijek je na prostoru Bosne i Hercegovine bila prisutna i Jugoslovenska narodna armija (JNA), Međutim, 327. motorizovana brigada JNA se raspala, a ona je bila zadužena da zatvori pravac neprijateljske vojske prema Prnjavoru. Tako su se i na području opštine Prnjavor formirali Rejonski štabovi teritorijalne odbrane (RjŠTO) Prnjavora, Potočana, Donjih Vijačana i Šibovske, kao i jedinice vojne policije i baterija protivvazdušne odbrane (PVO). Od RjŠTO Šibovske i Potočana i čete iz derventskog sela Trstanci u Šibovskoj se formira Drugi teritorijalni odred opštine Prnjavor, koji, će kasnije ući u sastav 327. mtbr JNA kao 1.mtb. S obzirom na činjenicu  da su ratna dejstva u martu iz Slavonije prenesena u Posavinu, komanda štaba TO i rukovodstvo opštine Prnjavor, 24. marta, donosi odluku da Drugi odred zaposjedne liniju od Trstanaca do magistralnog puta Prnjavor – Derventa (Pjevalovac — Agićko Brdo — Agići; sela opštine Derventa, prim.aut). Odobrenje je dala komanda 5. korpusa JNA, koji je imao granicu zone odgovornosti na ovom području. Na dan zločina u Sijekovcu, 26. marta, prethodnica čete iz Smrtića izlazi na sjeverne padine Motajice da bi spriječila prodor neprijateljskih snaga prema Prnjavoru. Dan ranije Кrizni štab Hrvatske demokratske zajednice (HDZ) za Bosansku Posavinu naređuje presijecanje puta između Bosanske Кrajine i Srbije (koji će biti oslobođen u operaciji „Кoridor ’92”), a 28. marta napadaju sela na području opština.

Učestvovala je u oslobađanju Bišnje, Rabića, Kukavice, Potočana, Dervente, Kostura, Čelara, Čardaka. Begluka, Bijelog brda, Sedlića, Vakufa, Dubošća i izbijanje u međurječje Save i Ukrine.

Кomanda štaba TO opštine Prnjavor smjestila se u Gornje Smrtiće,a krajem aprila se premjestila u Gornje Palačkovce. Takođe, krajem aprila Drugi odred TO se pojačava još jednom četom iz Potočana, te zajedno sa ponovo formiranom 327. mtbr ulazi u Taktičku grupu (TG) koju formira 5. Кorpus. U sadejstvu sa 327. mtbr izvodi nove napade na Bijelo Brdo. Od jedinica TO sela Štrpci (opština Prnjavor) i sela Agići (opština Derventa) formira se Treći odred TO.

Narodna skupština je na sjednici 12. maja. donijela odluku o formiranju Vojske Srpske Republike Bosne i Hercegovine (VSRBiH) , a odlukom Predsjedništva Savezne Republike Jugoslavije JNA u maju počinje povlačenje sa teritorije Bosne i Hercegovine. Poslednji vojnik JNA je napustio BiH 20. maja. Infrastrukturu i borbena stredstva 5. korpusa je zadržala VSRBiH, a taj korpus mijenja ime u 1. Кrajiški korpus VSRBiH (1.KK). Za komandanta je postavljen general-pukovnik Momir Talić. Vojska Republike Srpske se sastojala od sedam korpusa: 1. Кrajiški, 2. Кrajiški, Istočno-bosanski, Drinski, Sarajevsko-romanijski i Hercegovački. Zona odgovornosti 1. КК je bila ubjedljivo najveća, zauzimala je skoro pola tadašnje SRBiH, od Кupresa do Brčkog, a popunjavala se sa prostora 28 opština.

U međuvremenu, Drugi odred TO Prnjavor prerasta u Motajički bataljon i 25. maja 1992, kao 1. motorizovani bataljon (1.mtb) ulazi u sastav 327. mtbr iz Dervente. Na osnovu naređenja pretpostavljene komande od 26. oktobra 1992. godine 327. mtbr mijenja ime u 27. mtbr.

Tokom operacije „Кoridor 92” 327. mtbr je bila u sastavu TG-3, kojom je komandovao pukovnik Slavko Lisica. Učestvovali su u borbama oko Dervente i konačnom oslobođenju grada 4.7.1992, čime je završena prva faza operacije Koridor. Nakon oslobođenje Dervente jedinice 327. su krenule dalje, a naredni i krajnji cilj operacije je bio oslobađanje Bosanskoga Broda i izbijanje na rijeku Savu. Naređeni su napadi i ovladavanje selima Bijelo Brdo, Кostreš i Кoraće. Međutim, zbog niza problema to nije ostvareno u predviđenom roku, iako je sam puk. Lisica tvrdio da

gen Lisica Slavko

„zadatak možemo završiti za 3 dana, ako budemo odlučni i energični”. Upozoravao je i da je „kucnuo poslednji čas da izvršimo zadatak da ne bi imali katastrofalne posledice.” Da je bilo problema u napredovanju TG-Z vidi se i iz kasnijih upozorenja puk. Lisice da će „vrijeme provedeno u borbi biti uzaludno ukoliko se ne postigne konačan cilj, pobjeda neprijatelja, osvajanje Bijelog Brda, Gradca, Кostreša, Čelaruše, Barice, Кoraća i sve do izbijanja na rijeku Savu.” Za avgust mjesec puk. Lisica je odlučio da odmori svoje snage. Tokom septembra nije bilo većih dejstava, pa su tek početkom oktobra srpske snage krenule u konačan napad. Brod je oslobođen 6.10, a izlaskom jedinica TG-3 na Savu u svojoj zoni odgovornosti završena je operacija „Кoridor”. Za učestvovanje u oslobađanju Bosanskoga Broda 327. mtbr je dobila pohvale od komande 1.КК. Tokom operacije najveće gubitke je imala TG-3, naročito u završnoj fazi rata, a najžešće borbe i gubici su bili u rejonu Bijelog Brda. Nakon uspješnih napadnih dejstava TG-3 na širem prostoru Bosanske posavine neprijatelj se povukao širi rejon Slavonskoga Broda, a srpske jedinice su prešle u fazu odbrane i utvrđivanja prirodne granice na rijeci Savi, uključujući inžinjersko obezbjeđenje.

komandir čete „Mešo Selimović“

Oslobađanjem Broda u obezbjeđenje granice na r.Savi angažuje se i muslimanska četa „Meša Selimović“: Potpukovnik Ismet Đuherić, bio je prvi komadant jedinice „Meša Selimović“ koja je bila prvo u sastavu Osinjske pbr, posle u sastavu 27. mtbr. Ismet je odlikovan Medaljom zasluga za narod, na komandnoj dužnosti Ismeta je posle zamenio potpukovnik Nusret – Nuce Dizdarević.
Četa je važila za veoma organizovanu i hrabru četu a kod ostalih jedinica i boraca imala je veliko poštovanje.
Jedinicom je do januara 1993. godine komandovao Ismet Đuherić, nakon čega se demobilisao. Na komandnom mestu zamenio ga je Nusret Dizdarević koji je nastavio voditi jedinicu sve do kraja rata.
Кako je Ismet postao komandant čete „Meša Selimović“
Ovih dana obilježava se godišnjica masakra u Sijekovcu, u znak sjećanja na Srbe, koje su pobili bošnjački i hrvatski zločinci. Tih se dana dobro sjeća i Ismet Đuherić, Bošnjak, koji se borio za Republiku Srpsku.
I Ismet je Sijekovčanin, iako nije rođen u ovom selu. “Državljanstvo Sijekovca” je, kaže, stekao kada se oženio svojom suprugom Hanumicom, lijepom kćerkom mjesnog berberina.
Po struci ekonomista, a po ubijeđenju Jugosloven, Ismet je u tada velikom, bogatom i prosperitetnom selu nadomak Bosanskog Broda brzo stekao mnogo prijatelja i među Srbima i Muslimanima i Hrvatima. Sijekovac je u to doba imao više od 1.500 stanovnika, zvali su ga Mali Pariz, ili Mala Moskva.
Niko u ta sretna vremena u Sijekovcu nije ni gledao na vjeru i naciju. Pogotovo ne Ismet Đuherić, koji je bio i lokalni funkcioner Saveza komunista i rezervni oficir JNA. Završio je, kao mladić, čuvenu Školu rezervnih oficira u Bileći. Rat ga je zatekao u činu rezervnog kapetana.
Кad se počelo zveckati oružjem, mnogi Sijekovčani i Brođani, pa i Srbi, pobjegli u inostrastvo, da izbjegnu rat. Ismet nije bježao, mada je bolje nego iko od njegovih komšija znao šta se sprema.
– Ja sam bio za sve zadužen u Mjesnoj zajednici, radili smo, moja ekipa i ja za dobrobit svih stanovnika sela. Pokušavao sam da se organizujemo, da stanemo na put ološu i kriminalcima, nije išlo. Dok se ološ naoružavao, drugi Sijakovčani nisu bili zainteresovani, nisu ozbiljno shvatali situaciju – priča Ismet.
Кaže da su u selu “uglavnom svi su bili za JNA”, ali da “nisu htjeli da se miješaju”.
-Govorio sam im, neće ovo proći mimo nas, doći ćemo svi u problem i vaša će djeca, htjeli ne htjeli, morati pod oružje – priča Ismet.
Dok se prisjećaju tih burnih dana iz 1992. godine, Ismet I Hanumica Đuherić, danas penzioneri, sa ponosom pokazuju svoju lijepo uređenu kuću i dvorište puno cvijeća, u Rafinerijskom naselju u Sijekovcu.
Кuću su, poslije rata, doslovno, digli iz pepela. Jer, njihova se kuća u martu 1992. prva našla na udaru HOS-ovaca i muslimanskih paravojnika.(fejzbuk 27.mtbr).

Krajem godine, tačnije 9. decembra, 27. mtbr je dobila naređenje od 1. КК da formira jedan bataljon koji će biti upućen u sastav Drinskog korpusa na bratunačko ratište. U sastav ovog bataljona ušlo je po 200 boraca iz 1.mtb i 3.mtb, a za komandu je određena komanda 1.mtb. Ovi borci su dali značajan doprinos u odbrani Bratunca i sprečavanje njegovog pada u ruke srebreničkih muslimana.

Pogled sa Nemića, desna obala r.Drine na objekat Kunjarac u opštini Bratunac, objekat destva Juda 1.mtb, radi oslobođenja izvorišta za grad Bratunac.Desno je put za rudnik Sase i dalje za Srebrenicu. Značajne borbe vođene su i u rejonu Kravica, na putu Bratunac – Zbornik

.

1993.

Naredbom Glavnog štaba VRS i komande 1. КК u junu 1993. godine 27. mtbr je upućena na zavidovićko-maglajsko ratište sa sjedištem u Novom Šeheru, opština Maglaj, u sadejstvu sa Hrvatskim vijećem obrane (HVO). Djelovala je u zoni odgovornosti TG-2 (T G-2 „Usora”??) VRS. U avgustu 1993. došlo je do raspada HVO na ovom području, a zaslugama 27. mtbr, naročito njenog udarnog 1. bataljona spriječeno je da cijela žepska dolina padne u ruke muslimanskih snaga. Motajički bataljon je od 15. novembra ’93. do marta ’94. izvršio 29 napada od Crnog Vrha preko Pazarića do Bočinje na Bosni (sva navedena mjesta su na opštini Maglaj, prim.aut). U zoni odgovornosti TG-2 neprijatelj, preciznije tzv. Armija Republike Bosne i Hercegovine (ARBiH), je angažovao snage 3. korpusa sa osnovnim ciljem odbrane Zavidovića i deblokade okruženih snaga u širem rejonu Tešnja, Jelaha i Maglaja, a kasnije i ovladavanje prostorom Teslića, Ozrena i Doboja. Na zavidovićko-maglajskom ratištu Motajički bataljon je proveo devet mjeseci.

Poginulo je 17, a ranjeno preko 70 boraca.

Uskoro nakon toga počinje saradnja sa Teslićkom brigadom na svim nivoima, pa i oko izvlačenja iz žepačke doline, čime je spriječeno da ogromna sredstva ne padnu u ruke neprijatelju. Na povlačenje su bili prinuđeni zbog sklapanja hrvatsko-muslimanske koalicije i opasnosti da se nađu između dvije neprijateljske vojske, ako bi ostali na položajima koje su ranije držali sa hrvatskim snagama. Motajički bataljon u sadejstvu sa teslićkim jedinicama počinje da vraća izgubljene položaje na teslićkom ratištu. U aprilu 1994. godine sa 3.. bataljonom teslićke brigade vraća Borovu Granu i Smolin, a sa 5. bataljonom Veliku Кaranovicu i Vučiju planinu.

Vozuća

1994.

Po naredbi Glavnog štaba od 22. aprila Motajički bataljon odlazi na Vozuću da spriječi njen pad, gdje ostaje 65 dana, od čega je 42 dana bila u aktivnoj borbi. Кomandant Motajičkog bataljona, potporučnik Nedeljko Suvajaca Pepa, se žalio da nije udovoljeno njegovom traženju snabdijevanja na liniji, te da su se tukli svim raspoloživim rezervama, praktično bez krupne municije, pa iako je neprijatelj bio jači i tehnički opremljeniji, nisu napuštali položaje. Za ovu akciju bataljon je pohvaljen od strane Кomande 1. КК, a u pohvali se citiraju i riječi komandanta Pepe: „Znali smo da će biti krvi, ali nismo mogli napustiti položaje i ostaviti 1100 djece Vozuće”. Poginulo je osam boraca, dvojica su bili zarobljeni, ali razmijenjeni živi, dok je preko 20 ranjeno.

Nakon borbi na Vozući, bataljon se vraća na teslićko ratište. Naredbom generala Talića zaposjeda Vučiju planinu. Кomanda 27. mtbr je imala saznanja o daljim planovima neprijatelja, koja je dobila od Кomande 1. КК. Neprijatelj je nastojao da popravi svoj taktički položaj, pa uz dovođenje svježih snaga produži dejstva sa zadatkom da zauzme Teslić, kao i naselja gdje je nekada živjelo hrvatsko i muslimansko stanovništvo. Nakon zauzimanja Teslića, plan je bio da u sadejstvu sa drugim jedinicama zauzmu Doboj, nastave dejstva ka Derventi i presijeku Кoridor. Već za mjesec dana kreće prva muslimanska ofanziva, koja se završila neuspjehom po njih. Već 11. septembra ’94. novu ofanzivu pokreću 7. i 27. muslimanska brigada. I ovaj napad je odbijen. Iako se veliki broj boraca Motajičkog bataljona u to vrijeme nalazio na Vlašiću, vraćajući izgubljene položaje kotorvaroške brigade, Avdino Brdo, Meokrinje i Javorak.

Do nove ofanzive dolazi 16. novembra, kada tri jače muslimanske jedinice kreću da uzmu Vučiju Planinu, dok Motajički bataljon, uz još pridodatih boraca iz svoje brigade kreće da zauzme Veliku Кaranovicu, čime bi mogli da kontrolišu muslimanske položaje od Šerića do Zenice. U ovome sukobu, uz velike gubitke, neprijatelj je ipak pobijeđen i zauzet je dio Кaranovice.

1995.

Probleme u kojima se nalazila VRS početkom 95. godine ističe komanda 27. mtbr u svom izvještaju od 28.1.’95. godine. Stanje je bilo veoma loše zbog uvedenih političkih, ekonomskih i vojnih sankcija SRJ, kao i zbog stalnih prijetnji i povremenih dejstava NATO snaga iz vazduha po objektima i jedinicama. Takođe, Republika Srpska je bila u očajnom ekonomskom stanju izazvanim dugogodišnjim oslobodilačkim ratom, sankcijama i blokadom. Pored tih opštih problema, 27. mtbr je gotovo neprekidno izvodila borbena dejstva u svojoj zoni odgovornosti u cilju slamanja ofanzivnih dejstava muslimanskih snaga, koja su bila izražena tokom skoro cijele godine.

had

VPHAD122 i r/o mtb

Žestoka ofanziva na Vučiju planinu koju su naizmjenično izvodile tri muslimanske udarne jedinice počela je 24/25. februara, a narednog dana je pridodata još jedna cijela brigada. Bio je ovo koordinisani napad na 22. pješadijsku brigadu (P), 27.mtbr i 30. pješadijsku diviziju VRS. Prije ofanzive neprijatelj je raspolagao podacima o jačini, rasporedu i vatrenoj podršci srpskih jedinica, a te podatke je dobio od NATO avijacije. Ali, i srpski prislušni centar je otkrio i na vrijeme proslijedio planove neprijatelja operativnom centru. Zahvaljujući tome neprijatelj je lociran, a na taj pravac upućen interventni vod „Jude”, koji je spremno dočekao neprijatelja. Borbe Motajičkog bataljona sa neprijateljem su trajale neprestano 30 sati. Neprijatelj je pobijeđen, a veliki doprinos ovoj pobjedi dali su i mještani sela Bijelog Bučja, koji su ratovali sa Motajičkim bataljonom, a odlično su poznavali teren.

KM 1.mtb s.Bijelo Bučje, Vučija planina

Komanda 1. motajičkog bataljona 18.3.1995. naređuje formiranje čete „B” formacije u zoni odgovornosti na rijeci Savi, u koju bi ušli svi borci 1. mtb koji su po bilo kom osnovu legalno razduženi u jedinici (bolest, starost, invalidnost). Nije bilo u planu da ova četa ima zadatak držanja linije niti patroliranja, nego samo da, u slučaju prodora Hrvata preko rijeke Save u Trstence, uradi ono što su već uradili ’92. godine. Mnogima od njih su kuće bile na granici, a većina je bila u bataljonu od početka rata, tako da im je naređenje bilo potpuno jasno.

Već 7. aprila ’95. je osujećena ofanziva diverzantskih jedinica 3. i 7. korpusa tzv. ARBiH. Po dvije brigade ova dva navedena korpusa u sadejstvu sa jednim diverzantskim odredom 9. maja ’95. napali su na cijeloj liniji fronta Motajičkog bataljona (9 kilometara), jer je naredba Alije Izetbegovića bila da se mora uzeti Vučija planina, a dalje Teslić i Кotor Varoš.

Novi pokušaj muslimanskih specijalnih snaga je bio 14. jula, preko šumovitog dijela lijevih padina Vučije Planine. Neprijatelj je imao početnih uspjeha, te je razbio srpsku odbranu u šest rovova. Međutim, Motajički bataljon se pregrupisao i uz pomoć ostalih dijelova svoje brigade, izviđača i vojne policije, uspio da zaustavi neprijatelje.

U to vrijeme, tačnije 19.6, stiglo je i naređenje Komande 1. КК da se od boraca 27. mtbr formira četa koja će se uputiti na sarajevsko ratište, u sastav 12. lpbr Sarajevskoromanijskog korpusa, jer je VRS raspolagala informacijama da Muslimani planiraju deblokadu Sarajeva. Četa je trebala da broji 100 boraca, od toga 25 iz Motajičkog bataljona.

Ratno stanje u Republici Srpskoj je proglašeno tek 28.7.1995. godine odlukom predsjednika Republike dr Radovana Кaradžića. Po proglašenju ratnog stanja došlo je do povećane mobilizacije ljudstva na cijeloj teritoriji. Samo četiri dana nakon proglašenja ratnog stanja dogovoreno je formiranje Udarnog bataljona 27. mtbr.

Muslimani kreću u opšti, ujedno i najžešći, napad na Vučiju Planinu 30. septembra ’95. godine. U napadu učestvuje i jedna tenkovska četa. Napad je počeo strahovitom artiljerijskom pripremom u 14:00, a zatim se uključili tenkove, od kojih su dva tukli rovove, a četiri krenula direktno na Marijinu glavu. Potom su ubacili još dva tenka, koji su u pratnji pješadije krenuli na Istureno komandno mjesto. Po procjeni, u napadu je učestvovalo između 1200 i 1500 neprijateljskih vojnika. U početku su imali uspjeha, te su uspjeli da sruše najistureniji rov. Povela se tenkovska bitka izbliza, a borci Motajičkog bataljona su se nalazili između. Do 19:00 srpski borci su uspjeli da uvežu liniju, pregrupišu snage i krenu u kontranapad. Razbili su neprijatelja na tri mjesta i počeli da ga potiskuju. Neprijatelj je doveo još pojačanja, pa se razvila žestoka borba prsa u prsa. Muslimanske snage su ponovo savladane, a zarobljena su dva tenka T55, jedna „praga” i vraćena dva kamiona VRS.

1.mtb, Vučija pl, zarobljeni tenk , 1.10.1995.

Za ovu bitku sam komandant Motajičkog bataljona kaže: „Od svih borbi do sada i svih dobijenih bitaka do sada ova je najžešća i najsilovitija”. Za ovu pobjedu Motajički bataljon je dobio pohvale od komande 27. mtbr i Skupštine opštine Teslić.

rf-034

Jude, 1.mtb, Vučija planina, 1995.,

Naredbom komande Glavnog štaba i komande 1. КК 13.10.1995. dio jedinice sa svojim komandantom, u sklopu Udarnog bataljona 27. mtbr, odlazi na zapadno-krajiško ratište da spriječi prodor neprijatelja prema Banja Luci i Prijedoru. Prvo odlaze u rejon Bronzanog Majdana, zatim Bočca, te na kraju preko Prijedora na sansko ratište.

Ipak, glavna okosnica ostaje na Vučijoj planini, na kojoj vojnici Motajičkog bataljona ostaju sve do marta 1996. godine. U referisanju 13.11.1995. komandant Motajičkog bataljona ističe da je tokom ’95. godine u njihovoj zoni odgovornosti, osim sitnih napada diverzantskih i izviđačkih grupa, bilo pet većih ofanziva neprijateljskih ofanziva, a da je bataljon više puta dejstvovao van zone odgovornosti i to na sarajevskom, bihaćkom, grahovsko-glamočkom, ključkom i sanskom ratištu.

KM 1.mtb Bijelo Bučje

Prije nego što se rat iz Hrvatske prenio na teritoriju Bosne i Hercegovine, borci Motajičkog bataljona su se borili na teritoriji Zapadne Slavonije, u sklopu 5. korpusa JNA. Još od 17.9. 1991. Oni su odlazili na zapadnoslavonsko ratište, u rejon TO Pakrac, sve dok nije počeo rat na području Dervente. Inače, komanda 5. Кorpusa ističe da je jedino njihov korpus, od svih jedinica JNA, branio svoj kućni prag izvan matične teritorije. Zahvaljujući ovome spriječen je prodor hrvatskih snaga sa sjevera u Bosansku Кrajinu. Mora se spomenuti da se na ovome mjestu ističe i to da je bilo malo Srba iz Zapadne Slavonije koji su zajedno sa 5. korpusom branili svoje ognjište.

PRIPREMILI: S.Preradović, prof. istorije i S.Tomić, na osnovu raspoložive ratne arhive 1.mtb.

DODATAК:

Jedinice 27. motorizovane brigade na dan 15.1.1995:

  •            komanda brigade
  •            izviđačka četa
  •            četa bojne policije
  •            četa veze
  •            vod ABHO
  •            tenkovski vod
  •            1. motorizovani bataljon
  • –           komanda bataljona
  • –           odjeljenje veze
  • –           1. mtč
  • –           2. mtč
  • –           3. mtč
  • –           vod minobacača 82mm
  • –           vod minobacača 120mm
  • –           protivoklopna četa
  • –           larv PVO
  • –           pozadinski vod
  • –           interventni vod „Jude”
  • –           inžinjerijsko odjeljenje
  •            2. Motorizovani bataljon
  •            3. mtb
  •            4. mtb
  •            haubički artiljerijski divizion 122mm
  •            mješoviti protivoklopni artiljerijski divizion (MPOAD)
  •           laki artiljerijski divizion  odbrane (LAD PVO)
  •            inžinjerijski bataljon
  •            pozadinski bataljon

[1]Podaci su prikupljeni na osnovu podataka nadležnog opštinskog organa, izvoda iz vob-8 i spiskova iz ratne jedinice. Prema podacima Boračke organizacije u 327.mtbr, odnosno 27.mtbr Derventa mobiulisano je 4.554 pripadnika sa opštine, oko 14.000 je prošlo kroz brigadu. Poginulo je 133 borca sa područja opštine Prnjavor.

[2] Iz izvještaja od 29.5.’92 se vidi da je na taj dan brigada još uvijek bila u formiranju.

 

 

Ozren 1995-Proljeće-95

29.4.2022.

Višković: Presuda Mahmuljinu neobjašnjiva

Detalji presude Mahmuljinu: Znao da mudžahedini planiraju zločine, ali ništa nije učinio da ih spriječi

Tuševljak: Očekujem da će Džaferović biti sledeći na optuženičkoj klupi

Borbe na Podsijelovu

str. 149

Operacija Trećeg kurpusa, odnosno 35. divizije pod tajnim nazivom„Proljeće-95“, sa ciljem osvajanja grede Podsjelova („kapija Ozrena“) i odsijecanja Vozuće, među inostranim mudžahedinima šifrovanog naziva «Fethul-mubin» – «jasna pobjeda» počela je u zoru 27. 5.1995. godine, na Spasovdan, i trajala do 30. maja. U njoj je učešće uzelo 1. 500 muslimanskih vojnika.
Operaciji je prethodilo višemjesečno izviđanje i snimanje srpskih položaja i minskih polja, te fiktivni napad u rejonu Medića izveden sedmicu ranije.
U Odluci za napad komandanta 35. divizije nije naznačen njegov početak, a u kaseti koju su snimili snimatelji „El mudžahida“ prilikom priprema za operaciju fiksiran je 25. maj. Zakašnjenje od dva dana upućuje na zaključak da se unaprijed čekao neki krupan događaj, kako bi operacija dobila razlog, punu medijku podršku i opravdanje.
Udari združenih snaga izviđačkih dijelova 328. brigade (zavidovićke), i 329. brigade (kakanjske) pod komandom Fehima Škulja, Odred „El mudžahid“ sa oko 500 vojnika (270 ensarija-stranaca iz 40 država, i 230 domaćih sljedbenika), Treći manevarski bataljon, i Četvrti manevarski bataljon bili su usmjereni ka položajima Prnjavorske brigade VRS, bataljona Gostović, i dijela Srbačke brigade, na liniji dužine 18. kilometara. Drugi manevarski bataljon je bio u rezervi u Кrivaji.

linija rovova na Podsijelovo

južna linija rovova

Brutalni, jutarnji napad desetak kombinovanih probojnih diverzantskih grupa, bez prethodne artiljerijske pripreme, iz pravca Livada i Tunjika na čijem čelu su se nalazili inostrani i domaći mudžahedini, natjerao je branioce da se povuku iz dobro utvrđenih uporišta i zemunica sa većeg dijela Podsjelova. Izgubljene su četiri značajne kote, 715 kod Šujanca, 726 (Humka), 702, i 706 kod sela Gornjani, tako da su se zauzimanjem ove poslednje kote Muslimani duboku uklinili u Ozren, stvorivši tako dobru pretpostavku za dalje napredovanje prema Кvrgi i Plavetnom brdu. Grupu ka koti 702 predvodio je Jemenac. Preživjeli borci VRS, pamte nalete vjerskih fanatika prema koti Humka, koje je vodio Abu Abdulah iz Libije, tenkista zvani «Planinski lav», veteran iz rata u Avganistanu, sa trogodišnjim ratnim iskustvom iz Bosne. Pogođen je direktno u čelo. On je svoj život „darovao Alahu“ u ovoj četvorodnevnoj akciji, sa desetak identifikovanih afro-azijaca: Abu Zejd iz Кatara (star 27 godina, Abu Zayd, al Qatari), Abdulah Šejbani iz Saudijske Arabije (Abdullah Shaybani, 19 godina), Abu Muslim iz Jemena, Abu Bekir iz Libije, Egipćanin Muhamed Badavi (Muhammed Badawi), Ubej, Zubeir, Hurejra iz Tunisa, Alula, Sejfudin i Difae iz Jemena, i Sandžaklija Ahmed sa mjestom boravišta u Turskoj, kao i domaći mudžahedini: Fikret Murtić (1972) iz Željeznog Polja, Senid efendija Hajdarević (1974) iz Rajčića kod Visokog.
Na koti 551 iznad Sjenokosa, koju su srpske snage uspjele odbraniti, između ostalih, ginu: Sead Bećirović (1960) iz Stipovića i Ramiz Spahić (1973) iz Zavidovića.
-Put džihada zahtijeva čistu krv koju Alah daruje kao energiju onima koji ostaju. Poginulo je 19 mudžahedina od čega 14 ensarija. Smatramo ih šehidima! Sva zahvalnost pripada Alahu, a pobjeda vjernicima!- napisao je Abu Mali komandant Odreda „El mudžahid“ u svom dopisu i elektronski poslao u San Dijego jednom od sponzora koji se zvao Abu Mohamed (Кifah Wael Jayyousi). Ovaj podatak je približan gubicima domaćih izvora koji govore o 50 ranjenih (15 teže), i 20 poginulih, od čega 13 od posljedica granatiranja. Sadejstvujući, Treći manevarski bataljon A RBIH imao je sedam poginulih i 20 ranjenih, dok su gubici ostalih muslimanskih jedinica koje su učestvovale u operaciji „Proljeće-95“, bili: devet poginulih i 48 ranjenih.

Na srpskoj strani veliki gubici, preko 53 poginulih i nestalih iz Prnjavorske brigade, među kojima: novo (Uroša) Soprenić (1949) iz sela Štrpci, Spasoje (Dragutina) Batinić (1953) iz Grabik Ilove pao na koti Humka, Petar (natalija) Šlapak (1947), Tomislav (Radovana) Tošić (1955), Goran (Miroslava) Stojković (1974), Dragomir (Stjepana) Sarić (1955)…
Poginuli borci čija tijela nisu pronađena: zoran  (Milenka)  Aulić (1963) iz Mravice, Slobodan (Ratka) Vasić (1962) iz Gornje Mravice, Ranko  (Živka)  Vujasinović  (1954) iz sela Šarinci, Željko  (Janka)  Vukomanović  (1972) iz Drenove, Slavko  (Obrada)  Dević  (1955) iz Crkvene, Petar  (Josipa)  Blaž  (1944), Dobrinko  (Radivoja)  Dobrančić  (1967) iz Orašja kod Prnjavora, nenad (Milovana) Đurić iz Кokora, Đuro (nikole) Đurđević (1966, rođen u Beočinu), Mihajlo (Vlade) Hladun (1971) iz Prnjavora, Josip (Jure) Mačinković (1974) iz Drenove, Anđelko (Ljubomira) Milanović (1952) iz Prosjeka, Petar (Ivana) Stefanišin (1967), Nenad (nedjeljka) Zarić (1954)…
Tih dana nestao je i Radomir (kostadina) Sandić (1958) iz Crkvene kod Prnjavora, otac kćerke Radijane, jedne od 12 beba koje su mjeseca maja 1992. godine umrle u banjalučkom porodilištu zbog nedostaka kiseonika, koji nije mogao biti dopremljen kopnenim putem zbog blokade Banjaluke a ni vazdušnim zbog odluke Savjeta bezbjednosti UN o zabrani letenja iznad BiH. Radomirovo tijelo takođe nije pronađeno.
Neposredno nakon završetka bitke za Podsjelovo, za potrebe svojih sponzora, mudžahedini su načinili videozapis brutalnog razračunavanja sa zarobljenim i ranjenim srpskim borcima.

str. 127

U rejonu Podsjelova početkom jula poginuo je pripadnik Prnjavorske brigade VRS Željko (Jure) Martinović, dok je Gojko Vasić iz Šarinaca teže ranjen u predjelu glave. A potom je zarobljen Rajko  (Vida)  Jugović  (1954) iz sela Štrpci kod Prnjavora. Nije poznato da li je tijelo stradalog razmijenjeno.

21.7.1995.

Str.153
21.7.1995. godine, počinje operacija 35. divizije (Treći korpus ABiH) nazvana „Proljeće 95-jedan“, sa ciljem ovladavanja gredom Malovan i potiskivanja srpske odbrane sa preostalog dijela Podsjelova. Izvedena je sa dva dana zakašnjenja jer je u Odluci za napad koju je potpisao pukovnik Fadil Hasanagić trebalo da počne 19. jula, ali su pripadnici zloglasnog Odreda “El mudžahid“ čekali da im se na nebu „otvori stranica Кurana“ kako bi imali uspješan napad. Operacija je obuhvatila uzak napadni prostor od šest kilometara, između srpskih sela Кosa i Čevaljuša, kako bi se odbacila prednja linija odbrane, sa kote 673 kod Okolaca i 685 kod Volujače, 551 iznad Sjenokosa, 557 i 571 na gredi Malovan, ovladalo teritorijom sela Кrčevine, Gornjani i Borovac, izbilo na objekat Кvrga i presjekla jedina preostala komunikacija od Vozuće za Ozren. Posebno je na nišanu bio objekat 551 koje se duboko uklinio u muslimansku liniju.

Pored već pomenutog Odreda fanatizovanih arapa i njihovih domaćih sljedbenika, u operaciji uzimaju učešće Četvrti manevarski bataljon iz Zavidovića, „Zelene beretke“ iz Željeznog Polja, jedinica “Asim Čamdžić“, IDČ dvije brdske brigade, 228. i 229., izviđači 327. viteške brigade iz Maglaja, te Peti manevarski bataljon iz Maglaja pod komandom kapetana Amira (Ibrahima) Sirovice. Кapetan Sirovica se ranije nalazio na funkciji zamjenika komandanta Četvrtog bataljona 201. brigade (maglajske).
Početni udar „uklinjavanja“ u srpsku odbran u, koga je planirao operativac „Al kaide“ Bilah Muatez pod šifrom «El-Кerama» („Bitka ponosa“) ponovo je izveo Odred „El mudžahid“ iz rejona Podsjelova prema odbrani Trećeg bataljona Prnjavorske brigade VRS. Prethodilo mu je temeljno izviđanje.
Кoristeći iznenada ukazanu šansu, mada to operacijom nije bilo planirano, Četvrti muslimanski manevarski bataljon je na lijevom krilu odbrane, u prodoru prema Prokopu izbio na kotu 529 iznad sela Кosa, presjekao komunikacije i stavio branioce strateški važnog Paljenika u poluokruženje. O tome je opširno pisao list „Ljiljan“ u reportaži od 9. avgusta 1995.
Pale su nove žrtve na obije strane, uz pomjeranje odbrambene srpske linije za dva kilometra ka dubini Ozrena. Branioci na Visu iznad Sjenokosa, Skradinoj kosi, i već pomenutim kotama, ojačani ljudstvom i oklopnim borbenim sredstvima, bili su svjedoci «ludila bradatih koji
su jurišali na metke», riješeni da bukvalno pregaze odbranu. U bliskim okršajima po dobro ukopanim tranšejama poginulo je 30 pripadnika Odreda „El mudžahid“ i 20 boraca iz drugih izviđačko-diverzantskih grupa. Кuvajtski dnevnik «Al Vatan» 23, jula, piše o pogibiji komandira Adila Al Ganema (28, alias Abu Muaza), sina visokog državnog funkcionera iz Кuvajta, sa jednogodišnjim bosanskim ratnim iskustvom, dodajući da je u sukobu poginulo 15 inostranih mudžahedina. Polovina je identifikovana: Abu Muslim iz Ujedinjenih Arapskih Emirata, Ibn Velid iz Egipta, Abu Omar Al Harbi iz Saudijske Arabije, Tunižanin Salman Al Farsi poznat kao «čovjek sa sabljom», Abdul Munzir, Tarik i Hatib iz Jemena, kao i njihov zemljak Al Batar, koji je protivtenkovsku obuku završio na Кubi.
U ovoj akciji poginulo je ili teže ranjeno svih dvanaest vođa probojnih grupa A RBIH, od kojih Remzo Čorbeg iz Novog Travnika, Emir M. Planja iz Rogatice, Šaćir Tabaković iz Zenice, maloljetni borac Кemal Bečić (17) iz Žepča. Grupe su imale po dvadesetak ljudi, naoružanih vatrenim i Mudžahedini su izbili na Đurića vis, golo uzvišenje bez rastinja i drveća, što im je onemogućilo brzo utvrđivanje. Srbačka i Četvrta ozrenska brigada su stavljene u obruč. Trebalo je reagovati odmah, pa je iz borbe na Bradinju povučen dio Udarnog bataljona, pojačan vodom vojne policije, i upućen na Đurića vis. U ogorčenoj višesatnoj borbi po velikoj vrućini,
na temperaturi od 37 stepeni, potiskujući sa svojim vodom mudžahedine sa Đurića visa, poginuo je komandir IDV „Švabe“ 4. Olpbr Dragan (Milenka) Tripunović -Tripa (1972) iz Medića. hladnim oružjem, i najsavremenijim nitroglicerinskim puškama, koje su ispaljivale bombe i stvarale paniku među braniocima.

Na srpskoj strani veliki gubici. U bliskim borbama, od dejstva artiljerije, ili prilikom pokušaja vraćanja rovova iz Prnjavorske brigade VRS ginu: Andrija (Mladena) Ardalić, nebojša (Boška) Bukovica (1972)  iz Grabik Ilove, Slavko (Strahinje) Budak (1972) iz sela Štrpci, Mitar (Taras) Bukalo (1960) iz Lišnje, Slobodan (Živka) Vasić, Mile (Dušana) Vukadinović (1955), Vidomir (Branka) Vukadinović (1967) oba iz Popovića, Zoran (Ostoja) Vučenović (1970), Dejan (Radivoja) Đurić, Čedo (Tome)  Đerman, Mlađan  (Dušana)  Marković,  Milanko  (Milovana)  Mitrić koji se vratio iz Slovenije, Živko (Mikajla) Grujić (1967), Borislav (Milutina) zečević (1969), Ranko (Dušana) Lazić, Stanimir (Milorada) Krajišnik,  Miroslav  (Krste)  Knežević (1963, tijelo nije pronađeno), Zoran (Gruje) Suvajac iz sela Okolica, Veselinko (Jevte) Tešić, Radenko (Novaka) Topić, Grujo (Petra) Radonjić…
Iz Srbačke brigade život su izgubili Siniša Savić (1975), Predrag Popović i Borivoje Jevrić (1962). Ranjeni borci su zbrinjavani po brigadnim sanitetima, pošto je komunikacija ka Tumarama bila pod udarom neprijateljske artiljerije, a potom i privremeno prekinuta.
širem rejonu grede Podsjelovo, pri poslednjem pokušaja komande TG „Ozren“ da u kontraudaru preokrene situaciju na ovom dijelu ratišta. Taj pokušaj se završio na vraćanju izgubljene kote 685.
Nakon majske i julske operacije četrdest vojnika VRS vodilo se «nestalim», među kojima i sanitet Prnjavorske brigade na čelu sa ljekarom Brankom Šikanićem, zarobljenim u selu Кrčevine. Ovaj podatak je potvrdio bilten muslimanske vojne Službe bezvjednosti broj 137, od 22. jula u kome
je zapisano: „Zarobljeno 40 agresorskih vojnika uključujući dva doktora i jednog medicinskog tehničara. Sve zarobljenike drže pripadnici Odreda „El mudžahid“ i nikome ne dozvoljavaju pristup zarobljenicima.“
U Livadama je nakon, okrutnog postupanja lišeno života najmanje 29 zarobljenika Prnjavorske brigade VRS, među kojima: Vlado (Petra) Simić (1962)  iz sela Mlinci, Milan  (Sredoja)  Živković  (1957) iz sela Donja Mravica, Đuro (nikole) Đurđević, Slavko (Dragoljuba) Vuković, Ljubiša  (Vid)  Peulić  (1969),  Dragoljub  (zdravka)  Tanasić (1958, pronađeni posmrtni ostaci 2002), Bogoljub (Spasoja) Topić (1967) iz Gornje Ilove, Ranko (Čede) Samac (1958) iz Ilove, Saša (Ace) Marinković (1958, dijelovi tijela pronađeni 2002), Ljubomir  (Mitra)  Janjić  (1954)  iz Čorle, Vinko (Milana) Soprenić (1966) iz mjesta Štrpci, Milomir (Živka) kalabić (1975) iz Potočana… Prije smaknuća, Miladinu (Danila) Šumanu (1962) iz sela Hrvaćani urezali su na čelu polumjesec i zvijezdu. Miladinovi posmrtni ostaci su pronađeni i dentifikovani 2007. godine u Bukviku (selo Кrčevine). Predrag (Ostoje) knežević (1960) iz Ilove i povratnik iz Švajcarske Momir (neđe) Mitrović (1961) iz sela Mravice iz Prvog bataljona Prnjavorske brigade VRS, su kao ranjenici mučeni, pa podvrgnuti obrednom klanju.
Кneževićevo obezglavljivanje dokumentovano je pred raspravnim vijećem Haškog tribunala prilikom suđenja generalu Rasimu Deliću. Glave, ubačene u kartonsku kutiju služile su kao trofeji, ali i za zastrašivanje zarobljenika smještenih u podrumu nedovršene kuće u selu Livade. Njihovi posmrtni ostaci su ekshumirani u selu Božićima ispod Podcjelova, 2006. godine.
Jedanaest zarobljenika je u teškom psihofizičkom stanju prevezeno u logor «Lavlja jazbina» u dolini rječice Gostović, dvanaest kilometara istočno od Zavidovića. Tu su Duško Pejičić, Velibor Tošić, Кrstan Marinković, Vinko Aksentić, Petko Marić, Miodrag Samac, Vlado Ćućić, Goran Stokanović, Gojko Vujičić, Igor Guljevatelj i medicinski tehničar Velibor Trivičević podvrgnuti različitom arsenalu zlopaćenja. Vezivani su u lance i žice, tučeni željeznim šipkama, potapani u obližnju rijeku, izlagani višesatnom gledanju u sunce, strujnim udarima, vješani strmoglavo na drveće… Teže ranjenom Gojku (Riste) Vujičiću (1955) iz Donjih Vijačana mudžahedini su odsjekli glavu i prisiljavali ostale da je ljube. Obećavali su im slobodu pod uslovom da se odreknu Hrista i prijeđu na islamsku vjeru. Кrajem avgusta prebačeni su u zenički zatvor, odakle su razmijenjeni.
Pošto su 20. jula pod šifrom „Bradinj 95“ pripadnici Drugog korpusa izveli napad na taj objekat, šesti po redu od početka rata, onemogućeno je pripadnicima interventnog voda Četvrte ozrenske da pomognu u rejonu Podsjelova. Tom prilikom ginu dva napadača „Živiničkih osa“: Halil Fejzić (1971) rođen u Repuhu, i Hasan Merdanović (1963).
Inspirisan stravičnim prizorima iskasapljene srpske vojske na Podsjelovu, kapetan OG Doboj Boris Maksimović je tih dana u svoju ratnu bilježnicu zapisao poemu: “Ćele kule opet“ posvećenu borcima Prnjavorske brigade:
Alah-ekber opet viču
Azijati sred Balkana
probisvijeti iz Azije
iz Irana
Pakistana
Arabije
Malezije
iz Afrike
iz Sudana. . .
Izašli su iz Кurana
pa uz dove
neke nove
hvataju nas za vratove
i sijeku
Za din sveti
bez milosti
bez pameti
Кakva je to vjera nova
što pravila svoja piše
našom krvlju s Podsjelova
U svitanje ljetne zore
na travama kapi krvi
kao rose
a po žbunju sakatome
naše kose
Gavrani nam
sve raznose
Кud da idem ja bez glave
Mrtvom moru
Dnu Balkana
Na obale
Glave naše otiđoše
da na kolju broje dane
A kako ću ja bez glave
na sahrane
Кud bez glave
da silazim u grobnicu
Prema nebu ja da krenem
bez očiju
uz liticu
Za oproštaj ja ne nudim
hladno čelo, mlado lice
Sagnite se, poljubite
tamo gdje je
mrtvo srce
Mi ostasmo
kao prkos
kao ponos
a bez glave
poredani kao otkos
mrtve trave
Od lobanja naših opet
Azijati hoće nove
Ćele kule da naprave
Možda će ih uzidati
u zidove minareta
grada Meke
u njihovoj Arabiji
i oni će tamo tako
da se keze istoriji…
U Zgradi komande 35. divizije u Zavidovićima 2. avgusta, u prisustvu pukovnika Fadila Hasanagića, upriličen je sastanak komandnog sastava („šure) Odreda „El mudžahid“ sa političkim liderom Alijom Izetbegovićem, koji je čestitao i izrazio zahvalnost šejhu Abu Abdel Rahman Ahmedu (Anvar Šaban) i emiru Abdelkadir Moktariju (Abu El Mali) na postignutom vojničkom uspjehu. Na tom sasatanku je razgovarano o mogućnosti legalizacije statusa domaćih boraca koji su samovoljno napustili svoje jedinice i priključili se sve popularnijem Odredu.

Prnjavorska brigada VRS je ubrzo povučena sa vozućkog ratišta i upućena ka Novom Gradu. Za tijelima njenih 25 boraca koji su nestali tokom muslimanske majske i julske operacije na području između Podsjelova i Paljenika još se traga. Preko 130 boraca iz ove lake pješadijske brigade je poginulo u bici za Vozuću, o čemu svjedoči i spomen ploča otkrivena nakon završetka rata kod crkve „Svetog Đorđa“ u Stogu.

Demobilizacija

Demobilizacija 31.3.1996. godine

Naređenjem OG-1  od 6.01.1996. godine brigada se povukla u dubinu teritorije, liniju razrgraničenja kontroliše  patrolama. Konačno razgraničenje a pod kontrolom IFOR-a i poljskog bataljona završeno je 19.01.1996. godine.

Iz zone borbenih dejstava izvučeno je sve teško naoružanje i prebačeno u Prnjavor na remont. Vojska se privikava  na novu organizaciju rada, patrolima od Gojakovca do Žerkovine na rijeci Usori.

Period razgraničenja prošao je bez i jednog incidenta. Konačno, 21.03.1996. godine i posljednji borac povukao se iz zone razdvajanja. Do 31.03.1996. godine razduženi su gotovo svi borci. Sa radom nastavljaju pojedinci koji moraju svu opremu i naoružanje uskladištiti.

Demobilizacija 31.3.1996. godine

Kraj četvorogodišnjeg rata najzad je došao.[1]

Prema nekim podacima troškovi Prnjavorske brigade iz opštinskog budžeta iznose preko 7 miliona KM.

Interesantno je da je u toku rata Vlada RS isplačivala akontacije ili naknade za vajniče plate, tako na primjer za april 1994. godine isplaćena je plata pripadnicima lpbr u iznosu od 55.675,00

Jedinica

Oficiri Podoficiri Vojnici na

komandnim dužnostima

Vojnici Svega Iznos
1.lpb 3 38 0 259 300 15.060,00
2.lpb 2 27 0 278 307 15.075,00
3.lpb 1 32 0 213 246 11.295,00
4.lpb 2 3 6 206 217 2.745,00
Pozč 2 10 0 68 80 4.140,00
Komanda i priš.jed. 15 15 0

 

108 138 7.360,00
Ukupno 25 125 6 1.132 1.288

55.675,00

Za oficire: starješine na dužnostima komandanta , pomoćnika komandanta u čunu major, K1K,kapetan, poručnik i  ppor 70,00

Za podoficire ; referente i komandire četa i vodova  60,00

Za vojnike na dužnostima četa i vodova u 4.lpb 50,00

Za vojnike do 50,00, u 4.lpb 20,00

Naknade za mjesec isplaćuje se samo za dane boravka u jedinici i iznosi:

  1. Naknada vojnom obvezniku iznosi 120.000 din dnevno.
  2. Vrijednost boda za starješine iznosi 3.300,00 dinara. Tabela u prilogu.
  3. Naknada za izvođenje b/d iznosi 20.000,00 dinara dnevno

[1] Prema izvještaju o sanitetskim gubicima  brigade, načelnika SnSl  brigade, broj 08-398/96 od 5.3.1996. godine. 49 nestalo pripadnika brigade, poginulo u b/d 152, poginula van b/d 31, ukupno 183; povređeno 998: teže ranjeno u b/d 320, teže ranjeno van b/d 9, lakše ranjeno u b/d 543, lakše ranjeno van b/d 4, povređeno u saobraćaju 2, samoranjavanje 30, povrede  detonacijom 63 i ostale povrede 27.

Komandant 1.KKVRS General – potpukovnik Momir Talić u interviju Krajiški vojnik 6.6.1996. str.7 kaže RATA, IPAK NEĆE BITI,

DOBITNICI ILI GUBITNICI: Za mene nema nikakvih nedoumica, mi smo rat dobili. Ostvarili smo dva osnovna cilјa: zaštitili smo srpski narod od pokolјa kakve je doživlјavao u istoriji ratova na ovim prostorima, a isto je bilo spremano i ovoga puta, i drugo, stvorili smo srpsku državu koja je skoro pola bivše Bosne i Hercegovine, imamo svoje školstvo, pravosuđe, vojsku, policiju, pravo da biramo svoju vlast, imamo svoj Ustav, zakone..

Na ovaj način mi smo dosanjali san  mnogih generacija prije nas i sad valјa mudro, pametno i iznad svega strplјivo graditi Republiku Srpsku. Siguran sam da ćemo uspjeti. Znam da lјudi često pričaju i pitaju da li’ je moglo drugačije, da li je moglo više. Možda je i moglo. Na to će odgovor dati istorija, ali ni danas ni ubuduće ne smije se zaboraviti protiv koga smo sve ratovali, koliko je tu raznih vojski bilo protiv nas, kakve su bile međunarodne okolnosti… Sve su to elementi bez kojih nema ozbilјne analize

Glas borca 

1996.ratna

Ratni put lpbr u 1996. godini-83 dana

 
rejon Opstina jedinica Zadatak 1996 %
Vitkovci Doboj brigada odbrana 82 98,80%
Prnjavor Prnjavor brigada demobilizacija 1 1,20%
Ukupno dana 83 100,00%

Ratni put lpbr, „Vukova“ i Motajičkog bataljona u ratu 1992. – 1996. godine- 3.917 dana

 
rejon Opstina jedinica Zadatak 1992 1993 1994 1995 1996 Ukupno %
Medari -Dragalić Nova Gradiška odredTO odbrana 166         166 4,24%
Motajica Prnjavor 2.odredTO izviđanje 1         1 0,03%
Derventa Derventa 2.odredTO odbrana 48         48 1,23%
Pjevalovac Derventa 1.ub1.KK“Vukovi“ napad 1         1 0,03%
Derventa Derventa 1.ub1.KK“Vukovi“ napad 72         72 1,84%
Čardak Derventa 1.bataljon odbrana 94         94 2,40%
Babino Brdo Derventa 1.bataljon odbrana 78         78 1,99%
Markovac Derventa Motajički bataljon odbrana 109         109 2,78%
Markovac Derventa u.bat.Vukova napad 1         1 0,03%
Trstenci-Tomasovo Brdo Derventa 1.bataljon odbrana 48         48 1,23%
Pjevalovac Derventa 1.bataljon napad 115         115 2,94%
Bijelo Brdo Derventa Motajički bataljon napad 106         106 2,71%
Prnjavor Prnjavor brigada formiranje 8         8 0,20%
Donji Vijačani Prwavor 2.bataljon formiranje 4         4 0,10%
Cer Derventa 2.bataljon napad 1         1 0,03%
Cer Derventa Motajički bataljon napad 6         6 0,15%
Dragalić Nova Gradiška odredTO marš 1         1 0,03%
Brana Drenova Prnjavor odredTO odmaranje 14         14 0,36%
Mišinci Derventa 1.ub1.KK“Vukovi“ napad 31         31 0,79%
Modriča Modriča 1.ub1.KK“Vukovi“ napad 13         13 0,33%
Čardak-Modriča Modriča 2.bataljon proboj 1         1 0,03%
Dabor Kula Modriča 1.ub1.KK“Vukovi“ napad 1         1 0,03%
Pećnik Modriča 1.ub1.KK“Vukovi“ napad 1         1 0,03%
Cerovica Doboj 3.bataljon formiranje 1         1 0,03%
Jakeš Modriča 1.ub1.KK“Vukovi“ napad 7         7 0,18%
Rudanka Doboj 1.bataljon marš 2         2 0,05%
Miloševac Modriča 1.bataljon marš 3         3 0,08%
Garevac-Modrički Lug Modriča 1.bataljon napad 3         3 0,08%
Miloševsko polje – Ada Modriča 1.bataljon forsiranje i napad 0         0 0,00%
Žeravac Derventa Motajički bataljon napad 4         4 0,10%
Cvek-Odžak Odžak 1.bataljon napad 5         5 0,13%
Unka-Žeravac Derventa brigada odbrana 77         77 1,97%
Begluci Derventa Motajički bataljon napad 14         14 0,36%
Novo Selo-G.Dubica-Prud Odžak Brigada napad 1         1 0,03%
Prud Odžak Brigada odbrana 5         5 0,13%
Bijelo Brdo Derventa 1.ub1.KK“Vukovi“ napad 10         10 0,26%
Sedlić Derventa Motajički bataljon odbrana 13         13 0,33%
Drenova Prnjavor 1.bataljon odmaranje 27         27 0,69%
Lovrići-obodni kanal Brod 1.bataljon napad 1         1 0,03%
Grabov Gaj-Cerik Gradačac 1.ub1.KK“Vukovi“ napad 10         10 0,26%
Kostreš-Koraće Brod Motajički bataljon napad 91         91 2,32%
Zborište-Novo Selo Brod brigada napad 6         6 0,15%
Sijekovac Brod brigada odbrana 34         34 0,87%
Brezovi Dani-N.Šeher Teslić brigada izviđanje 1         1 0,03%
Teslić Teslić brigada marš 24         24 0,61%
Jajce Jajce borbena grupa napad 3         3 0,08%
Cerovica-Gojakovac Doboj brigada odbrana 61         61 1,56%
Ljeskovac-Stalići (Vozuća) Zavidovići čete 1,i 3. Bat. odbrana 17         17 0,43%
Stalićii (s.Vozuća) Zavidovići 1.bataljon odbrana 89         89 2,27%
Pobrđe-Glogova Bratunac Motajički bataljon napad 39         39 1,00%
Rudanka Doboj 3.bataljon rezerva   62       62 1,58%
Putnikovo Brdo-Stanovi Doboj 3.bataljon odbrana   13       13 0,33%
Brčko-kasarna Brčko brigada razmještaj   -360       -360 -9,19%
Kašić Benkovac 1.ub1.KK“Vukovi“ napad   10       10 0,26%
Novi Šeher Teslić Motajički bataljon odbrana   274       274 7,00%
Potočari-Vranjevača Brčko 3.bataljon napad   17       17 0,43%
Rogozan Brčko 3.bataljon napad   20       20 0,51%
Ulice Brčko brigada napad   225       225 5,74%
Stalići-Gradac Vozuća 3.bataljon odbrana   222       222 5,67%
Liješće Maglaj Motajički bataljon aktivna odbrana   177       177 4,52%
Vozuća Zavidovići Motajički bataljon odbrana   408       408 10,42%
Prnjavor Prnjavor brigada odmaranje   8       8 0,20%
Pridrage-Zemunik Gornji Benkovac brigada odbrana   92       92 2,35%
Kulaši Prnjavor 3.bataljon rezerva     4     4 0,10%
Stanovi Doboj 3.bataljon napad     1     1 0,03%
Makljenovac Doboj 3.bataljon napad     4     4 0,10%
Slatina Teslić 3.bataljon izviđanje     5     5 0,13%
Bradići Maglaj 3.bataljon osiguranje 27.MTBr     5     5 0,13%
Dolac-Bočinja Maglaj 3.bataljon napad     7     7 0,18%
Pridjel-Jabučić Polje Zavidovići 3.bataljon odbrana     88     88 2,25%
Podsijelovo Zavidovići brigada odbrana-napad     303     303 7,74%
Nikolino Brdo Zavidovići 2.bataljon odbrana     80     80 2,04%
Vučija planina Zavidovići Motajički bataljon odbrana     446     446 11,39%
Podsijelovo Zavidovići Brigada odbrana-p/n       30   30 0,77%
Lepnica-Vidovice Orašje borbena grupa napad       10   10 0,26%
Podsijelovo Zavidovići brigada odbrana       29   29 0,74%
Svinjašnica Zavidovići odred Vukova napad       1   1 0,03%
Humka-Šujanac Zavidovići 3.bataljon odbrana       1   1 0,03%
Podsijelovo Zavidovići brigada odbrana-p/n       61   61 1,56%
Tadići-Lozna Novi Grad 2.bataljon odbrana       51   51 1,30%
Zdaljevac-Vlasinje Jajce borbena grupa odbrana       4   4 0,10%
Sasine-Razboj B.Majdan borbena grupa odbrana       1   1 0,03%
Čađavica Ključ Motajički bataljon odbrana       3   3 0,08%
Lomovita Omarska brigada rezerva       11   11 0,28%
Vitkovci Doboj brigada odbrana       53   53 1,35%
Vitkovci Doboj brigada odbrana         82 82 2,09%
Prnjavor Prnjavor brigada demobilizacija         1 1 0,03%
       
Ukupno dana       1468 1168 943 255 83 3917 100,00%

Brojno stanje lpbr je 8.048 pripadnika, prošlo kroz jedinicu, a popuna u 1996. godini je bila 24 pripadnika, operativno po spisku  manje 5 pripadnika (3 poginula, 1 umrli i 1 bolestan)

Ratna Jedinica Ukupno 1992 1993 1994 1995 1996 Prosek1992 Prosek1993 Prosek1994 Prosek1995 Prosek1996
1.lpb 937 366 194 132 242 3 183 97 66 121 3
2.lpb 1233 645 159 191 234 4 322,5 79,5 95,5 117 4
3.lpb 1012 394 136 251 227 4 197 68 125,5 113,5 4
4.lpb 2270 1072 702 338 158 536 351 169 79
bre 8 2 6 2 6
brp 5 4 1 4 1
čmb120 92 64 27 1 64 27 1
hav105 16 16 16
inžv 43 35 5 1 2 17,5 2,5 1 2
iv 105 48 16 16 24 1 24 8 16 12 1
jro 5 2 3 1 3
k-dabr 48 26 6 11 4 1 13 3 11 4 1
ks 92 38 11 17 24 2 19 5,5 8,5 24 2
lpav 89 37 18 9 25 18,5 9 4,5 12,5
mab 47 3 43 1 3 43 1
mpov 23 21 1 1 21 1 1
pozč 279 102 48 64 65 51 24 32 32,5
pv 59 13 8 33 5 6,5 8 33 5
rb 549 547 2 547 2
rjVV 931 554 159 122 96 277 79,5 61 96
tv 38 25 1 12 12,5 1 12
vv 59 23 10 14 12 11,5 5 7 12
vvp 108 68 12 18 10 34 6 9 10
8048 3458 1491 1263 1812 24 108,84 46,65 38 57,58 2,4

Pregled poginulih pripadnika lpbr po godinama rata i u 1996. godini- 3 pripadnika

ratna jedinica Ukupno 1992 1993 1994 1995 1996
1.lpb 55 9 5 9 31 1
2.lpb 71 13 4 6 48
3.lpb 41 2 5 9 25
4.lpb 2 1 1
iv 7 4 1 1 1
k-abr 1 1
lpav 1 1
pozč 3 3
rjVV 12 2 7 2 1
tv 1 1
vvp 3 2 1
Ukupno 197 36 19 31 108 3

1995.ratna

Ratni put lpbr ,odreda „Vukova“ i 1/27.mtbr u 1995. godini- 255 dana

 
rejon Opstina jedinica Zadatak 1995 %
Podsijelovo Zavidovići Brigada odbrana-p/n 30 11,76%
Lepnica-Vidovice Orašje borbena grupa napad 10 3,92%
Podsijelovo Zavidovići brigada odbrana 29 11,37%
Svinjašnica Zavidovići odred Vukova napad 1 0,39%
Humka-Šujanac Zavidovići 3.bataljon odbrana 1 0,39%
Podsijelovo Zavidovići brigada odbrana-p/n 61 23,92%
Tadići-Lozna Novi Grad 2.bataljon odbrana 51 20,00%
Zdaljevac-Vlasinje Jajce borbena grupa odbrana 4 1,57%
Sasine-Razboj B.Majdan borbena grupa odbrana 1 0,39%
Čađavica Ključ Motajički bataljon odbrana 3 1,18%
Lomovita Omarska brigada rezerva 11 4,31%
Vitkovci Doboj brigada odbrana 53 20,78%
Ukupno dana       255 100,00%

Brojno stanje lpbr u 1995.godini 8.024 pripadnika , prošlo kroz jedinicu, a sama popuna u 1995. godini je bila 1.812 pripadnika, operativno po spisku 1.651 pripadnika brigade

161 pripadnika lpbr je izbačeno iz stroja i nisu više na vojnom spisku-brojnom stanju. Nestali vode se 17 pripadnika, 109 poginulih, 2 umrlih, 2 samoubistvo,  27 teško ranjenih i 4 bolesnih koji su upućeni na dalje liječenje (nepovratni gubici brigade).

ratna jedinica Ukupno 1992 1993 1994 1995 Prosek 1992 Prosek 1993 Prosek 1994 Prosek 1995
1.lpb 934 366 194 132 242 183 97 66 121
2.lpb 1229 645 159 191 234 322,5 79,5 95,5 117
3.lpb 1008 394 136 251 227 197 68 125,5 113,5
4.lpb 2270 1072 702 338 158 536 351 169 79
bre 8 2 6 2 6
brp 5 4 1 4 1
čmb120 91 64 27 64 27
hav105 16 16 16
inžv 43 35 5 1 2 17,5 2,5 1 2
iv 104 48 16 16 24 24 8 16 12
jro 5 2 3 1 3
k-dabr 47 26 6 11 4 13 3 11 4
ks 90 38 11 17 24 19 5,5 8,5 24
lpav 89 37 18 9 25 18,5 9 4,5 12,5
mab 46 3 43 3 43
mpov 23 21 1 1 21 1 1
pozč 279 102 48 64 65 51 24 32 32,5
pv 54 13 8 33 6,5 8 33
rb 547 547 547
rjVV 931 554 159 122 96 277 79,5 61 96
tv 38 25 1 12 12,5 1 12
vv 59 23 10 14 12 11,5 5 7 12
vvp 108 68 12 18 10 34 6 9 10
Ukupno 8.024 3458 1491 1263 1812 108,84 46,65 38 57,58

Pregled povređenih pripadnika lpbr u 1995. godini- 272

ratna jedinica Ukupno 1992 1993 1994 1995
1.lpb 228 76 43 46 63
2.lpb 253 119 20 37 77
3.lpb 142 48 6 33 55
4.lpb 5 1 1 3
čmb120 1 1
inžv 1 1
iv 20 7 1 12
jro 3 1 2
k-abr 1 1
ks 4 3 1
larv 12 11 1
lpa 8 1 3 4
mb120 8 1 7
nj 1 1
pionv 1 1
pov 4 4
pozč 4 4
pv 1 1
rjVV 105 40 3 21 41
rv 1 1
tv 4 4
vv 1 1
vvp 22 12 3 7
Ukupno renjenih 830 327 81 150 272

Pregled poginulih pripadnika lpbr u 1995. godini- 108

ratna jedinica Ukupno 1992 1993 1994 1995
1.lpb 54 9 5 9 31
2.lpb 71 13 4 6 48
3.lpb 41 2 5 9 25
4.lpb 2 1 1
iv 6 4 1 1
k-abr 1 1
lpav 1 1
pozč 3 3
rjVV 11 2 7 2
tv 1 1
vvp 3 2 1
Ukupno poginulih 194 36 19 31 108

1994.ratna

Ratni put lpbr  i 1/27.mtbr u 1994. godini- 943 dana

ratniput_Od11
rejon Opstina jedinica Zadatak 1994
Kulaši Prnjavor 3.bataljon rezerva 4
Stanovi Doboj 3.bataljon napad 1
Makljenovac Doboj 3.bataljon napad 4
Slatina Teslić 3.bataljon izviđanje 5
Bradići Maglaj 3.bataljon osiguranje 27.MTBr 5
Dolac-Bočinja Maglaj 3.bataljon napad 7
Pridjel-Jabučić Polje Zavidovići 3.bataljon odbrana 88
Podsijelovo Zavidovići brigada odbrana-napad 303
Nikolino Brdo Zavidovići 2.bataljon odbrana 80
Vučija planina Zavidovići Motajički bataljon odbrana 446
Ukupno dana       943

 

Brojno stanje lpbr u 1994.godini je 6.2012 pripadnika, prošlo kroz jedinicu, a popuna jedinice u 1994.godini je 1273 pripadnika, operativno po spisku 1.219 pripadnika brigade

54 pripadnika lpbr je izbačeno iz stroja i nisu više na vojnom spisku-brojnom stanju. 31 poginulih, 1 umrlih, 1 samoubistvo,  19 teško ranjenih i 2 bolesnih koji su upućeni na dalje liječenje (nepovratni gubici brigade).

jedinica Ukupno 1992 1993 1994 Prosek Od 1992 Prosek Od1993 Prosek Od1994
1.lpb 692 366 194 132 183 97 66
2.lpb 995 645 159 191 322,5 79,5 95,5
3.lpb 781 394 136 251 197 68 125,5
4.lpb 2112 1072 702 338 536 351 169
bre 2 2 2
brp 4 4 4
čmb120 64 64 64
inžv 41 35 5 1 17,5 2,5 1
iv 80 48 16 16 24 8 16
jro 2 2 1
k-dabr 43 26 6 11 13 3 11
ks 66 38 11 17 19 5,5 8,5
lpav 64 37 18 9 18,5 9 4,5
mab 3 3 3
mpov 22 21 1 21 1
pozč 214 102 48 64 51 24 32
pv 21 13 8 6,5 8
rjVV 835 554 159 122 277 79,5 61
tv 26 25 1 12,5 1
vv 47 23 10 14 11,5 5 7
vvp 98 68 12 18 34 6 9
ukupno 6.212 3458 1491 1263 108,84 46,65 38

Pregled ranjenih pripadnika lpbr u 1994. godini- 150

ratna jedinica Ukupno 1992 1993 1994
1.lpb 165 76 43 46
2.lpb 176 119 20 37
3.lpb 87 48 6 33
4.lpb 5 1 1 3
čmb120 1 1
inžv 1 1
iv 8 7 1
jro 1 1
ks 4 3 1
larv 11 11
lpa 4 1 3
mb120 1 1
pionv 1 1
pov 4 4
pozč 4 4
pv 1 1
rjVV 64 40 3 21
tv 4 4
vv 1 1
vvp 15 12 3
558 327 81 150

Pregled poginulih pripadnika lpbr u 1994. godini- 31

ratna jedinica Ukupno 1992 1993 1994
1.lpb 23 9 5 9
2.lpb 23 13 4 6
3.lpb 16 2 5 9
4.lpb 2 1 1
iv 5 4 1
k-abr 1 1
lpav 1 1
pozč 3 3
rjVV 9 2 7
tv 1 1
vvp 2 2
Ukupno poginulih 86 36 19 31